ELDE VAR HÜZÜN -
NE KADINLAR SEVDİM
ZATEN YOKTULAR
Attila İlhan
ELDE VAR HÜZÜN söyleşirdik evvelce biz bu tenhalarda ziyade gülüşürdük pır pır yaldızlanırdı kanatları kahkaha kuşlarının ne meseller söylerdi mercan köz nargileler zamanlar değişti ayrılık girdi araya hicrana düştük bugün ah nerde gençliğimiz sahilde savruluşları başıboş dalgaların yeri göğü çınlatan tumturaklı gazeller elde var hüzün o şehrâyin fakat çıkar mı akıldan çarkıfeleklerin renk renk geceye dağılması sırılsıklam âşık incesaz kadehlerin mehtaba kaldırılması adeta düğün hayat zamanda iz bırakmaz bir boşluğa düşersin bir boşluktan birikip yeniden sıçramak için elde var hüzün NE KADINLAR SEVDİM ZATEN YOKTULAR Ne kadınlar sevdim zaten yoktular Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir. Azıcık okşasam sanki çocuktular, Bıraksam korkudan gözleri sislenir. Ne kadınlar sevdim zaten yoktular Böyle bir sevmek görülmemiştir. Hayır, sanmayın ki beni unuttular. Hala ara sıra mektupları gelir. Gerçek değildiler, birer umuttular Eski bir şarki, belki bir şiir Ne kadınlar sevdim zaten yoktular. Yalnızlıklarımda elimden tuttular Uzak fısıltıları içimi ürpertir. Sanki gökyüzünde birer buluttular, Nereye kayboldular simdi kim bilir. Ne kadınlar sevdim zaten yoktular Böyle bir sevmek görülmemiştir
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder