7 Haziran 2014 Cumartesi


“ELİNİ VER, NERDE ELİN?”
  Hasan Gürkan
    1.
    Bir gece bir türkü söylemiştin bana, İsmail’e ağıt. ”Ah anneciğim, vah anneciğim…” Genç arkadaşlar dün gece Sıla Bar’da o türküyü söylediler. Unutmak istediklerimle arama ördüğüm duvar, bir kere daha yer ile yeksan oldu. Seni en çok bu gece aradım. Dinlediğim her türküde yüzünün alacağı şekli, narin bedeninin edasını çizdim muhayyileme. Paylaşmak istediğim o kadar çok şey vardı, anlatamam.
    Gülüşün, hınzır dil çıkarışın, benim için dans edişin, velhasıl beni baştan çıkartan, çıldırtan bütün takım taklavatınla işgal ettin benliğimi. Ben ise sapa yalnız ve savunmasızdım.
    Bu yükü nasıl taşıyacağım! “efkârlıyım, efkârlıyım / elini ver nerde elin! ”

   2.
    Seninle bir şiirin,
hayır, ben yalnız olarak bir şiirin yollarında yürüyorum. Yanımda olsaydın, el ele tutuşur birlikte yürürdük. Telaşlı minik adımlarına, sağ ayağının badi parmağına ayak uydururdum.
“bir doyurgan yalnızlık geliyor aklıma yerimde duramıyorum
dağbaşı yalnızlığı değil su kenarı yalnızlığı değil bir şehir yalnızlığı, boşluğu, ancak istekle takılan gerdanlıklar gibi boyunda göğüste pırıl pırıl, bizi yiyen geliş gidişlere sokak gecelerine kötü aşklara karşı kuşanılmış bir yalnızlık, yeniden doğurganlığımızı hazırlayan hatırlatan kırgın belki ama gitgide bizi hem kendimize hem insanlara iteleyen bir yalnızlık
”(*)
Seninle bir haykırışı,
hayır,ben yalnız olarak, seni  yanımda düşleyip bir haykırışı,bir çığlığı çoğaltıyorum.
 “Sevmek ve söylemek Ardından iyilik gelir ister istemez / Bir orman buduyoruz uyanın farkına varın / bir kasırgaya karşı duruyoruz / Bitkice değil şüphesiz ama tam insanca / Korkmayın, dalgalardan yılmayın / çekin kürekleri” (**)

3.
    Benim evdeyiz. Geniş koltuğun kenarına ilişmişsin. Saçlarını ellerinle yana çekip kuğu boynunu uzatıyorsun bana. İncitmekten korkarak kokluyorum. Kokun anlatılmaz bir bela. Öpüyorum boynunu, damarlarından akan kanı hissediyor dudaklarım, etinin ısınışını.

4.
    “Boynumdan birden ağzınla yayılıp yaşamamı tazeleyen bu ateş, senin padişah karanlığına sızıyorum bu ateşle ne iyi! Hemen etli yapraklarıyla medar bitkilerinin büyük terlemesi geliyor aklıma, ateş ateş bir balık ellerimden usulca, serin kayıyor dip sularına, ıslanıyorum, ıslanıyorum, eskiden kendini unutturan bir duygu yavaş yavaş sarmaşıklar gibi dolanıyor, sarıyor her yerimi… tanıyorum, seviniyorum, rahatsız oluyorum, ıslanıyorum, ıslanıyorum, ama ne güzel, ne rahat ne büyük ıslanıyorum, kadınca ıslanıyorum göğe doğru bir koşuda.”
    Islaklığın baş döndüren uçurumun senin. Her defasında beni sarıyor, içine alıyor, yutuyor, yok ediyor. Her defasında ben azgın bir iştahla ıslaklığını arıyorum, doymuyorum.” (***)
    “Sevmek bir bütün nereden baksan / Ne ayıp ne günah ne uygunsuz / Kolların da ağzın da yüreğe katılması / Tersi tam tersi yalan / tersi yapma“ (****) 

    Şiire sarılıp tespihböceği gibi büzülüyorum, içime kapanıyorum.
    “Yıldızım benim, kaybolmuş gecelerimi sizin usta elleriniz / buluyor / Kırlardan büyüyen çimenlerden çocuklardan bir gülden ayrı / düşünemiyorum sizi /Dünyada bir sizin baktığınız  taylar büyüyor  bir sizin / uyuduğunuzda sabah oluyor”(*****) 

5.
    İstanbul’a dönüyorum.
    İstanbul’a dönüyorduk.
    Yanımda gençten biri oturuyor.
    Yanımda sen oturuyordun.
    Yanımdaki uyuyor, uyurken beni rahatsız etmemeye dikkat ediyor.
    Yanımda sen uyuyordun, başını omzuma koymuştun, ellerin çıplak koluma sokulmuştu. Saçların yüzüme değiyordu. Otobüs yolcu almak için durduğunda yahut mola verdiğinde inip sigara içiyorum.
    İnip sigara içerdik. Bana ‘Cuma’yı anlatırdın. Mağarayı, gölü. Kadıntuvaletlerinin kapısında gelmeyiverecekmişsin korkusuyla seni beklerdik. Otobüsün koltuğunda bacaklarımız birbirine değerdi. Sıcaklıklarımızla kalabalıklaşır, zenginleşirdik.
Yoksul ve yalnızım.
 Nefeslerimiz birbirine değende, nefeslerimiz, içimizde ılık sular yol alırdı.
 Koltukta oturuyorum, nefesim kendime.
 Topçular –Eskihisar vapurunda sarı saçların rüzgarda uçuşurdu. Vapur, Lacivert deniz, rüzgâr da var da, saçların uzaklarda.
    İstanbul’a dönüyorum. Sağ omzum sızlıyor, içim üşüyor. Servis minibüsünün camından trafik levhaları geçiyor. Birinin üzerinde senin oturduğun semtin adı yazılı. Semtin yerinde duruyor, oturduğun ev de
    Kendi evimdeyim. Birlikte yediğimiz son yemeğin yıkanmış, yıkanmamış bulaşıkları mutfakta duruyor. Oturduğun iskemle.
    Çıplak ayağını dayadığın bacağım sıcacık.
-------------------
*Bütün şiir alıntıları Turgut Uyar’dan 

Temmuz 99,Acıbadem

 

   

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder