DİN –İMAN-VAFTİZ – EZAN – İSİM
Hasan Gürkan
Torunlarım Adrian ve Elise Kopenhag’da kilisede vaftiz
ettirildiler. Barış bunu sevgilisi Tina’nin (henüz evlenmemişti) ve ailesinin
ısrarıyla yaptıklarını söylüyor. Yetişkinler yeni doğan iki bebenin Hıristiyan
olduğuna karar verdiler. Fayda etmeyeceği için bir şey söylemedim.
İnsanın
birey olarak içinde yaşadığı toplumla uyum içinde olması iyidir. Ama bu hiçbir
zaman, toplumun bütün ‘değerlerine’ kayıtsız şartsız teslimiyet anlamına
gelmez. Bireyle kul arasındaki fark; birincinin bütün toplumsal
değerleri, tabuları, kutsalları aklın süzgecinden geçirmesi, ikincinin
önüne konan her şeyi kabulüdür. Ve insanlık tarihi, bir anlamda insanın sürüden
ayrılıp birey olma için mücadelesi tarihidir.
Çin’de, Hindistan’da,
Tanzanya’da, Peru’da, Danimarka’da, Türkiye’de dünyanın neresinde olursa olsun,
hiçbir çocuk bir dine ve etnisiteye ait doğmaz. Yani bebek doğduğunda dini ve
etnik kimliği yoktur. Öte yandan üyesi olduğu toplumda farklı dini, mezhepsel,
etnik kimlikler vardır. Anne ve babası teist, ateist, etnik kültürler içinde
biçimlenmiş yahut bu kimliklerden birini tercih etmiş olabilirler. Bunlar aklı
başında kimsenin itiraz etmeyeceği genel geçer doğrular.
Tokat,1971 Eylülü. Annem doğumdan önce geldi. Aysel’in
karnı burnunda.Devrimci olarak bizi hangi badirelerin beklediğini bilmediğimiz
için, çocuk yapmak istemiyorduk.Karım daha önce bir kürtaj yaptırmıştı. Doğum
kontrol hapı kullanmasına rağmen hamile kaldığını söyledi. Doktor kürtajın
tehlikeli,yapmamalıyımdedi.Çaresiz doğurmaya karar verdi.
19 Eylül gece yarısı sancıları sıklaştı ve
şiddetlendi.Tokat’ta O saatte ambulans,taksi falan yok. Aysel’i İtfaiye
arabasıyla Devlet Hastanesi’ne kaldırdık.Doğum sabaha karşı
olacakmış.Doktor,beklemeyin dedi.Annemle eve döndük.
Sabah hastaneye geldiğimizde doğum olmuştu.Annem
doğumu müjdeleyen hemşire,hasta bakıcı,hademeye daha önce hazırladığı
bahşişleri dağıtıyordu.
Yatakta anasının yanında saçlı, buruşuk yüzlü bir
bebek, oğlan.Baba olmaya hiç hazır değildim.Şaşkınlık,garipseme,sevinç gibi
duygular karmaşası içindeydim.Eve döndüğümüzde İsmet Özel’in bir şiirinden
esinlenerek “ Sarsak hır gürüyle
dünyanın militanca dalaşmak için Emek
geldi dünyaya “ yazdım,günlüğüme.12 mart faşist darbesinin karanlığının
sürdüğü günlerdi.
Doğumdan birkaç gün sonra babam geldi. Bebeği kucağına
aldı: ”Adını ne koymayı düşünüyorsunuz” diye sordu.” “Emek” dedim.
Beklemiyordu.”Yok, sermaye olsun!”diye tepki verdi.Suskunluğa sarmalanmış bir
gerginlik sardı ortamı.Kız kardeşim Nurten yetişti imdada:”Emek Volkan” koyalım
dedi.Uzlaştık,kabul ettik.Babam Volkan’ın Nurten’in üniversiteden
tanıdığı,faşistler tarafından öldürülen Volkan Rişvanoğlu olduğunu bilmiyordu.
Bu defa babam bir hamle yaptı. “Adını geleneklere
uygun koyalım” dedi. Emek’in kulağına ezan okudu ve üç defa “ senin adın Emek!”
diye seslendi oğluma. Ateisttim,bunu babam da biliyordu.Ama İslami ritüele ses
çıkartamadım.
Doğumdan üç beş gün sora çocuğun nüfus cüzdanını almak
için Nüfus Müdürlüğüne gittim. Memur cüzdanı uzattı ve bir miktar para istedi.
“Ne parası?”
“Cüzdan parası hocam, ayrıca üstüne Kızılay Pulu
yapıştırdık. Bir de içinde Almus’ta yapılacak yağlı güreşlere bilet var.”Tepem
attı.
“Bak kardeşim,
devletin Nüfus Cüzdanı paralı olmaz,bu bir.Yardım isteğe bağlıdır,ben Kızılay’a
yardım etmek istemiyorum,bu iki.Almus’taki yağlı güreşlere gitmeyeceğim, bu da
üç.
Bir de buraya cüzdanın
‘din’ hanesine İslam,mezhebi Hanefi yazmışsınız.Benim çocuğum hangi dini
seçeceğine reşit olunca karar verecek.Al
bunu müdürüne götür,yenisini getir!”
Memur kafasını sallaya sallaya ‘ya sabır’ havasında
masasını terk etti.Müdürün odasına gitti.Müdürle beraber geri döndü.
Müdür: “Koskoca lise öğretmeni olmuşsunuz,adetlerimizi
bilmiyorsunuz.Üstelik baba olmuşsunuz, üç kuruşun lafı mı olur Hasan bey!” diye
nutuk çekti.Ben yardım etmeyeceğimi tekrarladım.Memura öfkeyle: “sök pulları
cüzdandan,güreş biletlerini de al,para alma hocadan!” dedi,sert adımlarla
odasına döndü.
2008,Emecik






Hiç yorum yok:
Yorum Gönder