“ELİNİ VER, NERDE ELİN?”
Hasan Gürkan
1.
Bir gece bir
türkü söylemiştin bana, İsmail’e ağıt. ”Ah anneciğim, vah anneciğim…” Genç
arkadaşlar dün gece Sıla Bar’da o türküyü söylediler. Unutmak istediklerimle
arama ördüğüm duvar, bir kere daha yer ile yeksan oldu. Seni en çok bu gece
aradım. Dinlediğim her türküde yüzünün alacağı şekli, narin bedeninin edasını
çizdim muhayyileme. Paylaşmak istediğim o kadar çok şey vardı, anlatamam.
Gülüşün,
hınzır dil çıkarışın, benim için dans edişin, velhasıl beni baştan çıkartan,
çıldırtan bütün takım taklavatınla işgal ettin benliğimi. Ben ise sapa yalnız
ve savunmasızdım.
Bu yükü
nasıl taşıyacağım! “efkârlıyım, efkârlıyım / elini ver nerde elin! ”
2.
Seninle bir şiirin,
hayır, ben yalnız olarak bir şiirin yollarında
yürüyorum. Yanımda olsaydın, el ele tutuşur birlikte yürürdük. Telaşlı minik
adımlarına, sağ ayağının badi parmağına ayak uydururdum.
“bir doyurgan yalnızlık
geliyor aklıma yerimde duramıyorum
dağbaşı yalnızlığı değil su kenarı yalnızlığı değil bir şehir yalnızlığı, boşluğu, ancak istekle takılan gerdanlıklar gibi boyunda göğüste pırıl pırıl, bizi yiyen geliş gidişlere sokak gecelerine kötü aşklara karşı kuşanılmış bir yalnızlık, yeniden doğurganlığımızı hazırlayan hatırlatan kırgın belki ama gitgide bizi hem kendimize hem insanlara iteleyen bir yalnızlık”(*)
dağbaşı yalnızlığı değil su kenarı yalnızlığı değil bir şehir yalnızlığı, boşluğu, ancak istekle takılan gerdanlıklar gibi boyunda göğüste pırıl pırıl, bizi yiyen geliş gidişlere sokak gecelerine kötü aşklara karşı kuşanılmış bir yalnızlık, yeniden doğurganlığımızı hazırlayan hatırlatan kırgın belki ama gitgide bizi hem kendimize hem insanlara iteleyen bir yalnızlık”(*)
Seninle bir haykırışı,
hayır,ben yalnız olarak, seni
yanımda düşleyip bir haykırışı,bir çığlığı çoğaltıyorum.
“Sevmek ve söylemek
Ardından iyilik gelir ister istemez / Bir orman buduyoruz uyanın farkına varın
/ bir kasırgaya karşı duruyoruz / Bitkice değil şüphesiz ama tam insanca / Korkmayın,
dalgalardan yılmayın / çekin kürekleri” (**)
3.
Benim evdeyiz. Geniş
koltuğun kenarına ilişmişsin. Saçlarını ellerinle yana çekip kuğu boynunu
uzatıyorsun bana. İncitmekten korkarak kokluyorum. Kokun anlatılmaz bir bela.
Öpüyorum boynunu, damarlarından akan kanı hissediyor dudaklarım, etinin
ısınışını.
4.
“Boynumdan birden
ağzınla yayılıp yaşamamı tazeleyen bu ateş, senin padişah karanlığına sızıyorum
bu ateşle ne iyi! Hemen etli yapraklarıyla medar bitkilerinin büyük terlemesi geliyor
aklıma, ateş ateş bir balık ellerimden usulca, serin kayıyor dip sularına,
ıslanıyorum, ıslanıyorum, eskiden kendini unutturan bir duygu yavaş yavaş
sarmaşıklar gibi dolanıyor, sarıyor her yerimi… tanıyorum, seviniyorum,
rahatsız oluyorum, ıslanıyorum, ıslanıyorum, ama ne güzel, ne rahat ne büyük
ıslanıyorum, kadınca ıslanıyorum göğe doğru bir koşuda.”
Islaklığın baş döndüren
uçurumun senin. Her defasında beni sarıyor, içine alıyor, yutuyor, yok ediyor.
Her defasında ben azgın bir iştahla ıslaklığını arıyorum, doymuyorum.” (***)
“Sevmek bir bütün
nereden baksan / Ne ayıp ne günah ne uygunsuz / Kolların da ağzın da yüreğe
katılması / Tersi tam tersi yalan / tersi yapma“ (****)
Şiire sarılıp
tespihböceği gibi büzülüyorum, içime kapanıyorum.
“Yıldızım benim,
kaybolmuş gecelerimi sizin usta elleriniz / buluyor / Kırlardan büyüyen
çimenlerden çocuklardan bir gülden ayrı / düşünemiyorum sizi /Dünyada bir sizin
baktığınız taylar büyüyor bir sizin / uyuduğunuzda sabah oluyor”(*****)
5.
İstanbul’a dönüyorum.
İstanbul’a dönüyorduk.
Yanımda gençten biri
oturuyor.
Yanımda sen
oturuyordun.
Yanımdaki uyuyor, uyurken
beni rahatsız etmemeye dikkat ediyor.
Yanımda sen uyuyordun,
başını omzuma koymuştun, ellerin çıplak koluma sokulmuştu. Saçların yüzüme
değiyordu. Otobüs yolcu almak için durduğunda yahut mola verdiğinde inip sigara
içiyorum.
İnip sigara içerdik.
Bana ‘Cuma’yı anlatırdın. Mağarayı, gölü. Kadıntuvaletlerinin kapısında
gelmeyiverecekmişsin korkusuyla seni beklerdik. Otobüsün koltuğunda
bacaklarımız birbirine değerdi. Sıcaklıklarımızla kalabalıklaşır, zenginleşirdik.
Yoksul ve yalnızım.
Nefeslerimiz birbirine
değende, nefeslerimiz, içimizde ılık sular yol alırdı.
Koltukta oturuyorum, nefesim
kendime.
Topçular –Eskihisar vapurunda
sarı saçların rüzgarda uçuşurdu. Vapur, Lacivert deniz, rüzgâr da var da,
saçların uzaklarda.
İstanbul’a dönüyorum. Sağ
omzum sızlıyor, içim üşüyor. Servis minibüsünün camından trafik levhaları
geçiyor. Birinin üzerinde senin oturduğun semtin adı yazılı. Semtin yerinde
duruyor, oturduğun ev de
Kendi evimdeyim.
Birlikte yediğimiz son yemeğin yıkanmış, yıkanmamış bulaşıkları mutfakta
duruyor. Oturduğun iskemle.
Çıplak ayağını
dayadığın bacağım sıcacık.
-------------------
*Bütün şiir alıntıları Turgut Uyar’dan
Temmuz 99,Acıbadem
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder