'ALİ DÜKKANI'
Haydar Ergülen’in, Cemal Süreya’nın ölümünden bir ay sonra Cemal abisinin anısına yazmış olduğu şiirdir .
Şiirde: Behçet Necvatigil, Turgut uyar,Edip Cansever,Oktay Rifat, Cemal Süreya var
Haydar Ergülen
Cemal Süreya
Yan
yana dükkânları vardı.
Behçet
Necatigil ‘Tuhafiye’ satardı,
‘Gizli
Eserler Ansiklopedisi’ni yazardı.
Turgut
Uyar ‘Tütüncü’ydü,
en
güzel tütünlerini uzun şiir yapraklarında saklardı.
Turgut Uyar
Edip Cansever’in dükkânının üstünde ‘Otel’ yazardı,
bütün odalarında kendisi yatardı.
Oktay Rifat ‘Ders Kitapları’ satardı,
Oktay Rifat
hiçbir öğrenci okumadı ve hepsi coğrafyadan kaldı.
Cemal Süreya dükkânında resim yapardı,
Cemali, Ali’ye benzer.
Şimdi bütün dükkânlar kapandı,
hayat giderek boşalıyor,
Türkçe uzun zaman boş kalacak.
Hepsinden sonra ve artık Cemal Süreya’dan sonra Türkçe,
kim bilir bir daha ne zaman ‘sıcak’ olacak?…
Behçet Necatigil
Yağmura erken davranan beş adam, beş militan, beş şair.
Çünkü şemsiyesiz çıkmak için yarışırlardı.
Birinin şemsiyesi suyun üstündeki nilüferleri koruyor,
birinin şemsiyesi ‘Konyalı bir çocuk gibi’ kırılmış,
birinin şemsiyesi ‘Ruhi Bey’de unutulmuş,
birinin şemsiyesine paçalı bir güvercin konmuş (adı: ‘avunulmaz’),
birinin şemsiyesinin üstü yağmurdan geçilmiyor,
altında bir gurbet, garba gidiyor,
‘Sen nereye gidiyorsun
Rumelili Kalın Abdal?’
Edip Cansever
Şimdi bütün yağmurcular gitti,
kim yağmur yağdıracak Türkçe’ye?
Bütün trenler gecikmeli,
makasçılar işi yavaşlatıyor.
‘Bey’ler gelecek:
Behçet Bey Beşiktaş Pazarı’ndan kuşkonmaz almış, filesi dolu.
Turgut Bey elinde ‘sümbülteber’, ‘Yalnız At’ıyla kırlardan şimdi gelir.
Edip Bey bütün mektuplarını dağıtmış,
çantasında kalan son mektubu kendisine yazmış:
‘Sahi, ben seni uzun bir yolda yürürken gördüm müydü hiç?’
Oktay Bey Mısır seferinden dönüyor, tek ganimeti bir kadeh:
‘Doldur kadehimi Hasancan’.
Cemal Bey parklardan, bahçelerden, köprülerden geçecek
ve Toros Ekspresi’ne yetişecek.
‘Bey’ler gidiyor, makasçılar yolları açtı,
yerler numaralı ve artık trene Türkçe bir ad bulmak gerekmiyor,
çünkü tren, Türkçe’nin en uzun kelimesi.
Ve Ergin Bey, ‘Yavrum Ergin’ geç kalmış gibi trene uçakla yetişiyor.
‘Yedi Güzel Adam’ın Cahit’i, zarif bir jestle treni durduruyor.
Nilgün Hanım, pelerinini bir balkonda bırakıp ‘Bey’leri selamlıyor:
Tren kraliçesi seçilecek.…
Trenin durduduğu son istasyonun adı: Ali Dükkânı.
‘Turna derler bir kuş’un avazıyla yolcusunu aldı ve kalktı,
‘Sirk Söylentileri’ni geride bıraktı,
belki de varacağı yer bir lunaparktır,
belki de yazdıkça şiirini özleyenlerin ülkesidir lunapark.
Ben biliyorum, ‘Küçük Doğulu Kelebek’ geliyor
ve çocukları lunaparka götürüyor,
çocuklar orada birikiyor,
biz burada azalıyoruz.
Yan yana dükkânların önünden geçiyoruz,
kimseye devredilemez dükkânların önünden geçiyor
ve yağmur yağmasın istiyoruz,
çünkü, ‘kapanmaz yağmurun açtığı yaralar çocuklarda.’ (İsmet Özel)
Şiirin ‘Ehlibeyt’i (‘Güzel Dostlar’ı), hırkasını bir dervişe bırakıp
semah gibi döne döne gelen yağmurun elinden tutuyor.
‘Turnalar havanın yüzünde semah dönmekte,
ben dilimdeki pasın nöbetine;
şimdi sırlar cemînde unutun beni.’
“Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.”
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder