GÖL- Hasan Gürkan
Dişilerin döl yatağıdır göl, ceninliğimize
dönebileceğimiz,masumiyetimiz,
kirlenmemişliğimiz,sığınağımız,
kendimizden kaçışımız.
Bizim
güneydeki şehirlerden birindeyim, hangisi olduğunu bilmiyorum. Güneş tepemde,” sapı
kanlı demiri kör bir bıçaktı sıcak.”(1) Sokaklar ıssız. Hem bildik, hem yabancı
bir yer. Çıkaracağım, çıkaramıyorum. Arada bir cırcır böceklerinin sesi
duyuluyor. Çocukluğumun avare yaz kırları aklıma geliyor. Bildik bir yere
gidiyor gibiyim. Telaşsız ama hedefli yürüyorum.
Öğle
saatlerinde bütün kasabalının siestaya çekildiği Venezüella taşrasındayım. Marguez’in
romanlarından tanıyorum. Şuralarda bir meydan, meydanda da çanı güneşle
parlayan bir kilise olmalı. Kapısına ters sandalye konmuş loş bir meyhane,
duvar diplerinde gölgeye sığınmış birkaç sokak köpeği. İyi de, karşıma birileri
çıkarsa , hangi dilde anlaşacağım diye, canım sıkılıyor.
Ayaklarım
bir meydana götürüyor beni. Kilise yok, küçük bir cami var. Ulu Cami. Her
şehrin bir ulu camii vardır. İn cin top oynuyor. Şehir terkedilmiş sanki.
Meydanı geçip genişçe bir yola giriyorum. Yolun başında geniş avlulu büyük bir
taş bina. Meksika’daki malikâneler gibi. Bahçe kapısının önünde beş altı
yaşlarında bir kız çocuğu oturmuş, kucağındaki deftere suluboya resim yapıyor. Anasının
sıkı sıkı ördüğü saçları beline inmiş. Yüzünü görmüyorum ama yüzünde çiller ve
hınzır bir gülümseme olduğunu biliyorum.
Yaklaşıyorum fark etmiyor. Başındaki iki
kocaman beyaz kurdele sakız gibi tertemiz. Ama boyalar ellerine, yaraları henüz
kabuk bağlamış dizlerine, kırmızı puanlı kemik rengi eteğine bulaşmış. Yaptığı resme
yardımcı olur diye olmalı, dilini ağzının kenarından dışarı çıkarıp ısırmış.
İspanyolca “Hey küçük!” nasıl denir? Öksürüyorum, başını kaldırıyor. Ama,
Uçurum bu! Yabancı gözlerle, sen kimsin der gibi yüzüme bakıyor, beni tanımıyor. Turkuaz mavisi
bir köy yapmış. Ördekler, kuşlar. Tepede de aydede; kaşı, gözü, ağzı, burnu
var. Küçük sarı başını işine düşürüyor.
Avluyu geçip
taş binaya giriyorum. İçerisi loş ve serin. Kimsecikler görünmüyor. Duvarda
ikonlar, av resimleri, bir de bol apoletli genaralimsi biri. Ailenin yahut ülkenin
büyüğü olmalı. Ayak seslerinin yankılandığı uzun bir koridordayım. Bir yerden
biri çıkıvereceklermiş de, yakalanacakmışım tedirginliği içinde yürüyorum.
Odalardan
birinin çift kanatlı kapısı ardına kadar açık. Sarışın bir kadın resim yapıyor.
Uçurum bu! Sevinçle içeri dalıyorum. Seslenmek istiyorum, sesim çıkmıyor.
Yanına gitmek istiyorum, gidemiyorum. Dizlerimin bağı çözülüyor, dermanım yok.
Oracıkta bir sandalyeye çöküyorum.
Karanlık bir
göl yapmış tuvale. “ Hadiii! “ çığlıklarını, terli memelerini sakinleştirdiği
bir göl değil bu. Etrafını muson yağmurlarında yıkanmış, zehir yeşili devasa
yaprakların kuşattığı, yolsuz, karanlık, suları kan gibi sıcak bir cangıl gölü.
Rüzgârların ulaşmadığı, uzak, bungun, hiçbir zaman, hiçbir şekilde kurtulamayacağımız
bir coğrafya.
Ama o
kadının, gölde çırılçıplak yıkanan o kadının yüzü yok. Besbelli hiç sevişmeden
girmiş göle. Sularını erkeğinin bedenine bulaştırmamış.
Tuvalle
aramda uçurum var. Sırtı bana dönük. Yapmak istediği resmi anlatıyor. Dili
bulanık. Bana değil kendine, boşluğa konuşuyor. Bir şeyler söylemek istiyorum.
Ağzımı açıyorum, sesim çıkmıyor. Akvaryumdaki balıklar gibiyim.
Onu hiç bu
kadar sade görmemiştim. Düz saçları, koyu renk tişörtü, hafif bol, lastik
büzgülü pantolonu, pantolonun içinde belli belirsiz hissedilen biçimli
kalçaları. Sadeliği, beni hiç bu kadar kışkırtmamıştı. Arada bir, ya fırçadaki
boyayı değiştirmek yahut yaptığına daha geriden bakmak için, tuvalden bir iki
adım uzaklaşıyor. Yerçekiminden kurtulmuş gibi, hiç ağırlığı yokmuş gibi salınıyor.
-------------
(1) Nazım Hikmet
-------------
(1) Nazım Hikmet
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder