ŞAİRİN ÜLKESİ, VİCDANIDIR

DIGTERENS LAND ER DERES

SAMVITTIGHED

TYS Dünya Şiir Günü Bildirisi

Mustafa Köz Hüseyin Duygu Danca çeviri

                                               Mustafa Köz

Bu bildiri, depremlerle büyük kayıplar veren yaralı Anadolu ve

Mezopotamya halklarının sonsuz kardeşliğine adanmıştır.

Şiir; balçığın ortasında küfle, gümüşle kılıcını bileyen savaşçının
işitilmez çığlığı, tolgası, harmaniyesi, bölünmüş toprağı, özgürlük
ülküsü.
Şiir, yüreklerimizin soğuk ve yalnız eldivenleri.
Şiir; kâğıda, mermere, bazalta, ipeğe, kılıca işlenen kara sim.
Şiir varlığın ve hiçliğin ilk yüzü.
Şiir; içgüdünün, önsezinin, yoksulluğun, kuşkunun ve iyiliğin gizi.
Şiir, ateş böcekleriyle ışıyan gece.
Şiir, raylarda uyuyan kelebek.
Şiir, ruhun en içli, en derin, en sessiz, en soylu yaralarının şarkısıdır.
Şiir, yeryüzünün acı, hüzünlü müziğine, onun büyülü ritmine göre atan
bir nabızdır.
Şiir, ekmek yapamaz ama ekmeğin kokusunu duyurabilir.
Şiir, dilin ve halkın vicdanıdır.
İktidarların kaba, yıkıcı söylevleriyle değil, halkın arı ve iyi
kalpli sözcükleriyle yazılır o.
Şiir buradadır.
Bağlılığı istemeliyiz ona. Boyun eğiş yaşamadır yalnızca.
Yaşamın eylemlerimize kattığı her şey, şiire de yakındır.
Bilincimizde, yarınımızda bir değirmen taşı gibi döner şiir.
Yaşamın zümrütlerle, unutuşla ve kanla örüldüğünü anlamaktan uzak değildir.
Zaferi ve yenilgiyi bilir şiir. En işlek organlarımız kadar bağlıdır bize.
Saldırganlık hazzı, yitirme ve kazanma utancı gerçekten, gerçeklikten
koparamaz onu.
Yönetme programlarından, bilgisayar görüntülerinden, en korkunç toplu
öldürmelerden, kaplanların gevşek vuruşlarından, yaprağın
ürpermesinden, haşhaş kapsüllerinden, büyük beyaz yumuşakçalardan,
önemsiz savsözlerle kurulur belleğin o eşsiz söz oyunları.
Yakılmış insan kemiklerinden, çürüyen bitki ve hayvan leşlerinden
henüz kullanmadığımız bir çığlık ve anlam dizgesi yaratılabilir.
Ruhlarımıza astığımız o küçük çan, sonsuzluğa ve tutsaklığa karşı
yeniden ışıyabilir.
Emeğin, aşkın ve incir ağaçlarının yemişleri şiirle olgunlaşabilir.
Tel örgülerden, yığınaklardan, savaşlardan ve yersiz barışlardan
kurulmuş bu büyük düş; devletlerin, dinlerin, zorbalığın bize taş
iskeletler kadar yabancı tanrılarını, sınırlarını yok ettiğimizde
gerçekleşecektir.
Gerçek şiir yasaların, yasakların, adaletsizliklerin donmuş, ikiyüzlü
sözlüklerinde değil, evrensel barış ülküsünde, iyiliğin yeryüzünü
sarıp sarmalayan uysal kanatlarında aranmalıdır.
Şiirin uçsuz bucaksız eşitlik ve özgürlük düşü, onu kutsal göklerden,
sarayların ışıltılı odalarından kurtarıp sokağa çıkardığımızda
insanlığın da evrensel düşü olacaktır.
“Şiir, doğası gereği devrimcidir,” demişti Octavio Paz.
Evet, devrimcidir şiir, hiç değilse yeryüzü için...
Çünkü şiir, her şeydir.
Ve şairin kalbi yasasız, sınırsız, bayraksız, flamasız, ordusuz tek ülkedir.
Bu özgür ülke dün Şili, Meksika, Japonya, Endonezya, Yunanistan’la
kardeşti; bugün de acılı Anadolu ve Mezopotamya toprağıyla kardeş...

TYRKİSKE FORFATTER FORENİNG
Dette skrivelse er dedikeret til det evige broderskab mellem de sårede
anatoliske og mesopotamiske folk, som led store tab på grund af
jordskælv.

DIGTERENS LAND ER DERES SAMVITTIGHED

Danca'ya çeviren Hüseyin Duygu

                                         Hüseyin Duygu

Dette skrivelse er dedikeret til det evige broderskab mellem de sårede
anatoliske og mesopotamiske folk, som led store tab på grund af
jordskælv.

Digt; det uhørlige skrig fra krigeren, der spidser sit sværd med
skimmel og sølv midt i mudderet, sin hjelm, sin tærskeplads, sit delte
land, frihedsidealet.
Poesi er vores hjertes kolde og ensomme handsker.
Digt; sort glitter broderet på papir, marmor, basalt, silke og sværd.
Poesi er værens og intethedens første ansigt.
Digt; hemmeligheden bag instinkt, intuition, fattigdom, tvivl og godhed.
Poesi, natten glødende af ildfluer.
Digtet er sommerfuglen, der sover på sporene.
Poesi er sangen om sjælens inderste, dybeste, stilleste, ædleste sår.
Poesi er en puls, der slår i overensstemmelse med jordens triste og
triste musik og dens magiske rytme.
Poesi kan ikke lave brød, men den kan lugte brødet.
Poesi er sprogets og folkets samvittighed.
Den er ikke skrevet med magthavernes vulgære og destruktive taler, men
med folkets rene og godhjertede ord.
Digtet er her.
Vi må bede om forpligtelsen til ham. Resignation er bare at leve.
Alt, hvad livet tilføjer til vores handlinger, er også tæt på poesi.
Poesi bliver som en møllesten i vores bevidsthed, i vores morgendag.
Det er ikke langt fra at forstå, at livet er vævet med smaragder,
glemsel og blod.
Poesi kender sejr og nederlag. Det afhænger lige så meget af os som
vores travleste organer.
Fornøjelsen ved aggression, skammen over at tabe og vinde, kan ikke
rigtig rive den væk fra virkeligheden.
Disse unikke ordspil i hukommelsen består af ledelsesprogrammer,
computerbilleder, de mest forfærdelige massedrab, de løse spark fra
tigre, kulden fra blade, valmuebælg, store hvide bløddyr, trivielle
argumenter.
Et system af skrig og betydninger, som vi endnu ikke har brugt, kan
skabes ud fra kremerede menneskeknogler og rådnende plante- og
dyrekroppe.
Den lille klokke, vi hænger i vores sjæl, kan lyse igen mod evighed og
fangenskab.
Frugterne af arbejde, kærlighed og figentræer kan modnes med poesi.
Denne store drøm, bygget af trådhegn, dynger, krige og uberettiget
fred; Det vil ske, når vi ødelægger guderne, staternes grænser,
religioner, tyranni, lige så fremmede for os som stenskeletter.
Ægte poesi skal ikke søges i de frosne, hykleriske ordbøger over love,
forbud og uretfærdigheder, men i idealet om universel fred, i
godhedens blide vinger, der omslutter jorden.
Digtets store drøm om lighed og frihed vil være menneskehedens
universelle drøm, når vi redder den fra de hellige himmelstrøg,
paladsernes skinnende rum og tager den på gaden.
"Poesi er revolutionær af natur," sagde Octavio Paz.
Ja, poesi er revolutionerende, i det mindste for jorden...
For poesi er alt.
Og digterens hjerte er det eneste land uden lov, uden grænser, uden et
flag, uden en vimpel, uden en hær.
I går var dette frie land søster til Chile, Mexico, Japan, Indonesien,
Grækenland; i dag er den søster til den bitre anatolske og
mesopotamiske jord...