ELVEDA EMEKEVİBARIŞEVİ,
Hasan Gürkan
Hayatımın sonbaharındayım. Kışın ne
zaman ve nasıl geleceğini bilmiyorum. Dönüp geriye baktığımda, geçmişim düş kırıklıklarıyla
dolu. İlk gençliğimden beri umutla,sevinçle, insani hayallerin peşinde koştum.
Yalınayaktım, çok kapaklandım, dizlerim kanadı. Ama yılmadım.
Emekevibarışevin’e yerleştiğimizde
gene bir umudun yolcusuydum. Bu umudu aşağıdaki-on yıl önce yazdığım-
davetiyede anlattım. Şimdi bu mekanı terk ediyorum.Umudum söndü.
Ama ben iflah olmaz bir hayalperestim. Yeni insani
umutlara gidiyorum.
Hoşcakal iyi komşuluk umudum,hoşçakalın beni dost
sayanlar!
EMEKEVİBARIŞEVİ AÇILIŞ DAVETİYESİ –
Mayıs 2005
mal sahibi mülk sahibi
hani bunun ilk sahibi
d a v e t
Sevgili ...........
Marks’a kulak verip “mülksüzleştirenleri mülksüzleştirmek’’ için arkadaşlarımla birlikte yola çıktığımda on sekizimdeydim. Şimdi
elli sekizindeyim ve emecik köyünde bir evle mülklendim.
Buraya nasıl geldiğimi
anlatabilmek için, başa, arkadaşlarımla birlikte “gökyüzünü fethe“ kalkıştığımız günlere dönmeliyim.
Büyük bir komün
düşüydü; uğruna ölümlere, mapuslara, sürgünlere gidip geldiğimiz.
Ücretli kölelik yok edilecek, insanın insana kulluğuna
son verilecekti.
Dünya, yedi iklim dört bucağıyla kocaman bir komün,
bir kardeş sofrası.
Siyahı, beyazı, sarısı, kırmızısı hep bir ağızdan
türkü söyleyecektik.
Kızıl bayrağımızda “bila tefrik-i ırkı, milleti, dini, cinsi,
mezhep“ yazılıydı.
Bu topraklarda kürdü,
türkü, ermenisi, musevisi, rumuyla bütün halklar; “demiri oya gibi işleyip hep
beraber/ hep beraber sürecektik toprağı.”
Köle Spartaküs ve Şeyh
Bedreddin isyanlarıyla tutuşan mücadelemiz; Paris Komünü, Ekim Devrimi, İspanya
İç savaşı, Çin, Vietnam, Küba devrimleri, Stalin karanlığı, Pol Pot
katliamları, Sovyetlerin dağılması gibi nice büyük mağlubiyetler, zaferler,
acılar ve sevinçlerle günümüze kadar geldi.
Şimdi ABD emperyalizminin dünyamızda hayasızca at
koşturduğu karanlık bir dönemden geçiyoruz. Ama ben yerküredeki milyonlarca
insan gibi, adı ne olursa olsun savaşsız ve sömürüsüz bir dünya şafağının er
geç sökeceğine inanıyorum.
emekevibarışevi
Emek ve Barış
oğullarımın adı. Anneleriyle ben, bu adları onlara hayatımızı ve mücadelemizi
anlamlandıran iki temel kavram oldukları için koyduk.Emekevibarışevi aile ve
kan bağı ilişkisine göndermeyle bir alakası olmaksızın, daha çok bu değerler
bağlamında manalansın ve anılsın istedim.
Emecik’e yerleşme, beni
‘mülklendirme cürmünün’ faili aslisi Arslandır.
Gerçekte bizim özlemimiz burada ‘fil mezarlığı’ olarak
bir komün kurmaktı. Beceremedik.
İyi komşuluğu denemeye karar verdik.
Ama itiraf etmeliyim
ki, iki yıl önce hayatıma giren sevdiğim, Meral’in, benim gibi huysuz biriyle
birlikte yaşama cesur iradesi olmasaydı, mülklenme konusunda ki kararsızlığım
devam edecekti.
Meral’le ben bu köyde,
bu evde, dostlarımız, arkadaşlarımız, yakınlarımız ve komşularımızla birlikte
yaşamak istiyoruz. Bu arzumuzu hep birlikte bir dost sofrasında dile getirelim
istedik.
21 mayıs cumartesi günü Datça Emecik Köyü
Emekevibarışevi’nde buluşuyoruz.
Sen katılmazsan bir eksik olacağız.
Sevgiyle...
hasan
Gelip gelmeyeceğini 10
Mayıs’a kadar lütfen 0532 794 01 55’e
haber ver.
“Yaşamak
bir ağaç gibi tek ve hür / ve bir orman gibi kardeşçesine / bu hasret bizim.’’
cok tasinmis birisi olarak yeni bir eve tasinmayi severim, biriktirdigi gerekli-gereksiz, maddi/manevi her turlu cer-copten kurtulur insan, kendini yenilenmis, ruhunu yikanmis hisseder. yasamadigin bir alani yasayacagin bir alan haline getirmek de heyecan vericidir. yeni evdeki ilk uyku ve uyanilan ilk sabah yeni olanin eski olana nanik yapmasi gibi degil midir? yeni evinde uyandigin ilk sabah yüreginin kuytularina gizlenmis olan umudu da yanina alip eskiye birlikte nanik yapacagini biliyorum hasancim.
YanıtlaSilBu mücadeleyi ömrünüzle sınırlı saydınız galiba...
YanıtlaSilÇok da basite indirgemişsiniz. Sadece düşmüş dizleriniz kanamış.
Başınız kopmamış.
Çok çabuk pes edip. Dönmüşsünüz. İmaj onu gösteriyor.
Bundan sonrasında kolay gele...