ÖZCAN BAYRAKTAR YOLDAŞ

Tenziye Acar

1975 yıllarından 1980 Eylülüne kadar her günümüz birlikteydi. Dostluğumuz, yoldaşlığımız kendisiyle de eşi Nurhan'la da1975 lerde başladı ve hep devam etti.

Bu satırları yazabilmem 1977 1 mayısında korku içinde mermi yağmurundan koşarak kaçarken ayaklarıma atlayıp beni yere düşürerek kurtarması sayesindedir.  Onun için ne yazsam eksik olur. Eşsiz bir dost, yılmaz bir devrimci ve bizlere hep güven duygusu katan korkusuz bir yoldaştı. 

En son 9 Ağustos 2019 da birlikteydik.  Sevgili yoldaşı, eşim Zeki Acar'ın sonradan rahatsızlığı nedeniyle olduğunu anladığımız bir kafa karışıklığı vardı. Onunla konuşmak için İstanbul'dan İzmit'e bize gelmişti ancak eski dostumuz Aysel Gümüş'ün vefatı üzerine birlikte Burgazada'ya gitmiştik. Kısa süreli görüşmenin ardından beni bir kenara çekip sonradan doktorların adını koyduğu rahatsızlığın olabileceğini ilk o söylemişti.

Geçenlerde ortak dostumuz Mehmet Yüce ile telefonda gene Özcan'ı andık. Bir gün Kandıra'da devlet hastanesi lojmanlarını göstererek ilk takım elbisemi babam bu lojmanların inşaatında kazandığı parayla aldı demiş.

Her geçen gün özlem artıyor ancak şu bir gerçek ki bedenen değil ama birlikte yaşadıklarımızla, anılarımızla hep yüreklerimizde, karşılıklı konuşmalarımızda, telefon sohbetlerimizde. Onu çok sevdik, seviyoruz.81980 Eylülünde Köseköy'de, 1982'de İzmit cezaevinde eşim, yoldaşım Zeki Acar'ın hapishane arkadaşı, can dostum, kardeşim Nurhan'ın yoldaşı ve eşi, sevgili çocuklarımız İlke ve Özgün'ün  babaları, arkadaşları ve benim kurtarıcım Özcan yoldaşı  bir kez daha saygı, sevgi, özlemle ve de sözcük bulamadığım nice güzel duygularla anıyorum.