10 Haziran 2016 Cuma




AKİF NEYZEN VE EMİN*
Sıddık Akbayır
*Ot Dergisi,Haziran- Edebiyat Karın Doyurmaz Çay İçirir



Mehmet Akif ile büyük yergi üstadı, ‘neyi şahsına münhasır’ Neyzen Tevfik’in aralarında tuhaf bir dostluk vardır.Neyzen Tevfik,Mehmet Akif’e çok saygı duyar ve her karşılaştıklarında onun elini öpmek, onunla sohbet etmek için can atar.Ancak Mehmet Akif, Neyzen’in çok içmesine kızdığı için karşılaştıkları meclislerde ona pek yüz vermez,hatta azarlar. “Üstat ben Neyzen Tevfik.Beni tanımadınız mı? Niçin elinizi vermiyorsunuz?” Mehmet Akif sert  bir biçimde Neyzen’i tersler. “hayır sen Neyzen Tevfik değilsin! Ben Neyzen Tevfik’i toprağa gömeli çok oldu.”

Akif’in bu tepkisi karşısında Neyzen,küçük bir çocuk gibi kenara çekilip neyini acı acı ağlayarak üflemeye başlar.Öte yanda Akif de bir eliyle yüzünü göremesin diye  perdeleyerek için için ağlar.Ney’e mi,Neyzen’e mi,kendine mi ağladığı bilinmez.

İkisinin hayatı da büyük sıkıntılarla geçer.Akif Mısır’a gitmek zorunda kalır; Neyzen yıllarca kaldırımlarda,hastanelerde,tımarhanelerde sürünür.

Neyzen hayatı boyunca Marmara Denizi kadar şarap içtiği halde,uzun sayılabilecek bir hayat sürer.Mehmet Akif Neyzen’den çok çok önce,hem de sirozdan ölür.Bu ölümle tenhalarda neyine yüreğini düşüren Neyzen Tevfik’in yergilerindeki ‘gizli ağlayış’ edebiyat tarihinde pek yer almaz.

Mehmet Akif belki de Neyzen Tevfik için üzülüp gözyaşlarını gizlice dökerken yıllar sonra Neyzen’e benzeyecek oğluna üzülüyordur.Çünkü baba dostlarının yardımıyla zaman zaman  toparlasa da her seferinde bir şanssızlığa uğrayan; son günlerinde sabahçı kahvelerinde yatıp kalkan, yalınayak dolaşan,şarap,ispirto ve esrar parası için hamallık yapan, zabıta tarafından ilk defa 1939’ da bir esrarkeş olarak yakalanıp akıl hastanesine sevkedilen Emin isimli bir oğulun babasıdır.

                                          Çetin Altan

Çetin Altan’ı çalıştığı gazetede ziyarat eden Emin, “traşı uzamış,üstü başı bakımsız,yaşlıca,çelimsiz bir adam” görüntüsündedir.Eşini  1966 başlarında kaybedince büsbütün hayat küsen ve kendini yeniden içkiye ve  esrara veren Emin, oyılın sonlarında birkaç ay akıl hastanesinde kalmıştır.

Hazırola benzeyen bir duruşla ve Hafifçe boynunu bükerek “Bendeniz Mehmet Akif’in oğluyum!” dedikten sonra ufak bir yardım ister.Çetin Altan,gökler tepesine yıkıllmış yahut yer yarılıp içine geçmişcesine allak bullak olduğunu, hemen cüzdanını uzattığını,fakat onun cüzdana dokunmayıp “Siz ne münasip görürseniz...” dediğini, bir onluk veye yirmilik aldıktan sonra “Çok çok teşekkür  ederim,rahatsız ettim!” deyip çıktığını anlatır.Aradan bir ay geçer.Gazetelerde küçük bir haber ilişir gözüne: Tophane’de terk edilmiş bir kamyon karoserindeki çöp bidonlarının yanında 27 Ocak 1967 günü Mehmet Akif’in oğlunun ölüsü bulunmuştur.

                                        M.Akif ve oğlu Emin

Emin’in trajik ölümünden sonra, babalar ve oğullar konusu yeniden gündeme gelir.Bir çok isim, büyük adamların küçük oğulları için üzülür.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder