26 Ocak 2014 Pazar


FÜRUĞ’DAN SEÇTİĞİM BERCESTELER *
Hasan Gürkan 

“ Bahçeye dikeceğim ellerimi / çiçekleneceğim, biliyorum, biliyorum “ s.52
 
 “ Kederliyim, kederliyim, balkona çıkıyorum ve gecenin gergin tenine dokunuyor parmaklarım / sönmüş tüm bağlantı ışıkları.”s.5 

“Ve ben çiçeklerin sevişmesini düşünüyorum” S.1 

“çıplağım ben, çıplağım, çırılçıplağım, / sevgi sözlerinin arasındaki sessizlikler kadar çıplak /(…) ve aşktan benim tüm yaralarım / aşktan aşktan aşktan “ s.20 

“Niçin sözü sesle söylediler / Niçin görme’nin evine konuk ettiler bakışı / Niçin götürdüler okşamayı “ s.23
 
“ Nedir sessizlik, nedir, nedir, ey tek sevgilim? (…) Nedir sessizlik söylenmeyen sözlerden başka” s.24 

“Kimdir bu insan, hem başında bir aşk çelengi /  Hem de çürüyen düğün giysileri içinde “ s.2 

“ Bozgununa inanalım, hayal gücü bahçelerinin” s.25
 
“ Bir pencere, yeryüzünün yüreğine ulaşan, tıpkı bir kuyu gibi” 

 “Ne pamuk ipliğiyle birleşmesi iki adın, söylemek istediğim / Ne de bir buluşma,  yıpranmış bir defterin sayfalarında / Benim mutlu saçlarımdır söz konusu olan / Senin yanık kırmızı şakayık öpüşlerini taşıyan saçlarım / Ve içtenliği tenimizin / çıplaklığımızın parıltısı / Balık pulları gibi / Söz konusu olan gümüş rengi türküsüdür yaşamın / Tan ağarırken kaynaktan fışkıran “ s.45 

“Bak görüyor musun, nasıl çatlıyor tenim / Süt oluşuyor mavi damarlarında soğuk memelerimin / nasıl filizlenmeye başlıyor kan / o çok sabırlı çizgisinde belimin “ s.47 
“Bak nasıl içinde gözlerimin / Eriyor damla damla keder” s.49 

“Götür beni ey yüreğimi okşayan umudum!” s.49
-------------
* Sonsuz Günbatımı, Füruğ  şiirler, Farsçadan çevirenler: Onat Kutlar / Celal Hosrovşahi, Ada Yayınları.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

25 Ocak 2014 Cumartesi

Sevdalı Yazılar         
          GÖL- Hasan Gürkan                    
 
                      Dişilerin döl yatağıdır göl, ceninliğimize
                      dönebileceğimiz,masumiyetimiz,
                      kirlenmemişliğimiz,sığınağımız,
                      kendimizden kaçışımız.

    Bizim güneydeki şehirlerden birindeyim, hangisi olduğunu bilmiyorum. Güneş tepemde,” sapı kanlı demiri kör bir bıçaktı sıcak.”(1) Sokaklar ıssız. Hem bildik, hem yabancı bir yer. Çıkaracağım, çıkaramıyorum. Arada bir cırcır böceklerinin sesi duyuluyor. Çocukluğumun avare yaz kırları aklıma geliyor. Bildik bir yere gidiyor gibiyim. Telaşsız ama hedefli yürüyorum.

    Öğle saatlerinde bütün kasabalının siestaya çekildiği Venezüella taşrasındayım. Marguez’in romanlarından tanıyorum. Şuralarda bir meydan, meydanda da çanı güneşle parlayan bir kilise olmalı. Kapısına ters sandalye konmuş loş bir meyhane, duvar diplerinde gölgeye sığınmış birkaç sokak köpeği. İyi de, karşıma birileri çıkarsa , hangi dilde anlaşacağım diye, canım sıkılıyor.

    Ayaklarım bir meydana götürüyor beni. Kilise yok, küçük bir cami var. Ulu Cami. Her şehrin bir ulu camii vardır. İn cin top oynuyor. Şehir terkedilmiş sanki. Meydanı geçip genişçe bir yola giriyorum. Yolun başında geniş avlulu büyük bir taş bina. Meksika’daki malikâneler gibi. Bahçe kapısının önünde beş altı yaşlarında bir kız çocuğu oturmuş, kucağındaki deftere suluboya resim yapıyor. Anasının sıkı sıkı ördüğü saçları beline inmiş. Yüzünü görmüyorum ama yüzünde çiller ve hınzır bir gülümseme olduğunu biliyorum.

      Yaklaşıyorum fark etmiyor. Başındaki iki kocaman beyaz kurdele sakız gibi tertemiz. Ama boyalar ellerine, yaraları henüz kabuk bağlamış dizlerine, kırmızı puanlı kemik rengi eteğine bulaşmış. Yaptığı resme yardımcı olur diye olmalı, dilini ağzının kenarından dışarı çıkarıp ısırmış. İspanyolca “Hey küçük!” nasıl denir? Öksürüyorum, başını kaldırıyor. Ama, Uçurum bu! Yabancı gözlerle, sen kimsin der gibi  yüzüme bakıyor, beni tanımıyor. Turkuaz mavisi bir köy yapmış. Ördekler, kuşlar. Tepede de aydede; kaşı, gözü, ağzı, burnu var. Küçük sarı başını işine düşürüyor.

    Avluyu geçip taş binaya giriyorum. İçerisi loş ve serin. Kimsecikler görünmüyor. Duvarda ikonlar, av resimleri, bir de bol apoletli genaralimsi biri. Ailenin yahut ülkenin büyüğü olmalı. Ayak seslerinin yankılandığı uzun bir koridordayım. Bir yerden biri çıkıvereceklermiş de, yakalanacakmışım tedirginliği içinde yürüyorum.

    Odalardan birinin çift kanatlı kapısı ardına kadar açık. Sarışın bir kadın resim yapıyor. Uçurum bu! Sevinçle içeri dalıyorum. Seslenmek istiyorum, sesim çıkmıyor. Yanına gitmek istiyorum, gidemiyorum. Dizlerimin bağı çözülüyor, dermanım yok. Oracıkta bir sandalyeye çöküyorum.

    Karanlık bir göl yapmış tuvale. “ Hadiii! “ çığlıklarını, terli memelerini sakinleştirdiği bir göl değil bu. Etrafını muson yağmurlarında yıkanmış, zehir yeşili devasa yaprakların kuşattığı, yolsuz, karanlık, suları kan gibi sıcak bir cangıl gölü. Rüzgârların ulaşmadığı, uzak, bungun, hiçbir zaman, hiçbir şekilde kurtulamayacağımız bir coğrafya.

    Ama o kadının, gölde çırılçıplak yıkanan o kadının yüzü yok. Besbelli hiç sevişmeden girmiş göle. Sularını erkeğinin bedenine bulaştırmamış.

    Tuvalle aramda uçurum var. Sırtı bana dönük. Yapmak istediği resmi anlatıyor. Dili bulanık. Bana değil kendine, boşluğa konuşuyor. Bir şeyler söylemek istiyorum. Ağzımı açıyorum, sesim çıkmıyor. Akvaryumdaki balıklar gibiyim.

    Onu hiç bu kadar sade görmemiştim. Düz saçları, koyu renk tişörtü, hafif bol, lastik büzgülü pantolonu, pantolonun içinde belli belirsiz hissedilen biçimli kalçaları. Sadeliği, beni hiç bu kadar kışkırtmamıştı. Arada bir, ya fırçadaki boyayı değiştirmek yahut yaptığına daha geriden bakmak için, tuvalden bir iki adım uzaklaşıyor. Yerçekiminden kurtulmuş gibi, hiç ağırlığı yokmuş gibi salınıyor.
-------------
(1) Nazım Hikmet 

  

 

    
 
 
 
 
 
 
 
 

 

 
 
 
 
                                              
 
        
 


 

                                                                                     

   

23 Ocak 2014 Perşembe


İLK GENÇLİĞİMDEN 12 EYLÜL FAŞİST DARBESİNE*
Hasan Ürel 

Ankara polisi 1981 Nisan ayında (Türkiye Komünist Partisi) TKP üyelerine karşı büyük bir operasyon başlattı. TKP yasal olmadığı için üyelerinin kimler olduğu bilinmiyor. Polisin hangi ölçüye göre insanları gözaltına aldığını henüz bilmiyoruz. Ben, TKP yanlısı Birlik Dayanışma grubunun Ankara yürütmesi diye bir şey var orada görevliyim ,ama parti üyesi değilim.  

Niye Birlik Dayanışmacı idim?
Kişiliğimin oluşmasında Trabzon’un ayrı bir yeri var. Üniversite sınav puanıma göre fakülteye girebilirim ama babamın köyde borç para aldığı köyümüzün kasası Sadık Amca babama ‘Sen üniversitede çocuk okutamazsın’ demiş. Eee haklı adam, üniversite eğitimi pahalı, bizde mecburen Trabzon’a yatılı okula kaydolduk, burada her şey devletten. 

17 yaşındayım, 1968’lerin havası içinde kendimizi solda görmeye başladık. Öğrenci derneği var, seçimler listeler, sandık konuluyor önümüze, adam yerine konuluyoruz artık, çocukluktan çıktık. Okulda KIYI isimli bir edebiyat dergisi yayınlanıyor, çıkaran arkadaşlar aklı başında insanlar, güzel konuşuyorlar. Okumaya başlıyoruz, sol kitaplara ulaşmak daha kolay. Bir gün Fakir Baykurt geldi, üniversitede konuşma yapacak gittik. Ben hayatımda bu kadar tane tane, akıcı anlaşılır ve derli toplu bir konuşma dinlememiştim o güne kadar, hayran oldum. Artık ben de solcu idim, kendimi öyle hissediyordum. Türkiye İşçi Partisi (TİP)  İl binasında toplantılar yapılıyor, oraya gidiyoruz hafta sonları. Akçaabat'ta solcu hatta sosyalist bir hâkim var. Ali Faik Cihan “Sosyalist Türkiye” kitabının yazarı. Bizim için anlaşılabilir bir kitap, işin alfabesi gibi. Daha sonra Hasan Gürkan’dan öğrendim, kitabını Şebinkarahisar’da hâkimlik yaparken yazmış, kendisini 'bilimsellik' yönünden eleştirenlere ‘ben bu kitabı dağın başında yazdım’ diye kendini savunurmuş, haklı adam. Şebinkarahisar nere, Marksizm nere? 

Memleketin sorunu çok, hem de yakıcı. Nasıl kurtuluruz? İşsizlik, yoksulluk, sağlık, eğitim eğitimde fırsat eşitliği -puanım yettiği halde üniversiteye de giremedik ya, içimde ukde kaldı- bütün bu sorunların nasıl çözüleceği tartışılıyor. Ali Faik Cihan yargıç olmasına rağmen, TİP İl binasına gelir, toplantılara katılırdı, bir gün sorunlara çözüm önerileri tartışılırken, “Çocuklar, bütün bu dertlerin reçetesi sosyalizmdir, sosyalizm gelecek sorunlar bitecek, bizim görevimiz ülkeye sosyalizmi getirmek, hepimiz bunun için mücadele etmeliyiz" dedi. “Gençlik kafası” enine boyuna tartışmayı sevmez, başı sonu belli bir fikir arar.  Bu reçete hoşumuza gitti.  

Okuldan mezun olunca artık solcuyuz. Solcu olmak bize bir kimlik sağlıyordu her şeyden önce. Bir fikre adanmış olmak başkalarının gözünde seni daha değerli kılıyor, fark ediliyorsun. Genç bir ergenin kendini göstermesi için en iyi yol bu. Zaten sol fikirler de doğru idi. Artık eyleme de hazırdık,1969’da Ordu da yapılan fındık mitingine Nami ile birlikte katıldık, ( O’da Erzurum’da okuyor) sahil yolunu trafiğe kesen grubun içindeydik. Evdekiler kızdılar hatta babam: " bir kök fındığı olmayan pezevenkler bağırıp duruyorlar hakkımızı alacağız, hakkımızı" diye bizimle dalga bile geçti ama köydeki yerimiz değişti. Artık adam oluyorduk. 
 
Öğretmen olup Antep’e atanınca derhal TÖS’e (Türkiye Öğretmenler Sendikası) üye oldum. Hatta o kadar aktif idim ki, sendika yöneticileri sürgün edilince mesleğe yeni başlamış olmama rağmen bir dönem yönetime bile seçildik. Ayrıca Dev-Genç var ,ona da üyeyiz. TÖS o kadar faal değil, hatta lokalde oyun oynanıyor, biz genç öğretmenler buna şiddetle karşıyız. Biz yönetime gelirsek (Dev-genç paralelindeki öğretmenler) derhal oyunu kaldıracağız. Nitekim yaptık da, ama kimse uğramaz oldu TÖS ’de eskiden oturacak yer bulunmazken koskoca lokal bize kaldı. Her hafta sonu Dev- Genç’te seminer veriliyor, sosyalist düşünceyi iyi bildiğine inanılan (çünkü daha yeni yeni tercüme kitaplar sayesinde öğreniliyor) bir kişi seminer verirdi. Ben bunları dinlerken hiçbir şey bilmediğimi anladım. Güya Trabzon’da kendimizi sosyalist sayıyorduk. Bizim bildiğimiz sosyalizmle burada anlatılanların ilgisi yok. Ne derin konu imiş bu Marksizm- Leninizm bilimsel sosyalizm, Mao- Zedung düşüncesi, köylerden kenti ele geçirme, devrim, gerilla, Che Guevera, Küba devrimi, Fidel Castro, derya deniz bir bilgi varmış bilmediğimiz.  

Söylenenlerden hiçbir şey anlamıyorum, Eskimo ülkesine düşmüş gibi oldum, bizim daha sosyalizmi öğrenmemiz için kırk fırın ekmek yememiz gerekiyor. Oysa anlatanlar biraz daha fazla tercüme kitap okumuş ve bunu hafızasında tutma becerisi göstermiş kişiler. Biz de deli gibi kitap okuyoruz, sol yayınlar arka arkaya tercüme ediliyor. Ankara’da Bilim ve Sosyalizm Yayınları sol klasikleri Türkçeye çevirerek yayınlıyor. Şimdi 12 Eylül’ün bilançosuna baktığımızda 117.000 kitabının imha edildiği görülüyor. Sahibi Sedat ve Süleyman Ege ile yıllar sonra tanıştım. Ben sizin yayınladığınız kitaplarla solcu oldum dedim. O da bana şöyle bir anekdot anlattı:                

12 Mart darbesinden sonra yayınladığı her kitap için hakkında davalar açılmış ve otomatik TCK 142. Maddesini ihlalden 7,5 yıl hapis cezasına çarptırılmış. Bir gün cezaevinde volta atarken mahkûmlar birbirlerine neden yattığını söylüyor, cinayetten, yaralamadan, kız kaçırmadan derken sıra Süleyman Abiye gelince 'sen neden hemşerim?' diye sormuşlar,  o da 'kitaptan' demiş, 'ne kadar abi?' demişler '22,5 yıl' deyince, adamlar afallamış 'bu ne kadar ceza abi, ne kitabı imiş bu?' deyince 'sormayın üç kitaptan toplam bu kadar' demiş. Yine bir gün cezaevinde iki mahkûm birbirleriyle ağız dalaşı yaparken biri öbürüne, 'senin kitabını…' diye sövmeye kalkışınca, yanındaki müdahale etmiş ,aman diyeyim kitaba küfretme ,kitabın cezası çok ağır. İşte böyle.
 
Dönelim Antep'e, ana tartışma konusu şu;
Evet sosyalizm bütün sorunları çözer ve nitekim çözmüş de, dünyanın üçte biri sosyalizm ile yönetilen mutlu ülkelerdi, öyle sanıyorduk. Bizim ülkemizin neyi eksik, yeter ki devrimcilerimiz gerçek devrimci olsun, bu uğurda ölmek dâhil her şeyi göze alabilsin.

Sosyalizm bir ülkeye seçimle gelemezdi. “Filipin Tipi Demokrasi” vardı ülkemizde, sandık göstermelikti, hikâye idi. Halk yoksul ve cahildi, çıkarının nerede olduğunu bilemezdi, devrim yapıp iktidarı zorla ele geçirdikten sonra onu bilinçlendirecek ve kalıcı bir sosyalist devlet kuracaktık, örnekleri dünyada bol miktarda vardı. Fakat bütün solcular böyle düşünmüyordu, bir kısmı silahlı mücadeleye karşı idi. Demokratik yollarla, iktidar demokrasi içinde aranmalıydı.  Ama asıl gövde silahlı mücadeleden yana idi, zaten kitaplar da onları doğruluyordu, “ proletarya diktatörlüğüne geçmeden sosyalist düzen kurulamaz, zor yeni toplumun ebesidir” kesin ilkelerdi. Buna inanmayanlar pasifist-oportünist bulunup biraz da aşağılanarak, dernekten kovuldu.
Antep’te TİP de vardı ama ,onlar zaten hesaba katılmıyordu. 

Silahlı mücadele yöntemi revaçta idi. Che Guevara, Fidel Castro’nun kitapları, mücadelesi esas alınırdı. Ülkemiz zaten Latin Amerika ülkeleri gibi ABD emperyalizminin güdümünde idi. Öyleyse kaderimiz, kurtuluşumuz ortaktı. Küba da nasıl sosyalizm kurulduysa, bizde de kurulabilirdi. Hem onlar ABD’nin kucağında iken bunu başarmışlardı. Bizim neremiz eksikti. Hatırlıyorum Carlos Marighella isimli birisinin  adı 'Şehir Gerillası' gibi olan bir kitabı elden ele dolaşırdı. Kitabın kapağında bir delik vardı, güya bu kurşun deliği imiş, genç insanlara gaz verilmek için yazıldığını ancak bugün anlayabiliyorum. Şimdi düşünüyorum da bu kitabı darbe ortamı yaratmak isteyenler, provokatörler yayınlatmış olmasın. 

Eylem yüceltilirdi, o her şeydi. Şöyle bir argüman geliştirilmişti; bir eylemin doğruluğunu düşünmekle vakit harcamak devrimciye yakışmazdı. Eylem olsun da varsın yanlış olsun! Halk acı ve yoksulluk içindeydi, devrimci durum oluşmuştu, beklemek gereksizdi.Devrimciler halkı için ölümü göze alan korkusuz insanlardı.“Her devrimci yaşarken zaten biraz, Hayata nişanlı Ölüme sözlü” idi.
Uzun söz gerekmezdi. 

Hızlı bir solcu idim artık, birkaç ay sonra konuyu kavramaya başlamıştım, okuduklarımı anlıyordum güya. Artık kendimi göstermek istiyordum, ‘olmuştum ’artık, Dernek Başkanı Bektaş’a dedim ki; bende bir konuda seminer vermek istiyorum. TÖS içinde bayağı atak konuşmalar yapıyorum, yönetimi beğenmiyoruz, pasif buluyoruz.Kazım Yeşilgöz hoca bir gün ben böyle gereksiz ataklar yaparken “Hasan sen evlensene” dedi. Hocaya döndüm sertçe “hocam bırak şu burjuva alışkanlığını” dedim. Ne yapsın adamcağız, sustu. 

O günlerin hay huyu içinde 12 Mart geldi çattı. Ordu, TRT'nin 13 haberlerinde hükümeti istifaya çağırdı, derhal Atatürkçü yeni bir hükümet kurulmasını istedi.
Tıpkı 12 Eylül gibi onunda rengi henüz belli değil, belli de biz anlayamıyoruz. Bize göre Adalet Partisi hükümeti ,yani emperyalizmin maşası iktidarda, eğer bu bir ihtilalse ona karşı yapılmıştır. Nitekim hükümet istifa etti, aynı gün Dev-Genç, TÖS, sendikalar diğer örgütler darbeyi destekleyen açıklamalar yaptılar. 

Bir tek beğenmediğimiz Türkiye İşçi Partisi Şubat başında “FAŞİZM GELİYOR” afişleri ile bütün Antep’i boydan boya donatmıştı. İl Başkanı esnaf idi, biz de dalga geçmiştik. Ne faşizmi gelen devrimin sesi idi, Ordu- Gençlik el ele milli cephede, işte devrime gidiyorduk. Biz sanıyoruz ki Dev-Genç filan devam edecek ve ben de seminer vereceğim, haftasına kalmadı, derneğin derme çatma odası polisçe yerle yeksan edildi, TÖS kapatıldı. 

Darbenin “Balyoz Harekâtı” başladı. Başbakan Yardımcısı Sadi Koçaş “Ülkedeki bütün solcular toplanacak” dedi. Bizi de aynı gece toplayıp emniyetin bodrumuna tıktılar. Hepi topu tanıdık simalar, bir iki de işçi var, onları tanımıyoruz. Her gün işçi sınıfının devrimini konuşuyoruz ,ama tanıdığımız Allah için bir tane işçi yok. İçlerinden biri “ Ulan çıkar çıkmaz kapağı yurtdışına atacağım, bu memlekette yaşanmaz!” diye yakınıyor.  Kıdemlimiz Hayri Hoca; “Ağamın da gönlü neler ister, ne zaman çıkacağımız belli mi” diye ona takılıyor. 

İki gündür bodrumda aç biilaç bekliyoruz. “ Şimdi bir simitçi geçse, biz başına üşüşünce 'satmiğim ağam' dese amma da güzel olur" diye espri yapıyoruz, moralimiz iyi. Zaten üç gün sonra hepimizi bıraktılar. 

Biz hala meselenin farkında değiliz, daha önce ihtilal mi gördük ? 27 Mayıs zaten bizden yana idi. Demokratik bir anayasa bırakmıştı bize. Asker, ordu bizim gibi azgelişmiş ülkelerde devrimin yanında yer alabilirdi, öyle yazıp söylüyordu Milli Demokratik Devrimciler. 

Aniden bütün ülkede şok etkisi yaratan bir gelişme oldu. Deniz Gezmişler 6 Mayıs’ta asıldı. Hâlbuki imzalar toplanıyor, meclise sunuluyor, asamazlar deniyorken bu beklenmedik olay işin şakası olmadığını solculara göstermeye yetmişti. Darbe artık 'faşist darbe' idi.
Ciddiye almadığımız TİP’in söylediği çıkmıştı, ülkeye faşizm gelmişti.
-------------

*Hasan Ürel’in henüz yayınlamadığı otobiyografik kitabından bir bölüm.

 

 

 

 

19 Ocak 2014 Pazar


VÂRİDE 24.08.2012,Taraf
 Murat Kapkıner
Sevgili Murat Kapkıner benim için hem iyi bir şair,hem iyi bir yazar,daha önemlisi,gelişkin bir islami entelektüeldir.2012’de yayınlanmış bu yazısını içinde bulunduğumuz siyasi ortamda bağnaz laiklere,bağnaz  islamcılara ders olsun diye yeniden yayınlıyorum.
Hasan Gürkan
 
Roni Margulies kimdir
 
Zalim ve cahil, kâfir, hain, nankör, berbat bir şeyden yaratılmış, (Tanrı’ya) apaçık düşman, iyilik diye kötülüğü isteyen, kıyamet onun başına kopacak ve cimri. (Kur’an’ı Kerim: 14/34, 15/26, 16/4, 17/11, 17/13, 17/67, 17/100)
Bunlar Kur’an’a göre Uludağ Üniversitesi akademisyenlerinden Süleyman Sayar’ın vasıfları. Elbet insansa.. Çünkü bunlar Kur’an’a göre insanın vasıfları.
Ben elbet insan olmadığım için hiçbirini üzerime almıyorum Çünkü ben âdemoğluyum.
Bu konuyu işlediğim Hece Dergisi’nin 177. sayısındaki yazımın başına Batılı bir yazarın bir aforizmasını epigraf yapmıştım: “Şeytan bizim illa insan kalmamızı istiyor.” (Yazı internetten bulunabilir.)
Ben de öteden beri, “Tanrı bizi insanlıktan çıkarıp kendisine benzetmek istiyor” derdim. Akraba düşünce epigrafa almıştım. Kur’an’da insan hiç de hayırla yâd edilmemiş; yukarıda gördünüz. Ama âdemoğlu öyle değil. Âdemoğlu yarar-yaramaz Tanrı’nın kulları ve bu dikkatle veda hutbesini tekrar anımsayın: “Hepiniz Âdem’in çocuklarısınız.” İnsan denmiyor. İnsan soyu denmiyor. Demek ki esasen birbirimize Âdem’in çocukları gibi, kardeş gibi davranacağız.
Süleyman gibiler var oldukça ben daha, Ronilere, atelere çok yalakalık (!) yaparım.
Anılan zatın Yahudilerin karakteri babında yayımladığı makale bizim Roni’yi bir Yahudi ve haklı olarak son derece üzmüş.
Kur’an’ı Kerim’de o günün Yahudileri sözkonusu oldukça anılan aşağılayıcı sözcükleri sıralamış adamımız. Ayrıca Roni atedir; salt ırk olarak Yahudi’dir.
Resmî tarihlerin savaştıkları, isyancı olarak gördükleri, mesela hicri sekizinci yüzyılda yaşamış Türkmenlerin, Yunusların torunları için de mi aynı şeyleri söyleyeceğiz. Bu bakış açısıyla (haklı-haksız) yeryüzünde taraf tarihlerin suçlamadıkları kavim kalmaz.
İman Çağı’nda, unutulmaması gerekir ki Kur’an, Ehl-i Kitap dediği Yahudi ve Hıristiyanlara bir paye vermiş.
Kur’an’ın Ehl-i Zikr, dediği, gidip onlara danışın dediği Yahudi âlimleri. Övülen “ulema-i rasihun” Yahudi âlimleri.
Kur’an bir anlamda günün resmî gazetesi gibi bir işlev de görüyordu. Bir kısım Yahudi yanlış yapmış ve Kur’an kınamış. Ne var bunda. Kur’an’ın (Tanrı beni bağışlasın) talihsizliği, bir kavgalar zinciri içinde, esnasında indirilmiş olması; bir devrim esnasında.
Bu bakımdan Kur’an’ın “tarihsel” ayetlerini ele alıp günümüze uygulamak, genel-geçer ahkâm çıkarmak dangalaklıktır. Yoksa Müslüman postuna bürünmüş Nazi, Hitler olursunuz.
Bir Müslüman olarak ayrımsız tüm insanları, İslam’ın gereği İslam’a davet edeceksin: tebliğ. Böyle mi tebliğ edeceksin; sen alçaksın diyerek.
Veda hutbesini hiç mi okumadın. “Hepiniz Âdem’in çocuklarısınız; hepiniz kardeşsiniz.”
Bir gün veliyullahtan biri ben bir örümceği öldürecekken, ikirciklenmemi görüp: “Öldür! Öldür!” demişti: “bunlar onlar değil”. Yani Peygamber Hira Mağarası’na sığındığında ağlarıyla girişi örüp O’nu ölümden kurtaran örümcekler.
Bugünkü İsrail yönetimini edimlerinden ötürü kınamak başka, tüm Yahudileri tel’in etmek başka bir şey.
Ben kefilim ki Roni anılan vasıfların hiç birini hak etmiyor; suçu ırk olarak Yahudi doğmuş olmak mı? İşi gücü ülkede hakkın, adaletin, demokrasinin tesisi için çaba göstermek olan, başörtülü kızların hakkını savunmak olan bu yazara bunları mı söyleyeceksin.
Eğer anılan ayetlerden genel-geçer ahkâm çıkaracak olursanız gelmiş geçmiş bütün peygamberleri de aşağılamış olursunuz. Çünkü hepsi Beni İsrail’den. Muhammed Aleyhisselam da onların amca çocuklarından.
Irkçılık yapın, antisemitik olun ama Allah’ın Kitab’ını alet etmeyin; burada olmazsa “orada” çekersiniz; masum insanlara iftira etmenin cezasını.
Şu fıkraya benzemiyor mu: Kurtla kuzu akarsuyun kenarında su içerken karşılaşmışlar. Kurt kuzuyu yiyecek ama bir gerekçe olsun istiyor. “Suyumu bulandırıyorsun” demiş kuzuya. Kuzu, “Sen yukarıdasın ben aşağıda, nasıl olur” demiş. Bu kez kurt, “Geçen sene bulandırdıydın” demiş. Kuzu, “Ben bahar kuzusuyum, geçen sene doğmamıştım” deyince kurt, “Anan bulandırdıydı” deyip saldırmış.

mazlummurat55@gmail.com
 

18 Ocak 2014 Cumartesi


Babamın Not defterinden
TERTİPSİZ,TANSİMSİZ BİR KONUŞMA
İhsan Gürkan

Tavşanlı 1.12-947 Akşam
 
ÖNSÖZ
    Bu bir konuşmadır;tertipsiz,tanzimsiz bir konuşma.Kiminle yapıldığı malum!Yazılı bir konuşma olduğu için belki başına bir hitap koymak gerekirdi…ama lüzum yok:bu kadar açık,bu kadar riyasız olarak kime karşı konuşabilirim?
 
    Evet tertipsiz ve tanzimsiz bir konuşma.İrticali nutuklar kabilinden.Fakat o nutuklar da ihtiva ettikleri konuya göre bir nizam ve ölçüye malik olmaktan uzak kalamazlar.Bu yazılansa maksat ve gaye bakımından mahdut  değildir.Aklımın şekillendirdiği tahassusla kalemimin  nakıs ve kifayetsiz dilinde ifadelenecekler.

    Bu konuşmada konu yaptığım düşüncele taslaklarının muhtelif zamanlarda muhtelif yerlerde tartıştığımız şüphesizdir.Fakat beni bugün daha etraflı ,daha esaslı konuşmaya yine sen sevkediyorsun!

    Bu sözlerimle senin (önergeni) cevaplandırıyorum.Belki sen (önergeyi)karşılık almak gayesiyle vermedin.O halde niçin yazıyorum.

    Konuşmak ve yazmak bence beşeri bir zaaftır.(*) Fikir ve hislerimize muhatap aramakla ve bulmakla hodkamlığımızı tatmin ediyoruz,noksanımızı tamamlıyoruz,nihayet aczimizi ve zavallılığımızı açıklıyoruz!
                                   ------------------------
   GİYİM,KARAKTER,ŞAHSİYET,RUH

    Fakat niçin?
    Bu mevzu bu kere seni niçin derinden ilgilendirdi? Daha doğrusu,ruhun niçin bu konunun istilasına bu kadar uğradı?
    “Maçta aldığın tesir ve duyduğun tepki…” Bu cümleden kendime pay çıkarmamak için çok uğraştım.Bu sözden intişar eden sitem kokusunu duymamak,sezeniş ve itar ışığını görmemek için nafile didindim.
(*) ne kadar çok zaaflarla malülüz! İnsan (bir zaaflar ve noksanlıklar mecmuası ) diye tarif eden filazof acaba var mı?
    Fakat (önerge)nin ikinci sayfasında ki karar ve dileklerin bu cehdimi neticesiz kıldı.
    Bana,bu sitemler bana diye umudlandım.Fakat az da olsa bir umud ışığı var içimde.Belki bu duyguların müvellidi olan müşahade ve  istidlallerin şahsıma  müteallik değildir diye düşüncelerimi başka istikamete çeviriyorum.Giyim,karakter,şahsiyet ve ruh hakkındaki fikirlerimi;daha doğrusu giysinin karakter,şahsiyet ve ruh ile münasebeti hakkındaki kanaatlerimi yazayım.Fakat ya ikinci sayfadaki karar ve dilekleri nasıl karşılayacak,onları nasıl işleyecek,onların içimde uyandırdığı duyguları nasıl hapsedecek,nihayet objektif düşünce ve hükümlerimle deruni heyecanlarımı birbirine nasıl bağlayacağım?!

    O halde bu hususta yalnız fikir sunmamalıyım.Yalnız duygu ve heyecan ifade etmek te elimden gelmeyecek.Sözlerimin,duygularımın ve düşüncelerimin bir halitası olacak!
 
    Dış görünüşle iç oluş meselesi…
    Dış görünüşümüzde şahsiyetimizin bir ifadesini bulmak bir dereceye kadar belki doğrudur.Fakat bir dereceye kadar.Zarftan edindiğimiz intibayı kayıtsız şartsız olarak mazrufa teşmil etmeyi doğru bulmuyorum.Böyle yapanlardan da katiyyen hoşlanmıyorum.Şayet iyi giyinmiş bir indanı takdirle süzüyorsam bu içtimai telakkilerin ve itiyatların kaçınılmaz bir zarureti olarak yorumlanabilir.
Yoksa bu takdir,o şahsı bu manada ve her bakımdan tam ve mükemmel bulduğum manasına gelmez.
 
    Çok basit değil,çok insafsız düşünüyorsun:Tenkidlerimiz,dedikodularımız şahısların örtülerine,görünüşlerine müstenid değildir.Umumun  tenkid ve dedikodularına esas teşkil edebilen bu hususiyetler her halde sen,ben ve bizler için tali derecede şeylerdir.
   Dış görünüşten elbise ve giyim tarzını kastediyorum.Libasımız ve dış görünüşümüz karakter ve ruhumuzun bazı vasıfları için belki bir tezahür olabilir.Yoksa elbise hiçbir zaman bizzat vasıf ve bizzat unsur olamaz.
    Biz çok şık giyimli bir insan  (ister kadın ister erkek olsun) karşısında hayranlık ve incizayı duyuyorsak,acaba bu hayranlık ve incizayi neye karşıdır:sekil ve renklerin tenasübü ve ahengine mi,esasen güzel olan bu vücudun esvap ile hasıl ettiği cazibeye mi,yoksa bu kumaştan bu elbiseleri,bu dış görünüşü ona bağışlayan maddi imkanlara ve içtimai imtiyazlara mı? Bu belki şahsa göre değişen bir hususdur.Senin  ve benim bu noktada anlaşmakta bulunduğumuza inanıyorum ve bu bapta daha fazla konuşmamızı zait addediyorum.
                              ------------
Bu tepki ve tesirleri sana veren müşahede için duyduğum merak ve tecessüs içimi kemirmekte devam ediyor.
                       -----------
    Açık olarak anlayamıyorum: niçin eve kapanacaksın, bu dosttan kaçış, bu inziva isteği nedendir? Bu alakalara karşı içinde uyanan his bir nevi tokluk ve bıkkınlık mıdır?

    Yoksa şüphe ve itimatsızlık içinde mi bulunuyorum? Hakkında beslenilen kanaat ve düşünceler için çok menfi ve hoşa gitmeyen duyuşlara mı sahipsin? Seni hedef tutan sözleri ve hareketleri nasıl bir ölçüye vuruyorsun. Bilmiyorum ve anlamıyorum. Ve senin de bilmediğini anlamadığını sanıyorum.İçinde benden ve bizden gizlemekte isabet bulduğun bir hakikate eriş mi var?Sana layık olan yerler neresi,sana layık olan kişiler kimlerdir?Bir taraftan inkar,bir tafartan kabul ve itiraf niçin?

    Eminim ki aksak bulduğun,beğenmediğin beşeri ve içtimai ölçüleri ve inanışları titiz bir itina ile kullanmak tenakuzu içindesin! Bir an için duymadan düşün, ama kendini sarmış bulunan sübjektiflikten sıyrılarak,bana değer vererek düşün.Bu sözlerimde herhalde isabet bulacaksın.Ama sadece haklısın demeni istemiyorum.Bu nevi hodkam bir arzudan münezzeh olduğumu ancak sen bilebilirsin.

     Benim yanımda değilse bile, benimle birlikte gittiğin yerlerde kendini yabancı hissetmen…Bu ise, benim muhakeme ve müzakeremi  iptal edecek derecede müessir bir keyfiyet.

    Hayır! Bu anın teessür ve tepkisine uymanı istemiyorum. Benden uzak olmanı hiç istemiyorum. Benim bu sözlerime ve bu davetime değil, kendi meyil ve arzularına uyarak bana gelmeni istiyorum.

    Muhitin dedikodulu fikirlerine hedef olduğunu söylediğin yakınlığımız, dostluğumuz her nevi tenkid ve tarizden masum olacak kadar derindir. Sönük ve zavallı bir edebiyat mı yapıyorum dersin? Öyleyse bu sözleri satırlarımdan, cümlelerimden değil, ağzımdan dinlemek için gel. Hareketlerimden ve tavırlarımdan okumak için gel. Fakat bir itimat ve inan hissi ile meşbu olarak gel.
    İmzaya ne lüzum var. Bunları sana ancak ben yazabilirim.

 

 

 

 

17 Ocak 2014 Cuma


KOPENHAG’LI BİR GÖÇMENİN, AMSTERDAMLI BİR GÖÇMENDEN,
MOSKOVA’LI BİR GÖÇMENİ DİNLEDİĞİ

SAMAN SARISI ŞİİRİ*
Hasan Gürkan
 
“okyanuslar büyük sevdalar gibidir Tulyokova / seyredilmeye gelmez / okyanuslar yaşanılır”

    Şiir başladı. Salon soğuk değil ama,ellerin üşüyebilir.Amsterdamlı  göçmenin sesi iklimime yayılıyor.Mısraları yaşıyorum,bendekilere benziyor.Ellerine bakmıyorum,parmağında Kafkasyalı gümüş bir yüzük var,görüyorum.Seni tutup toprağımın harcıalem bütün seslerden arınmış bir köşesine götürüyorum.
Yüzün sedef tadında.
“Hoş geldin!” Ellerin bana dönük.
“Merhaba!” Sesin heyecandan terlemiş avuç sıcaklığında. 

    Kucağında manton. Omzun omzuma değende dirseğin koluma sokuluyor. Alıp başımı coğrafyamın ayak basmadık köşelerine çekiliyorum.Mısralar,kelimeler,heceler,hatta harfler var ama,sesler yok.Şiir,ses olmayan seslerin dünyasını şiirleştiriyor.Biraz sonra program başlayacak,mısralar sese büründüğünde içimdeki büyünün bozulmasından korkuyorum.
Ben henüz tam kavrayamamışken gidip Saman Sarısı’na sarmallanıyorsun. Ve “sağ elinde kederli bir gül açıyor / ağır ağır " “kimseler yapamaz senin resmini / sen kendi resmini kendin de yapamazsın / bir açılıp bir kapanır yüreğinde / senin resmini ben yapacağım”

    Salonu boşaltıyorum. Yerlerde yırtık kirlenmiş pankartlar .Boş gazoz şişeleri. Miting sonrası alanlarının gergin yorgunluğu.
“Vakit hızla ilerliyor gece yarıları ışıklarını yeni / söndürmüş
“Ortalıkta ikimizden başka kimse yoktu / ve sen bundan dolayı bir resimdin açık maviyle çizilmiş. 

    En sıcak, en sevdalı, en asi  sesimi kavga alanlarında, toplantı salonlarında, kaçak evlerin iğreti odalarında, sevdiğim kadınların ten kokan yataklarında okuduğum  şiirlere kattım. Kürsünün önünde, şurada ilk sırada ayakta, televizyonun karşısındaki kanepede oturmuş, yastığımın yanında uzanmış beni dinliyordun. Halbuki Saman Sarısı’na benim ilk defa duyduğum sesin rengini veriyor. Şiire yakışıyorsun.“bir parıltıydı n düşümden damlamış / sol mememin üstüne." 

    Kucağında manton. Bozbulanık şaşkınlığım bitti çok şükür. Bedeninin kokusunu duyuyorum. Toprağımda ne varsa zaptetilemez bir yangına kesiyor. Tarifsiz kargaşalar, isyanlar içindeyim. Hapiste rutubetli loş odada ,şu sıvaları dökülmüş çıplak duvarın dibinde acıdan it gibi titreyen ben değilim. Miladımızdan önce, yılarca sürgünlüğüm oldu İstanbul. İğretiliğim, biletsizliğim ve adressizliğimdi. 
“Kübalı bir balerinle karşılaştım ikinci katta / karlı pencerelerde / taze esmer bir yalaza olarak geçti alnımın üzerinden / Şair Nikolas Gilyen Havana’ya döndü çoktan / yıllarca Avrupa ve asya otellerinin hollerinde oturup / içtikti yudum yudum şehirlerimizin hasretini “ 

    Göçmenliğim seninle bitecek sanmıştım. Ama oturduğun sokak, hiç tanımadığım soğuk şehirlere çıkıyor. Amsterdamlı göçmen sahnede, sen dinliyorsun, ben nafile bir yokuşu tırmanıyorum, hep tırmanıyorum “vakit hızla ilerliyor, gece yarıları ışıklarını yeni / söndürmüş “ 

    Karanlıkta başımı çevirmeden yüzüne bakıyorum. Yüzün  bana yakışıyor. Ama sen “yoksun / yeryüzünün en güzel şehirlerinden biri boşaldı.” Umut ne?  “tramvaylar bomboş geçiyor “ Neden böyle suratsız bir şafak!  “biletçileri, vatmanları bile yok / kahvelre bomboş”  Neden  İstanbul diye bir şehir,  almış sabahçı kahvesini koynuna salya sümük uluyor.
    Kaçıp sığındığımız Yıldız Parkı’nı biz tereddütlerimizden çalmıştık. Önü sonu – en çok ta sonu – belli zamanlara ne çok laflar, ne çok sevinçler, ne çok sarılmalar, ne çok öpüşmeler, ne çok suskunluklar sığdırdık .Oraya her gidişimizde “ayrılık masanın üstündeydi kahve bardağınla / limonatanın arasında / onu oraya sen koydun” Durmadan konuşurdun.Telaşla anlattıkların ne olursa olsun ,sesinin tınısı sevdanı ele verirdi. “sesleniyorum / seni yitirmiş geri dönüyor sesimin yankıları.”
    Kadıköy’deki evde, benim, yüzünün bir yanı bıyıklı arkadaşım ve o gece  kafayı mujiklere takan çakırkeyf ev sahibesi dahil kimseler bir şey bilmesindi ya  “ ayrılık masanın üzerindeydi cigara paketinde / kıvrılan bir dumandı gözlerinin içinde senin /  cıgaranın ucunda senin /  ve hoşça kal demeye hazır olan avcunda / ayrılık masanın üstünde dirseğini dayadığın yerdeydi / aklından geçenlerdeydi ayrılık / benden gizlediklerinde gizlemediklerinde / ayrılık rahatlığındaydı senin / senin güvenindeydi bana / birdenbire  kapın açılır gibi sevdalanmak / ansızın / oysa beni seviyorsun ama bunun farkında değilsin /  ayrılık bunu farkedemeyişindeydi senin / ayrılık kurtulmuştu yer çekiminden ağırlığı yoktu / tüy /gibiydi diyemem / tüyün de ağırlığı var /ayrılığın yoktu ama, kendisi vardı “
Biri senin karşında,biri benim karşımda oturuyordu.Gözlerimizdeki yangını görmediler. 

    Amsterdamlı göçmen kadın gösteriyi bitirdi. Ama şiir sürüyor. Boğaziçi ışıklar içinde. Gecenin koynundayız. Kaç kere  “ yumuşak ağırlığını yitirdim /avcumda sonra elini / ve ayrılık parmaklarımızın ilk değişinde başlamıştı çoktan”  Sol elin kasıklarımda hem azgın bir sevişmeyi, hem yumuşacık bir şefkati okşuyor. Kaç kere  “ ama yine ansızın yitirdim seni “
Senin  toprağında Saman Sarısı okunan isyanlar olsun! 

    Boğaziçi ışıklar içinde. Gece bitecek. “tuttum ellerinden yürüdük / yürüdük güneşin altında karları çıtırdata çıtırdata” Gece bitecek. Kahve içiyoruz laf olsun diye. Kucağıma bıraktın başımı, elin kasıklarımda. Saçlarını okşuyorum, gece bitecek. “gözünde türkülerin kilometre boyu kilometre “
    Kucağında manton, dirseğin koluma sokuluyor. “Yitirdim ansızın seni / oysa ansızın değil / çünkü önce yitirdim avcumda elinin sıcaklığını senin / sonra elinin izlerini bir de tanırım “
Gece bitecek.
------------------
*Bütün alıntılar Nazım Hikmet’in, Saman Sarısı şiirinden.

 

15 Ocak 2014 Çarşamba


İZMİR EDEBİYAT İŞLİĞİ ÖYKÜ DERGİSİ
ÜÇ AYLIK YEREL SÜRELİ YAYIN
SAYI:1 

“Yazarlık Atölyemizin Dergisi ilk Sayısı ile
 Edebiyatseverlere Merhaba Diyor!” (Kapak'tan) 

Büyük sermayenin cirit attığı bir pazarda hikâye dergisi çıkartmak cesaret işidir. Öncelikle bu riskli işe soyunan, para, kâr derdi olmayan arkadaşları tebrik ediyorum. Edebiyatı edebiyat olarak seven Manalı Posta okurlarını bu güzel dergiyi çevrelerinde tanıtmaya, abone olmaya davet ediyorum.

Dergiyi bir arkadaşım dün verdi,okudum.Rotası,sosyalist gerçekçi hikayeler.Ciğerleri mahvolmuş kot kumlama işçisi.Tecavüz davasında suçsuz bir kişiyi idama mahkum eden emekli Hakim. Kasabada küçük pansiyonunda onlarca kedi besleyen adam. Vb. 

Derginin kimliği şöyle:
-Sahibi ve genel yayın yönetmeni Hasan Topçu
–Yazı işleri sorumlusu ve editör: İlknur Güneylioğlu
–Yazı kurulu: Hasan Topçu, Umut Sağlam, Derya Delibaş, Eylem Yurtsever, Ayşe Çetinkaya
İletişim:
Telefon:0536 822 23 42 E-posta:izmiredebiyatisligi@gmail.com
Abone hesap No:Hasan Topçu adına İşbankası hesap no:3408 1650510
İban:TR8000064000001340811650510 

Bu sayının yazarları:
İlknur Güneylioğlu,Hasan Topçu,Umut Sağlam,Ayşe Çelikkaya,Derya Delibaş,Eylem Yurtsever,Servet Karakuş,İpek Lale Yaşar,Doğa Çal,İdris Tiryaki,Onur Akbudak,Aysun Uzal,Çağdaş Yılmazer,Ahmet Taşçıoğlu