HUMBA DEDEMİN HATIRALARINDAN
Hasan Gürkan 1.Bölüm
HUMBA DEDEM HAKKINDA
Humba aşık oyununda tarafların kullandığı,
genellikle taş -bulabilirsen metal- bir parça. Humba Dedem, ben onu
tanıdığımda, daha doğrusu onun farkına vardığımda üç-dört yaşımda olmalıyım
(1949-1950).Beni çok seviyordu, çünkü ben onun tek ERKEK torunuydum. Zehra
teyzemden Perihan ablam; Fatma teyzemden Kamuran ve Nevin; Annemden Nurten, hepsi
kız. Ve ben tek erkek torun Hasan. Beni hem Humba dedem, hem Zalhe (Zeliha) ninem
hep şımartıyordu. Ninem bize sık sık akşam oturmasına gelir. Belinde
kuşağı, ordan avcuna bir kuru incir alır, kolunu bana uzatır ”Hasan, mah (al)
der. Ben alır Nurten’e göstere göstere yerdim.
DEDEM ANLATIYOR
Fukaraydım, çocuklukta doğru dürüst
yıkanamadığım için kel olmuştum. Kısa boylu biriydim, yakışıklı sayılmazdım
yani. Ama evlenmek istiyordum. Anam, ”oğlum sana kızoğlan kız vermezler. Dul
birini bulalım” dedi. O gece düşümde aksakallı birisi, kasabada bir çıkmaz
sokağı işaret ediyordu. Öğrendim, şansa bak, orada kocası 1912 Balkan savaşında
ölmüş, bir çocuklu, dul bir karı oturuyordu. Kocaman evi, dükkanı, tarlaları
vardı. Körün istediği bir göz, Allah'ın verdiği iki göz demişler. İnşallah karı
bana he, der.
Evlenip içgüveysi oldum. Adam karısıyla
kavga edince, karısı babasının evine gider. Biz kavga edince ,ben gidip handa
yatıyordum.
GÖBEL’DEKİ SEPETLER
Göbel hamamı(3)
kasabaya o zaman, dört beş kilometre uzaklıkta bir kaplıca. Tek göz kiralık
toprak odalar var. Esnaf oradan oda kiralar. Kimi haftalık, kimi aylık, kimi mevsimlik. Tuvalet, bulaşık yıkama ortak. Kasabalıların Karısı ,çocukları
Göbel’de, adamlar gündüz işinde gücünde. Akşamları kaplıcaya gelirler.
Cumartesi Tavşanlı’nın pazarı. Esnaf ,
sabahtan Pazar alışverişini yapar, aldıklarını sepet yahut zembille göbel dolmuşuna
verir. Öğleden sonra Pazar dolmuşu Göbel’e gelir. Muavin minibüsün üstüne
çıkar. Kaplıcadaki bütün kadınlar, çocuklar aracın etrafına toplanır. Tabi Zalhe
ninemle ben de oradayız. Ben heyecanlıyım, çünkü dedem bana mutlaka kağıt
şeker yollar. Muavin Pazar sepetlerini dağıtırken kadınlara
kocalarının adıyla seslenir: “Topal Osman’ın çocukları, Cezayirli
Mısva’nın çocukları!” Sıra bize gelir “ Humba’nın çocukları!” İki
sepet uzatır, birini Zalhe ninem, diğerini tanımadığım bir kadın alır. Kadınlar
örtmeli(4) olduğu için tanımak zordur. Ben şaşkın “Nine, garı bizim sepetimizi
aldı?” Ninem öfkeli, ağlamaklı sen kayası (Kahyası) olma (Karışma),yörü. Çaresiz
susarım. Akşam dedem gelir, beni kucağına alır, sever. Beraber yemek yeriz. O,her
zaman ki gibi bir iki duble rakı içer. İyi de, o sepetimizi alan kadın, hala
benim kafamı kurcalıyor.” Dede ” “Söyle Hasanım, ne var len?” “ Garının birisi
senin yolladığın bazar(Pazar) sepetinin birini aldı. Ninem de hişdammmadı
(İtiraz etmedi, sustu)” “Alsın len, dedende para çok, boş ver!” Gene bir şey
anlamadım. Ninemin başı öne eğik. Dedem neşeyle kalkıyor :”Hadi garı, ben
gidyom.” Kapıyı çekip gidiyor. Ninem hıçkırarak ağlıyor. Ben hiçbir şey
anlamıyorum. Yıllar sonra Pazar sepetimizi “çalan” o kadının, Tavşanlı’da bizim
aile, ninem dahil herkesin bildiği kapatması(metresi) olduğunu öğreniyorum.

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder