KUYUCAKLI YUSUF’UN SESİ OLURUM 

ŞİİR ÖLÜR

   Sen bakma tatil olduğuna, bu şehrin en güzel yerleri bile kendini

avutamıyor. Pera’da  simli, allı güllü aptal bayramlıklar, iğreti urbalı

kocalarının koluna abanmış.Taksim açık otoparkı,  paslı çürük dişleriyle

sırıtıyor.

-Üç dört gün fırsat bulduk mu bir yerlere gideriz.

   Başka bir zamanda Burgaz ada Sait Faik’sizdi. Martılar da olsa, deniz

yosun da koksa,  omzumun sana  dönük yanı üşüyor. Gecenin bir saatinde

sevda ulaşılmaz bir ütopyadır. Her sevda hikayesi düşle gerçeğin trajik

savaşını anlatır. Gecenin bu saatinde türkünün kendi büyüsünü bozmakta,minesini soldurmakta olduğunu fark ediyorum. Ütopya çarpışarak

geriliyor.Geç kaldık, güçleri zamanında savaşa süremedik.

“bir şafaktan bir

bir akşamdan bir şafağa”

tanyeri

karanlığın yavaş yavaş incelmesi

kızılın sayısız tonları

sonra aydınlık

görmedim.

Ama gövdemle…

   O sabahların bir de hiç birinde uykusuzluktan ve yorgunluktan eser

yoktu. Senin gözlerin mahmur. Bu türküyü daha sevdanın iptidasında bir

veda türküsü olarak, yeniden yeniden neden dinliyorduk. Her defasında

söze ve nağmeye aslında onlarda olmayan başka hisler, manalar, derinlikler yükleyerek, atfederek, vehmederek başımı göğsüne gömüyordum, başını

göğsüme gömüyordun. Kan ter içinde ama gönüllü, ama şikayetsiz, ama

delirmiş, ama sevinçle olmayacak bir düş, hiç kuşku duymadığım.

Akıl henüz yoktu, ne iyi!

   Hakikate boyun eğiş süreci sancılı ve uzun bir hüzün olarak yaşanıyor.

Mucidi benim.

   Nisan, güneşli bir gün. Bahçede uzun Rusya kışından kalma karlar var.

Moskova dışındaki  Daçada Frobundo Marti cephesinden yoldaşlarla

düş kuruyoruz, içim ürperiyor. Sen yoktun. Avuçların henüz merhabalarını kuşanmamıştılar. Bedeninin lezzeti meçhulümdü, ne gam!  “gönül mahzun/ay karanlık/ yıldızlar gözden nihan olsa da / arşı ferşi ışıktan titretecek / bir aydınlık imkânıyız biz” (A.İlhan)

   Ayaklarımda postal, belediye otobüsüne kaçak bindim. Başım, yalazı

dünyayı sarmış bir sevdanın bulutlarına değiyor. Kızılay’da Tuslog’u

taşlıyorum. Sen omuz başımdasın, bıraksalar da bırakmasalar da bütün

satrapları yerle bir  edeceğim.

   Bıyıklarımın yeni terlediği vakitlerdi. Spartaküs yenildi. Komünarların

mezarı Paris’te. Sen Madrid kapılarında öfkeden ve soğuktan dudaklarını dişliyorsun. Dağlardan  gelen  Rodrigez’in sesi başımızı döndürüyor.

   Sevda, arınmanın, çoğalmanın, gözlerindeki efelenmenin sadeliğin

gümüşü ve kilimiyse; hakikatin kıllı göğsü, pala bıyıkları ve altın dişleri

var.

   Gecenin bir saatinde ütopya bir olmazlığın adı değil. Ben arkadaş

ölümlerini omzumda, kolum dibinden koparılmış gibi, dinmeyen bir sızı,

içimde kaskatı dilsiz bir karanlık olarak yaşadım. Kimselere ağlayamadım.Şimdi senin yatağında haykıra haykıra seviştikten sonra hıçkırıklara

boğuluyorum. İçim yıkanmıyor.

   Benim aymadığım kalabalık bir Kızıl Meydan veya Faelled Parken

olmalı. Sakız gibi beyaz önlüğü içinde gülen bir sarışından birer glög

alıyoruz. Başın ağrımıyor, için ısınıyor. Sana ütopyaya inananların

işkencede çözülmeyeceğini anlatmaya çalışıyorum.Martin Eden’i roman

kahramanı sananlara gülüyorum. Sende yanılırsam diyorum, Kuyucaklı

Yusuf’un sesi olurum şiir ölür.