HUMBA DEDEMİN
HATIRALARINDAN
Hasan Gürkan
Humba aşık oyununda tarafların kullandığı, genellikle taş -bulabilirsen metal- bir parça. Humba Dedem, ben onu tanıdığımda, daha doğrusu onun farkına vardığımda üç-dört yaşımda olmalıyım (1949-1950).Beni çok seviyordu, çünkü ben onun tek ERKEK torunuydum. Zehra teyzemden Perihan ablam; Fatma teyzemden Kamuran ve Nevin; Annemden Nurten, hepsi kız.Ve ben tek erkek torun Hasan. Beni hem Humba dedem, hem Zalhe (Zeliha) ninem hep şımartıyordu. Ninem bize sık sık akşam oturmasına gelir. Belinde kuşağı, ordan avcuna bir kuru incir alır, kolunu bana uzatır ”Hasan, mah (al) der. Ben alır Nurten’e göstere göstere yerdim.
DEDEM ANLATIYOR
“Fukaraydım, çocuklukta doğru dürüst yıkanamadığım için kel olmuştum. Kısa boylu biriydim, yakışıklı sayılmazdım yani. Ama evlenmek istiyordum. Anam,” oğlum sana kızoğlan kız vermezler. Dul birini bulalım” dedi.”
O gece düşümde aksakallı birisi, kasabada bir çıkmaz sokağı işaret ediyordu. Öğrendim, şansa bak, orada kocası 1912 Balkan savaşında ölmüş, bir çocuklu, dul bir karı oturuyordu. Kocaman evi, dükkanı, tarlaları vardı. Körün istediği bir göz, Allah'ın verdiği iki göz demişler. İnşallah karı bana he, der.
Evlenip içgüveysi oldum. Adam karısıyla kavga edince, karısı babasının evine gider. Biz kavga edince ,ben gidip handa yatıyordum.
GÖBEL’DEKİ SEPETLER
Göbel hamamı kasabaya o zaman, dört beş kilometre uzaklıkta bir kaplıca. Tek göz kiralık toprak odalar var. Esnaf oradan oda kiralar. Kimi haftalık, kimi aylık, kimi mevsimlik. Tuvalet, bulaşık yıkama ortak. Kasabalıların Karısı ,çocukları Göbel’de, adamlar gündüz işinde gücünde. Akşamları kaplıcaya gelirler.
Cumartesi Tavşanlı’nın pazarı. Esnaf , sabahtan Pazar alışverişini yapar, aldıklarını sepet yahut zembille göbel dolmuşuna verir. Öğleden sonra Pazar dolmuşu Göbel’e gelir. Muavin minibüsün üstüne çıkar. Kaplıcadaki bütün kadınlar, çocuklar aracın etrafına toplanır. Tabi Zalhe ninemle ben de oradayız. Ben heyecanlıyım, çünkü dedem bana mutlaka kağıt şeker yollar. Muavin Pazar sepetlerini dağıtırken kadınlara kocalarının adıyla seslenir: “Topal Osman’ın çocukları, Cezayirli Mısva’nın çocukları!” Sıra bize gelir “ Humba’nın çocukları!” İki sepet uzatır, birini Zalhe ninem, diğerini tanımadığım bir kadın alır. Kadınlar örtmeli(4) olduğu için tanımak zordur. Ben şaşkın “Nine, garı bizim sepetimizi aldı?” Ninem öfkeli, ağlamaklı sen kayası (Kahyası) olma (Karışma),yörü. Çaresiz susarım. Akşam dedem gelir, beni kucağına alır, sever. Beraber yemek yeriz. O, her zaman ki gibi bir iki duble rakı içer. İyi de, o sepetimizi alan kadın, hala benim kafamı kurcalıyor.” Dede ” “Söyle Hasanım, ne var len?” “ Garının birisi senin yolladığın bazar(Pazar) sepetinin birini aldı. Ninem de hişdammmadı (İtiraz etmedi, sustu)” “Alsın len, dedende para çok, boş ver!” Gene bir şey anlamadım. Ninemin başı öne eğik. Dedem neşeyle kalkıyor :”Hadi garı, ben gidyom.” Kapıyı çekip gidiyor. Ninem hıçkırarak ağlıyor. Ben hiçbir şey anlamıyorum. Yıllar sonra Pazar sepetimizi “çalan” o kadının, Tavşanlı’da bizim aile, ninem dahil herkesin bildiği kapatması(metresi )olduğunu öğreniyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder