Paketten çıkan dil
YASİN CEYLAN,ODTÜ’DE
PROF
-Radikal İki 6 Ekim 2013
Kalpleri birbirine kapalı iki insanın
diyaloğuna benzeyen bu oyunu kim iyi oynuyor? Kürtleri insan yerine koymayan
devlet mi, devleti devlet gibi görmeye çalışan Kürt mü?
Kürtlerin son demokratikleşme
paketinden beklentileri yüksekti. Buna, Başbakan’ın, günlerden beri, paketin
içeriğiyle ilgili, umutları yükselten söz ve imaları da katkı sağladı. Paket
açıldı, içinden pek bir şey çıkmadı. Bunu derken, bir cevhere rastlanmadı demek
istiyorum. Kürtler, hayal kırıklıklarını ve kırgınlıklarını, Diyarbakır ’da, Van ’da ve diğer bazı
şehirlerde sokaklara dökülerek ifade ettiler. Acaba Başbakan, paketin Kürtleri
memnun etmeyeceğini tahmin edebilmiş miydi? Bunu tahmin etmişse, paketi
açıklama öncesi günlerde, paketle ilgili yüksek bir profil çizmesinin anlamı
neydi? Yok, eğer tahmin etmemişse, o zaman, 11 yıllık başbakanlık deneyimi,
halkını tanıma bakımından, ona pek bir şey vermemiş demektir.
Kürtlere gelince, bu pakete neden bu kadar umut bağladıklarını anlamak da kolay değil. Cimrinin sofrasında karnını doyuran olmuş mudur? 90 yıllık bu devlet, hangi gün Kürtlere cömert davrandı? Bu kadar uzun ve yoğun bir tecrübe, Kürtlere, neden devleti tanımak bakımından fayda sağlamaz? Açık ve seçik olan bir hakikati anlamaları için daha ne kadar kandırılmaları gerekir? Kalpleri birbirine kapalı olan iki insanın diyaloğuna benzeyen bu oyunu kim iyi oynuyor? Kürtleri adam yerine koymayan devlet mi, devleti devlet gibi görmeye çalışan Kürt mü?
Kürtlere gelince, bu pakete neden bu kadar umut bağladıklarını anlamak da kolay değil. Cimrinin sofrasında karnını doyuran olmuş mudur? 90 yıllık bu devlet, hangi gün Kürtlere cömert davrandı? Bu kadar uzun ve yoğun bir tecrübe, Kürtlere, neden devleti tanımak bakımından fayda sağlamaz? Açık ve seçik olan bir hakikati anlamaları için daha ne kadar kandırılmaları gerekir? Kalpleri birbirine kapalı olan iki insanın diyaloğuna benzeyen bu oyunu kim iyi oynuyor? Kürtleri adam yerine koymayan devlet mi, devleti devlet gibi görmeye çalışan Kürt mü?
‘Sözde’ haklar
Paket, Kürtçe konusunda, esas sorun
olan, anadilde eğitimin önünü açmazken, sorunu başka bir mecraya sokan bir adım
attı: Kürtçe, özel okullarda eğitim dili olarak kullanılabilir. Özel okullar
bilindiği gibi paralıdır, fakir ailelerin çocukları bu okullara gidemez. Ayrıca
özel okullar çoğu zaman, öğrenciler İngilizce ve Fransızcayı iyi öğrensinler
diye, eğitimi ya bu dillerde verir veya diğer dersler yanında bu dillerin
eğitimine özellikle yoğunlaşır. Şimdi, Başbakan, Kürt çocuklar için böyle bir
imkânın olmayacağını biliyor. Peki, neden bunu, bir hak olarak, akıcı bir
belagatle Kürt halkına sunuyor? Yoksa milliyetçi Türk halkına, “Bakın bir hak
veriyorum, ama kullanamayacaklar, endişeniz olmasın” şeklinde bir mesaj mı
vermek istiyor? Zaten Kürtler bu noktayı anlayacak kadar ince düşünmezler. Daha
önce verdikleri haklar da böyle olmadı mı? Her verdikleri birazcık özgürlük
veya hak olayında “Verdik ama inşallah kullanmazlar” demediler mi? Bunu açıkça
televizyon kanallarında dile getirdiler. Bağışladıkları sözde hakların,
işlevsiz kalması için, her türlü kanuni zorlukları çıkardılar. Paralı anadil
eğitim şartı, binlerce Kürt çocuğunu kendi öz dilinden mahrum bırakacaktır.
Başbakan asimilasyona son verdik diyor, ama bu durum bal gibi asimilasyondur.
Bu yeni düzenlemeyle, Kürdün anadili, kanun gereği, Türkçe oluyor, Kürtçe ise
İngilizce, İspanyolca gibi yabancı dil statüsüne giriyor. Nasıl yabancı dil
eğitimi bedava olmuyorsa, bir Kürt için yabancı dil konumuna getirilen Kürtçe
de bedava olmayacaktır! Şuna buna ucube diyen Başbakan, Kürtçe konusunda nasıl
bir ucubeye imza attığının farkında mı?
Ancak mizah olur
Diğer bir ucube de klavye açılımı.
Q, W, X kanunun kıskacından kurtulmuş oluyor. Bu, insanlara suyu yasaklayan bir
ceberut yönetimin, bu yasağını kaldırmayı, büyük bir iyilik ve nimet olarak
halka sunmasına benziyor. Kürtler nasılsa anlamazlar, buna çok sevinip
şükranlarını sunacaklardır. Bu harfler, Kürtçedeki bazı sesleri temsil eden
sembollerdir. Bu harfler olmasa bazı Kürtçe kelimeler doğru yazılamaz. Bu sesler
ve dolayısıyla semboller Türkçede yoktur.
Bu sebeple onlara ihtiyaç vardır. Bu harfler suç işlememişlerdir, Türkçede mevcut olan harfler kadar masumdurlar. Kürt dili, Türkçenin bir lehçesi değildir ki, Türkçe alfabesini koruma altına alan kanun, Kürtçe için geçerli olsun. Bu ucube durumu kaldırmak için Kürdün kimseye teşekkür etmesi gerekmediği gibi, bu yasağı kaldıranın, teşekkür beklemek yerine, önce, devlet adına Kürtlerden özür dilemesi gerekir. Durum böyleyken bu üç harfin pakette, Kuran’daki “Hurufu- Mukattaa” kadar gizem ve kutsallık kesp etmesi, ancak mizah konusu olabilir.
Bu sebeple onlara ihtiyaç vardır. Bu harfler suç işlememişlerdir, Türkçede mevcut olan harfler kadar masumdurlar. Kürt dili, Türkçenin bir lehçesi değildir ki, Türkçe alfabesini koruma altına alan kanun, Kürtçe için geçerli olsun. Bu ucube durumu kaldırmak için Kürdün kimseye teşekkür etmesi gerekmediği gibi, bu yasağı kaldıranın, teşekkür beklemek yerine, önce, devlet adına Kürtlerden özür dilemesi gerekir. Durum böyleyken bu üç harfin pakette, Kuran’daki “Hurufu- Mukattaa” kadar gizem ve kutsallık kesp etmesi, ancak mizah konusu olabilir.
Kürtleri sevmemek
Şimdi Başbakan, paket ve Kürtler,
birbirini iltizam etmeyen üç unsurdur. Başbakan, ne paketten ne de Kürtlerden
memnun. Kürtler ikisinden de memnun değil. Başbakan paketten memnun değil
dedik, çünkü hak ve özgürlükler olarak sunduğu şeyleri, büyük bir fedakârlık
olarak lanse etti. Kerhen verdiğinin kanıtı ise, bu hakların yüce Türk halkına
zarar vermeyeceğine yönelik, paket içeriği öncesi 40 dakikalık yumuşatıcı ve
alıştırıcı bir giriş yapmasıdır. Kürtlerden memnun değil dedik. Çünkü Kürtleri
sevmemek Türk devletinin lazimi bir vasfı haline gelmiştir. Hatta bu vasfı
delmek, bir günah ve suç haline geldi. Ancak Başbakan’ın hakkını yememek lazım.
Kürtleri Yaratan’dan dolayı seviyor. Yani Yaratan olmazsa sevmeyecek. Başkası
yaratmışsa hiç sevmeyecek! İslamca inanıldığı gibi, Tanrı Hitler’in, Saddam’ın
hatta Beşar Esad’ın de yaratıcısıdır. Onları da seviyor mu? Hatta yine İslam ’a göre, Tanrı her
türlü yırtıcı hayvanın ve felaketin de yaratıcısıdır. Onları da Yaratan’dan
dolayı seviyor mu? Doğru olan, yaratılandan dolayı Yaratan’ı sevmektir. Çünkü
insanın zihinsel havsalası, ancak mahlûktan Halik’a doğru ilerler. Hiçbir idrak
Tanrıdan başlayıp mahlûkata inemez. Kim bu sözü önce demişse, büyük günah
işlemiştir. O zaman, Başbakan Kürtleri sevecekse, ne olur, onları Kürt olarak
sevsin. Yaratana referans vermesin. Bunu, içinden, gönlünden, söylediği zaman,
ilk defa bir Başbakan’ın Kürtleri sevdiği ve insan yerine koyduğu, büyük bir
hadise olarak ve tarihi bir vaka olarak gündeme oturacaktır.
Zulüm ve zalim
Kürt çocuklara kendi dillerinde
eğitim konusuna tekrar dönecek olursak, bunun onların yetişmeleri ve
gelişmeleri bakımından ne kadar önemli olduğunu belirtmek isterim. Geçenlerde CHP
milletvekili, hukukçu Rıza Türmen, “Anadilde eğitimi Kürt çocuklardan
esirgemekle, onların beş yılını çalıyoruz” demişti. Bu önemli bir tespit. Bu
konunun psikolojik ve lengüistik yönleri vardır. Kürt illerinde okuyan
çocukların iyi üniversitelere giremeyişlerin sebebi, anadillerini henüz
öğrenmeden Türkçeye geçmeleridir. Bu durum onların iyi Türkçe konuşamamalarının
da nedeni. Çünkü öğrendiği tüm diller ve hatta bilimsel kavramlar, çocuğun ilk
dili olan anadil üzerine inşa edilir. Bu temel sağlam değilse, kesp edilen tüm
bilgiler istikrar bulamaz.
Son olarak, devletimiz ve onu yönetenler, neden hak ve özgürlükten bu kadar korkarlar diye düşündüm. İslam dünyasında Batı’da olduğu gibi tutarlı ve tarihsel bir gelenek halini almış olan, bir özgürlük mücadelesinin olmadığı, bir vakıa. Çoğu zaman, onların büyük çabayla elde ettikleri hak ve özgürlükleri ithal etmeye çalışırız. Ama ne onları doğru anlarız ne de kıymetini biliriz. Doğu kültürlerinde, zulümle mücadele yerine, hep zalimle mücadele olmuştur. Yani zulmü yok etmek yerine, zalimi yok etmek! Zalimi yok edip onun yerine geçmek var. Dolayısıyla zulüm hep kalıcı olmuştur. Zulüm ortamında yetişen zihinler, hep korku ve endişe içinde yaşadıkları için özgürlüğün hazzını tecrübe etmemişlerdir. Onun ne olduğunu bilmediklerinden ondan korkarlar. Hele böyle bir zihin, bir dinin doğmalarına da maruz kalmışsa, tutsaklığı bir kat daha artmıştır. Dinler, zihinlere mutlak doğrular sunarlar. Bu doğruları kabullenenler, özgürlükçü olamazlar. Özgürlüğe inanmanın şartı, kendi doğrularından biraz şüphe etmek, diğer kimsenin de doğrularının olabileceğini kabullenmektir. Son söz: Özgür olmayan zihinler, özgürlük bahşedemezler.
Son olarak, devletimiz ve onu yönetenler, neden hak ve özgürlükten bu kadar korkarlar diye düşündüm. İslam dünyasında Batı’da olduğu gibi tutarlı ve tarihsel bir gelenek halini almış olan, bir özgürlük mücadelesinin olmadığı, bir vakıa. Çoğu zaman, onların büyük çabayla elde ettikleri hak ve özgürlükleri ithal etmeye çalışırız. Ama ne onları doğru anlarız ne de kıymetini biliriz. Doğu kültürlerinde, zulümle mücadele yerine, hep zalimle mücadele olmuştur. Yani zulmü yok etmek yerine, zalimi yok etmek! Zalimi yok edip onun yerine geçmek var. Dolayısıyla zulüm hep kalıcı olmuştur. Zulüm ortamında yetişen zihinler, hep korku ve endişe içinde yaşadıkları için özgürlüğün hazzını tecrübe etmemişlerdir. Onun ne olduğunu bilmediklerinden ondan korkarlar. Hele böyle bir zihin, bir dinin doğmalarına da maruz kalmışsa, tutsaklığı bir kat daha artmıştır. Dinler, zihinlere mutlak doğrular sunarlar. Bu doğruları kabullenenler, özgürlükçü olamazlar. Özgürlüğe inanmanın şartı, kendi doğrularından biraz şüphe etmek, diğer kimsenin de doğrularının olabileceğini kabullenmektir. Son söz: Özgür olmayan zihinler, özgürlük bahşedemezler.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder