SÖZ GİBİ BİRŞEY –Hasan Gürkan
“Kendimize
ait sandığımız iç mekanizmalarımızı bile, kendimizi başkalarına sunduğumuz
kamusal alanlarımız haline getirdiğimizi…” Wilhelm Rich
Sevdanın
aynı iklimini soluduğumuz günlerde bile ben seninle konuşurken, sevişirken,
sana yazarken, anlatırken hep bir ‘dil gerginliği’ yaşadım.
İç dünyamda
boy veren duygular ve düşünceler ile bunların ‘dilleşmesi’ arasındaki uçurum
(bu süreçte irademe rağmen uğradıkları başkalaşım ) benim anlatım
yetersizliğinden sahib-i kalem olmayışımdan kaynaklanmıyordu. Burada bildik
ünlü bir düşünürün yıllar önce insanlığın kurtuluşu hülyasını oluştururken dil
konusunda çektiği aynı sıkıntıyı yaşıyordum. Onun benimle kıyas kabul etmez
entelektüel birikimi, zekâsı ve duygu zenginliğiyle boğuştuğu bir zorlukla,
sıradan bir okur-yazar olarak nasıl baş edeceğim, demedim. Çünkü neyle karşı
karşıya olduğumun bilincindeydim.
Öte yandan
insanlığın şafağını resmetme gibi çaplı ve çetin bir eylemle, her faninin
başına gelebilecek bir sevda serüvenini anlatma arasında ne gibi bir alaka
olduğu sorulabilir. Ben seninle olan ilişkimi hiçbir zaman sıradan bir sevda
ilişkisi olarak yaşamadım. Öyle değildi.
Öyle
olmaması ikimizin birikimlerinin bir araya geldiklerinde, artık ne sadece
senin, ne de sadece benim olan yeni bir niteliğe tekabül etmesinden, benim bu
nitelikte, sevgi ahlakını bugünkü zincirlerinden kurtarma mücadelesinin
potansiyel imkânlarını görmemden ileri geliyordu. Bu sentezi gerçekleştirip ona
uygun bir ahlakla davranıp davranamayacağımız ise daha çok pratikte zamanla
belli olacak bir mevzuydu.
Burada
düşünürle ben, insanın özgürleşmesi sorununda aynı sıkıntıyı farklı bağlamlarda
yaşıyorduk. Bizim için ‘yeni’ olanı ‘eski’ ödünç alınmış bir dille anlatmak. “ölü
kuşakların geleneği yaşayanların beynine bir kâbus gibi çöküyor”
Sevdanın
önümüze koyduğu insani perspektifleri sana anlatmaya çalışırken yakamı
bırakmayan, seni de zapt etmiş bu ödünç dil, senin nasıl bir ilişkiyle yüz yüze
olduğunu anlamana mani oluyordu. Sense benim bu konudaki sürekli çırpınışlarımı
başlangıçta “sana hep bir duygu seli halinde gelen güzel adam” ın iç dünyasının
dışa vurumu olarak; sonraları ise umutsuz bir sevgilinin hezeyanları olarak
kavradın.
Bugün farklı atmosferlerde soluk alıyoruz.O sebeple dil
bir yandan baktığında manasını kaybetti, öte yandan baktığında içselleşmiş bir
yara olarak kanıyor. Artık gitmeliyim.
1993 kış Beşiktaş
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder