AKİF NEYZEN VE EMİN*
Sıddık Akbayır
*Ot Dergisi,Haziran- Edebiyat Karın Doyurmaz Çay
İçirir
Mehmet Akif ile büyük yergi üstadı, ‘neyi şahsına
münhasır’ Neyzen Tevfik’in aralarında tuhaf bir dostluk vardır.Neyzen
Tevfik,Mehmet Akif’e çok saygı duyar ve her karşılaştıklarında onun elini
öpmek, onunla sohbet etmek için can atar.Ancak Mehmet Akif, Neyzen’in çok
içmesine kızdığı için karşılaştıkları meclislerde ona pek yüz vermez,hatta
azarlar. “Üstat ben Neyzen Tevfik.Beni tanımadınız mı? Niçin elinizi
vermiyorsunuz?” Mehmet Akif sert bir
biçimde Neyzen’i tersler. “hayır sen Neyzen Tevfik değilsin! Ben Neyzen
Tevfik’i toprağa gömeli çok oldu.”
Akif’in bu tepkisi karşısında Neyzen,küçük bir çocuk
gibi kenara çekilip neyini acı acı ağlayarak üflemeye başlar.Öte yanda Akif de
bir eliyle yüzünü göremesin diye
perdeleyerek için için ağlar.Ney’e mi,Neyzen’e mi,kendine mi ağladığı
bilinmez.
İkisinin hayatı da büyük sıkıntılarla geçer.Akif
Mısır’a gitmek zorunda kalır; Neyzen yıllarca
kaldırımlarda,hastanelerde,tımarhanelerde sürünür.
Neyzen hayatı boyunca Marmara Denizi kadar şarap
içtiği halde,uzun sayılabilecek bir hayat sürer.Mehmet Akif Neyzen’den çok çok
önce,hem de sirozdan ölür.Bu ölümle tenhalarda neyine yüreğini düşüren Neyzen
Tevfik’in yergilerindeki ‘gizli ağlayış’ edebiyat tarihinde pek yer almaz.
Mehmet Akif belki de Neyzen Tevfik için üzülüp
gözyaşlarını gizlice dökerken yıllar sonra Neyzen’e benzeyecek oğluna üzülüyordur.Çünkü
baba dostlarının yardımıyla zaman zaman
toparlasa da her seferinde bir şanssızlığa uğrayan; son günlerinde
sabahçı kahvelerinde yatıp kalkan, yalınayak dolaşan,şarap,ispirto ve esrar
parası için hamallık yapan, zabıta tarafından ilk defa 1939’ da bir esrarkeş
olarak yakalanıp akıl hastanesine sevkedilen Emin isimli bir oğulun babasıdır.
Çetin Altan
Çetin Altan’ı çalıştığı gazetede ziyarat eden Emin,
“traşı uzamış,üstü başı bakımsız,yaşlıca,çelimsiz bir adam”
görüntüsündedir.Eşini 1966 başlarında
kaybedince büsbütün hayat küsen ve kendini yeniden içkiye ve esrara veren Emin, oyılın sonlarında birkaç
ay akıl hastanesinde kalmıştır.
Hazırola benzeyen bir duruşla ve Hafifçe boynunu
bükerek “Bendeniz Mehmet Akif’in oğluyum!” dedikten sonra ufak bir yardım ister.Çetin
Altan,gökler tepesine yıkıllmış yahut yer yarılıp içine geçmişcesine allak
bullak olduğunu, hemen cüzdanını uzattığını,fakat onun cüzdana dokunmayıp “Siz
ne münasip görürseniz...” dediğini, bir onluk veye yirmilik aldıktan sonra “Çok
çok teşekkür ederim,rahatsız ettim!”
deyip çıktığını anlatır.Aradan bir ay geçer.Gazetelerde küçük bir haber ilişir
gözüne: Tophane’de terk edilmiş bir kamyon karoserindeki çöp bidonlarının
yanında 27 Ocak 1967 günü Mehmet Akif’in oğlunun ölüsü bulunmuştur.
M.Akif ve oğlu Emin
Emin’in trajik ölümünden sonra, babalar ve oğullar
konusu yeniden gündeme gelir.Bir çok isim, büyük adamların küçük oğulları için
üzülür.




Hiç yorum yok:
Yorum Gönder