AŞK ÜSTÜNE DÜZENSİZ DÜŞÜNCELER
Hasan Gürkan
Aşk doğası
gereği muhaliftir.
İnsanı
ve onun iç dünyasını zapt-u rapt altına almak, ehlileştirmek, evcilleştirmek
için konulmuş –hakim ideoloji, gelenekler, aile, okul, devlet tarafından, elbet
din tarafından, ayıplar, yasaklar, günahlarla korunan – ahlaki değerlere,
kurallara, normlara muhalif olma halidir.
Aşk, düzensizlik, anarşi ve kaos demektir.
Aşktan önce
insanın hayatına şekil veren kurallar, alışkanlıklar, sınırlar, ölçüler aşkla
birlikte tarumar olur.
Aşk, çatışma ve huzursuzluk halidir.
Aşkın
huzursuzluğu insanı dönüştüren, değiştiren, devrimci bir huzursuzluktur.
Dingin, sakin, durağan aşk olmaz. Büyük aşklar, büyük heyecanlar, hazlar ve acılarla
yaşanır. Aragon “mutlu aşk yoktur! “ derken bunu anlatmak istiyordu.
Aşkın takvimi, toplumsal alt üst oluş günlerinin, yani devrim günlerinin
takvimine benzer.
Devrim
günlerinde kitleler nasıl on yıllar içinde öğrenemedikleri, kavrayamadıkları
pek çok şeyi, çok kısa sürede öğreniyorlarsa, aşk günlerinde de insanlar hayata
ve kendilerine dair pek çok şeyi, aşkın yoğun iklimi içinde kısa sürede
hissederler,algılarlar. O güne kadar kavrayamadıkları pek çok şeyi kavrar ve
farkına varırlar.
Her aşk
biriciktir, üniktir.
İster aynı
insanın hayatındaki farklı aşklar olsun, ister değişik insanların
hayatlarındaki başka, başka aşklar olsun; her aşk biriciktir, üniktir.
Aile kurumunun zaferi, aşkın ölümü demektir.
Aşk, her
yerde, her zaman, insanın tabiatına aykırı olarak biçimlendirilmiş sahiplenme,
mülkiyet, borçluluk, kıskanma gibi sevgiye düşman duyguların kutsanıp
kabul gördüğü ‘kutsal aile’ ile çatışarak ve ona rağmen var olmuştur. Bu
çatışmada aile kurumunun zaferi, aşkın ölümü demektir.
Aşk insanın - iç dünyasında kamu ahlakı tarafından işgal edilmiş -
en insan yanını, sevme yeteneğini açığa çıkaran olağanüstü bir dinamizmdir. Bu
sebeple insanın kendi olma, yabancılaşmadan arınma yolunda attığı önemli bir adımdır.
Sevgisizlik, hoyratlık ve ikiyüzlülüğün kol gezdiği bir dünyada aşk, bütün bu
engelleri aşarak insanların kapısını çalıyor. Hayatlarının büyük bir bölümünü
bir başka insana duyulacak o sevgiden uzak yaşamış yahut kendilerine
öğretilmiş, işporta malı hisleri sevgi zannederek, ‘gibi’ yaşamış
insanlar, ya sığındıkları statükoyu tehdit eden bu davetsiz misafirden
kaçıyorlar yahut aşkı yüceltip kutsuyorlar.
Yüceltme
illüzyondur. Aşkı olduğundan başka bir yerde aramaktır.
Aşk, hiçbir
bastırma, kısıtlama, erteleme, ehlileştirme, kibarlaştırma olmaksızın yaşandığı
gün, ani her zaman yaşadığımız diğer duygularımız gibi, sıradan bir duygu
Haline geldiği gün, gerçek yerine ve değerine kavuşacaktır.
Aşkta tereddüde, el titremesine, hesaba kitaba yer yoktur. Her aşkın elbet bir
bedeli vardır. Bu bedeli göze alamayanlar aşkı, aşk gibi yaşayamazlar.
İnsan yüreği birden fazla aşkı aynı zamanda taşıyacak genişlikte ve
güçtedir.
Halbuki
insanlar aşklarını yan yana değil, arka arkaya yaşıyorlar. Her yeni aşk, bir
öncekinin cesedi üzerinde hayat buluyor. Bu model, tekeşli aile ahlakının,
aşkı asla hak etmediği acılarla, vicdan muhasebeleriyle, suçluluk
duygusuyla boğmak için kurduğu bir tuzaktır. Tuzağın küflü tabelasında “ AŞK
İKİ KİŞİLİKTİR ” yazıyor.
Aşkı herkes kendi ruhsal yapılanmasına, kültürel donanımına, duygu zenginliğine
ve derinliğine uygun olarak yaşar.
İnsanlığın tarihsel gelişim süreci, aynı zamanda aşkın kendini inkar sürecidir.
Aşk milyarlarca insanın yüreğinde, bugünkü manasıyla, aşk olmayan bir his
olarak tecelli ediyor.
Ana baba sevgisini anneler günü ve babalar günüyle metalaştıran kapitalizm,
aşkı da Sevgililer Günü’yle metalaştırarak, topludaki tüketim histerisini
körüklüyor. Onların aşk diye takdim ettikleri şey, öğretilmiş naylon duyguyla,
bizlerin bir kasırga, bir girdap, bir uçurum olarak yaşadığımız aşkın arasında
uzak yakın bir ilişki olmadığı açıktır.
14 şubat
1998

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder