ANKARA İSYANKARDIR TUTSAK KUŞLAR GÖRÜNCE

Ayşegül Çelik

Sabahın geç indiği bir odadayım.

bir çouğun şarkılarından ibaret kalemim

çok düşüm var kurulacak

çok da acım birbirinden ibretli

fakat umutlu bir oda bu güvercinli,

merhametli

sokakları yağmurlu bir oda,

caddeleri ıslak.

Ben bu odada senin için

Atilla İlhan’ın “yağmur kaçağı”nı yazdığımda

henüz küçücüktün

üşüyordun ama korkmuyordun karanlıkta

pişmanlığın yoktu, beklememiştin hiç

ama aylardan Temmuz’du.

Yaprak kımıldamıyordu Ankara’nın göklerinde

yaban otları boylanıyordu şafakla

oysa bir yağmur çoğalıyordu bu odada

bir güvercin ordusu eşliğinde

ve koşuyordu yüreğim

bütün kara parçalarında afrika dahil

elim kaleme değdi yarı güvercin yarı kanat

“üvercinka” diye bildiğin şiiri de ben yazdım

yine sana yazdım

bilmelisin Cemal Süreya da benim, Atilla İlhan da.

söğüdün dalına su yürüdü

tomurcuklarını okşadı ağaç

tutkulanasın istedim, yanasın,

bir başına aşık olasın bu kez

hem zaten yağmur altında sevişmenin

ne ilgisi olabilir ki Ümit Yaşar’la

sevgilim,

danseden bir şair ordusudur pencereden gördüğün

herkesin kendine benzeyen yalnızlığı gibi

sadece bir cürüme benziyor işte Bayram Balcı.

ve ben inatla diyorum ki,

sevgiyi bilen herkes bilmiştir seni,

sevgiyi seven kerkes öpmüştür seni siyah saçlarından

çocuk düşlerinden

ve bütün şiirler sana yazılmış olup,

bütün besteler sana yapılmıştır.

ve adı ne olursa olsun, bil ki hepsi bendendir,

hepsi sanadır.

bundandır zenginliğim,

yemez içmezliğim

esmerliğim

bundandır.

Değil mi ki senin kapkara saçların,

zeytin içi gözlerin

çocuk düşlerin

ve sevmeye hünerli parmakların vardır.