RÜYA -DÜŞ
Hasan Gürkan
Sesiniz ruhuma, gövdeme sokuluyor. Hoşuma, çok hoşuma gidiyor ve
utanıyorum. Yalnız beni kocaman kavrıyor, en ücra köşelerinde gövdemin
ürperiyorum. Sesiniz çırılçıplak soyuyor beni, soyundum ben.
Sizi çok istiyorum, ama neden çok istediğimi bilmiyorum. Günlerdir
kendimin dışındayım. Hiç bir şey umurumda değil. Gövdem size gelirken
dişileşiyor.
Dün rüyamda gördüm. Sokakta karşılaştık. Evinize kahveye çağırdınız.
Sesiniz buyurgandı. Hayır, diyemedim. Kapıyı açıyorsunuz, ben
arkanızdayım. Yabancı bir adamın evinde tek başıma ne işim var! Hem onu
doğru dürüst tanımıyorum. Ya bana zarar verirse… Kapıyı kapatır kapatmaz
beni öpmek istediniz. Yüzümü kaçırdım. “Lütfen, istemiyorum” dedim,
dinlemediniz. Saçlarımı kavrayıp zorla öptünüz beni. Uzun, uzun, şiddetle,
Sesiniz, sesinizi –nasıl söylesem – duyduğumda adeta büyüleniyorum.
Evinize içimdeki tereddütleri bastırarak geldim dudaklarımı dişleyerek.
Ağlamak istiyordum. Salondaki gül kırmızı koltuğa oturdum. Utancımdan
yüzünüze bakamıyordum. Ayağa kalkıp gidecek gücü bulamadım. Sinirlerim
boşanmıştı. Ağlayarak gitmek istediğimi söyledim. Dinlemediniz,
bacaklarımı ayırdınız. Yapmayın diye yalvarıyordum. Külotlu çorabımı
dişlerinizle parçalayıp cinsel organımı yalıyordunuz, kendinizden
geçmiştiniz. İçime zorla girdiniz, içim parçalandı. “Hadi kızım! “
diyordunuz. Sesiniz, acılarıma rağmen, gövdemin her zerresine yayılıyordu.
”Hadi kızım!”
Geniş yatağın kıyısındaydık. Bana bunları sevişirken anlatıyordu. İlk defa
soyunmamıştı. Kokusu, bedeninin kokusu dipsiz bir uçurumdu. Ürkekti,
istekliydi.
Çırılçıplaktım, bedenimin, gövdemin belimden aşağısı bana aitti. Bunu
görüyordum, hissediyordum. Ama hem kendim olup kendimi nasıl
seyrettiğimi anlayamıyordum. Islaklığını, kasıklarının terini, kokusunu nasıl
tanımazdım. Hâlbuki ilk defa mahremiyetine izin vermiştin, ilk defa
birleşiyorduk. Yatağın ucundaydık. Dişiliğin, etinin beyazlığı, kırılgan, naif
kişiliğine meydan okuyordu. Ayrı bir yaratıktın. Sesin gergin ve şehvetliydi.
Ağlıyordun, ağlayarak rüyanı anlatıyordun. “Ben istemiyordum,
yalvarıyordum ama beni dinlemiyordunuz. “Hadi kızım!” diyordunuz
“hadi!” beni bu hadiler öldürür. Ama gövdemin üst yanı bana ait değildi.
Tanımadığım, yabancı bir yüzdü. Hiç görmemiştim.
Ama ben onu biliyordum, babandı. Sen bunun farkında değildin, onu ben
zannediyordun. Hayır, baban değildi, ağabeyindi. Hapishanede bir
hücredeydik. Çıplak, soğuk beton duvarlar arasındaydık. Sen kürtaj
masasındaydın. Hayır, kürtaj masasına benzer bir işkence tezgahıydı. Masaya
kollarından ve bacaklarından bağlamışlardı seni. Baldırlarına kan sızıyordu.
Yüzün darmadağınıktı. Korku etine sinmişti. Hayvani, vahşi bir ürkeklik.
Seni çekip almak istiyordum. Ellerini çözmek için koşuyordum. Ne zorluklar,
ağırlıklar, karanlıklar içinden koşuyordum. Beni görünce istemiyordun.
“ Doktorun odasına izinsiz girilmeyeceğini bilmeniz gerekir “ diyordun bana.
Bunu sana öğretmişlerdi. Bana öyle geliyordu. Bu buz gibi sahtekâr tavrı ona
tehditle öğrettiler. O seni istiyor, senin kendisini kurtarmanı istiyor. Seni
kandırıyorlar, diye haykırmak istedim, sesim çıkmadı.
Yatağın ucunda ben senin içindeydim. “Ben istemiyorum “ diye anlatıyordun,
ağlayarak anlatıyordun. “Ama siz dinlemiyordunuz, hadi kızım diyordunuz.
Sesiniz garip bir buyurganlık getiriyordu. Hayır, asla kaba değildiniz, ama
bana tecavüz ediyordunuz. Sırılsıklam gövdemin belden aşağısını
tanıyordum da…
O hücrenin duvarı dibinde biri, evet kocan bu, salya sümük burnunu çekerek
ağlıyordu. İşkenceden getirmişler diye düşündüm. Ama hayır, seni
seyrederek, ağlayarak otuzbir çekiyordu.
1999 bahar Acıbadem
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder