1 Haziran 2014 Pazar


SÖZ GİBİ BİRŞEY –Hasan Gürkan 

    “Kendimize ait sandığımız iç mekanizmalarımızı bile, kendimizi başkalarına sunduğumuz kamusal alanlarımız haline getirdiğimizi…” Wilhelm Rich 

    Sevdanın aynı iklimini soluduğumuz günlerde bile ben seninle konuşurken, sevişirken, sana yazarken, anlatırken hep bir ‘dil gerginliği’ yaşadım.
    İç dünyamda boy veren duygular ve düşünceler ile bunların ‘dilleşmesi’ arasındaki uçurum (bu süreçte irademe rağmen uğradıkları başkalaşım ) benim anlatım yetersizliğinden sahib-i kalem olmayışımdan kaynaklanmıyordu. Burada bildik ünlü bir düşünürün yıllar önce insanlığın kurtuluşu hülyasını oluştururken dil konusunda çektiği aynı sıkıntıyı yaşıyordum. Onun benimle kıyas kabul etmez entelektüel birikimi, zekâsı ve duygu zenginliğiyle boğuştuğu bir zorlukla, sıradan bir okur-yazar olarak nasıl baş edeceğim, demedim. Çünkü neyle karşı karşıya olduğumun bilincindeydim.
    Öte yandan insanlığın şafağını resmetme gibi çaplı ve çetin bir eylemle, her faninin başına gelebilecek bir sevda serüvenini anlatma arasında ne gibi bir alaka olduğu sorulabilir. Ben seninle olan ilişkimi hiçbir zaman sıradan bir sevda ilişkisi olarak yaşamadım. Öyle değildi.
    Öyle olmaması ikimizin birikimlerinin bir araya geldiklerinde, artık ne sadece senin, ne de sadece benim olan yeni bir niteliğe tekabül etmesinden, benim bu nitelikte, sevgi ahlakını bugünkü zincirlerinden kurtarma mücadelesinin potansiyel imkânlarını görmemden ileri geliyordu. Bu sentezi gerçekleştirip ona uygun bir ahlakla davranıp davranamayacağımız ise daha çok pratikte zamanla belli olacak bir mevzuydu.
    Burada düşünürle ben, insanın özgürleşmesi sorununda aynı sıkıntıyı farklı bağlamlarda yaşıyorduk. Bizim için ‘yeni’ olanı ‘eski’ ödünç alınmış bir dille anlatmak. “ölü kuşakların geleneği yaşayanların beynine bir kâbus gibi çöküyor”
    Sevdanın önümüze koyduğu insani perspektifleri sana anlatmaya çalışırken yakamı bırakmayan, seni de zapt etmiş bu ödünç dil, senin nasıl bir ilişkiyle yüz yüze olduğunu anlamana mani oluyordu. Sense benim bu konudaki sürekli çırpınışlarımı başlangıçta “sana hep bir duygu seli halinde gelen güzel adam” ın iç dünyasının dışa vurumu olarak; sonraları ise umutsuz bir sevgilinin hezeyanları olarak kavradın.
    Bugün farklı atmosferlerde soluk alıyoruz.O sebeple dil bir yandan baktığında manasını kaybetti, öte yandan baktığında içselleşmiş bir yara olarak kanıyor. Artık gitmeliyim. 

1993 kış Beşiktaş

 

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder