Ahmet Altan babası Çetin Altan’ı
yazdı
ÖLDÜĞÜNÜ HERKES BİLİYOR BİR
BEN BİLMİYORUM
Ahmet Altan*
Son gecesi’nde, saat bire doğru onu görmek için
yeniden hastaneye döndüğümde, “Nasılsın babacığım” diye sormuştum, başıyla
“iyiyim” işareti yapmıştı. Altı yedi saat sonra öldü. Günlerimi, onun öldüğü
gerçeğini kavramaya çalışarak geçiriyorum. Bunu beceremiyorum.Ölümle babamı birlikte algılayamıyorum.
Hâlbuki ölürken yanındaydım.
Zeynep’le Mehmet elini öpmüşlerdi.
En son ben gelmiştim.
Aydınlık bir odada yatıyordu.
Yüzüne bakmıştım, huzurlu ve sakindi.
Son zamanlarda çok zayıfladığı için parmaklarının üstündeki kılcal damarların kabarıp görünür olduğu elini öpmüştüm, kendimi tutmaya çalışmama rağmen küçük bir dal kırılır gibi bir ses çıkmıştı dudaklarımdan.
Babamın başucunda duran Doktor Fatma, ağlayacağımdan ve beni ağlarken göreceğinden bir an korkup “güçlü olalım” diye fısıldadı.
Çocukluğum boyunca bana anlattığı hikâyelerle “acıyı taşımayı” ve “güçlü olmayı” öğreten bir adamın başucunda ağlamayacağımı, beni babam için ağlarken kimsenin göremeyeceğini bilmiyordu.
Bizi odadan çıkardılar.
Kapıları kapattılar.
Birkaç dakika sonra kapıları açtılar, artık bizi terk etmiş olan babamın yüzünü son kez gördük.
Hafifçe sararmıştı.
Biz hastaneden çıkarken, kapının yanındaki televizyonda “Çetin Altan vefat etti” yazısını gördüm.
Aklımı zorlayan çelişkiyi ilk o anda hissettim, biraz önce babam benim yanımda ölmüştü ama bu haberin yanlış olduğunu düşünmüştüm gördüğümde, bu yanlış bir haberdi ve böyle yanlış bir haberin çıkmasına yol açtığımız için babam bize kızacaktı.
Kerem’le hastanenin otoparkında yürürken haftalardır beni gören otopark görevlisi her zamanki gibi “Hastamız nasıl” dedi.
- Öldü, dedim.
Tek kelimelik bir cevap.
Kerem’e, “Hiç şikâyet etmedi” dedim.
Hastalığı boyunca, bir defa bile “kötüyüm” dememişti.
“Nasılsın babacığım” dediğimde, “iyiyim,” diyordu, “bir sıkıntın var mı”, “hayır”, “bir emrin var mı”, “estağfurullah, bir ricam yok oğlum.”
O “estağfurullah” dediğinde hep çok utanıyordum.
Yalnız kaldığımda ‘babam...’ diyordum...
Ama yaklaşan ölüm karşısındaki o aldırmaz duruşu, o alaycı gülüşü ona olan hayranlığımı arttırıyordu, hayatının son günlerinde hiç kimse ondan “kötüyüm” sözünü ya da herhangi bir yakınmayı duymadı.
Yalnız kaldığımda “babam...” diyordum kendi kendime, sonunu getiremiyordum bu sözcüğün.
Ben on bir yaşında ülser olmuştum, Afşin Bey mide röntgenimi çekecekti, o zamanlar mide filmini çektirmeden bir gece önce koca bir bardak “baryum” içiliyordu, baryum hayatımda tattığım en korkunç şeydi.
Bardaktan bir yudum almış sonra anneme “Ben bunu içmeyeceğim” demiştim, “Röntgen için içmen lazım” demişti, “röntgen çektirmeyeceğim” “Ama o zaman iyileşemezsin”, “İyileşmeyeceğim.”
Annem bana söz geçiremeyeceğini anlamış, gidip babama durumu anlatmıştı, salonda misafirler vardı, seslerini duyuyordum.
Biraz sonra babam gelmişti.
“Baryumu içmiyormuşsun...”
“Tadı çok kötü.”
Babam bana bakmıştı sonra hiçbir şey söylemeden masanın üstünde duran koca bardağı almış, dibine kadar içmiş, boş bardağı masanın üstüne bırakıp çıkmıştı.
Sesimi çıkarmadan baryumu içmiştim ve hayatım boyunca benim için baba olmanın tarifi, insanın hiç mecbur olmadığı halde o korkunç baryumu oğlu için içmesi olmuştu.
Bu yazıyı yazmak kolay değil benim için, yastayım ben, biliyorum, “ölenle ölünmez”, “hayat devam eder”, hayat devam etsin başkaları için, benim için de bir zaman sonra devam edecek herhalde ama şimdilik bir süreliğine hayatın durmasında bir sakınca yok... Durmuş bir hayatın içinden yazıyorum bu yazıyı... Ve biliyor musunuz neden korkuyorum, bu yazının iyi olmasından korkuyorum, babamın, yazıyı onun ölümünden daha önemli bulduğumu düşünmesinden korkuyorum.
Öyle bulmuyorum çünkü...
“Yazının kutsallığını” öğrenerek büyümemize, “yazıya ihanet etmeyin” öğüdünü hayatımızın en önemli öğüdü olarak kabul etmemize rağmen yazıyı babamın ölümünden daha önemli görmüyorum, babamın bunu bilmesini istiyorum. Bu yazıyı okuyabilirse eğer, “yazı biraz dağınık olmuş” demesini ve saklamaya çalıştığı bir memnuniyetle usulca gülümsemesini istiyorum.
Dedem, babam çok gençken öldü... “Yazı kutsal” olduğu için babam günlük yazısını babasının öldüğü gün de yazmıştı... Ama sanırım bundan pişman olmuştu.
Bir gün bana “Sen, ben öldüğüm gün yazı yazma” demişti.
Yutkunmuştum, cevap bile verememiştim, babamın ölümünden konuşamazdım ben, hiçbir zaman babalarının ölümünden soğukkanlı bir şekilde söz edebilen “mantıklı” insanlardan olamadım, bütün hayatım bir gün babamın ölümünü göreceğim korkusuyla geçti.
Robert Kolej’de okurken, son etütle yatma saati arasında kırk beş dakikalık bir teneffüs vardı, günün belki de en keyifli zamanıydı, ben o kırk beş dakikayı kütüphanenin ön kısmındaki santralda, eve telefon edebilmek için kuyrukta bekleyerek geçirirdim, babamın sesini duymadan rahat uyuyamazdım, onu vuracaklarından korkardım hep.
Babamla sabaha kadar konuşurduk...
Babam geceleri çok geç uyurdu, evde olduğum zamanlar ben de genellikle uyumazdım, ben on dört on beş yaşlarındayken sabaha kadar konuşurduk, bana Hegel’i, Marks’ı, Engels’i, Lenin’i, Feuerbach’ı anlatırdı, Marksizmle Leninizm arasındaki farkı, emperyalizmin yorumlarını, bütün görüşlerin açılarını ayrı ayrı değerlendirerek anlatmaktan yorulmazdı.
Bu konuşmaların arasına, daha sonra benim yazılarımda da kullandığım, bütün hayatımı etkileyen hikâyeler girerdi.
- Kartaca elçisi Roma imparatoruna bir mesaj getirmiş, şöminenin başında konuşurlarken imparator elçiyi işkence yaptırmakla tehdit etmiş, elçi elini şöminedeki ateşin içine soktuktan sonra “Özür dilerim majesteleri, ne diyordunuz” diye söze devam etmiş...
Bu hikâyeleri anlattıktan sonra onları yorumlamazdı ama benim aklıma çakılırdı o sözler.
Seni işkenceyle tehdit ederlerse elini ateşe sok da konuş.
Pautus’un macerasını duyduğumda ise büyülenmiştim.
- Pautus, imparatora karşı ayaklanmış, yakalanmış, idama mahkûm olmuş, o zamanlar Romalı asillere daha aşağı sınıfların dokunması yasak olduğu için, idama mahkûm olan asilleri bir odaya koyar, intihar etmesi için de yanına bir bıçak bırakırlarmış, yakınları kapıda mahkûmun yere düşüşünün sesini bekler, o sesi duyunca içeri girerlermiş... Pautus’u da odaya bir bıçakla koymuşlar, annesi, babası, karısı kapıda bekliyorlarmış... İçerden odayı adımlayan Pautus’un adım sesleri geliyormuş... Ama bir türlü yere düştüğünü duymuyorlarmış... Pautus intihar edemiyor, odanın içinde dolaşıyormuş... Karısı onun korkaklığından çok utanmış, içeri girmiş, masadaki bıçağı almış, karnına saplayıp çıkardıktan sonra kocasına uzatmış, “Pautus, non dole” demiş… Pautus, bak acımıyor.
Ders zihnime kazınmıştı, korkma, korksan da korkunla kimseyi utandırma... Hele seni seven kadını, asla.
Babam, annemi hiç utandırmadı.
Annemi çok kızdırdığı, üzdüğü zamanlar olmuştur ama asla utandırmadı, hayatı boyunca annemin babamdan söz ederken sesinde beliren o gururlu tını hiçbir zaman solmadı.
Bir gece, biz yattıktan sonra gelmişti babam, bizim uyuduğumuzu sanıyorlardı, “İşten ayrıldım Karagöz” dedi, anneme iri siyah gözlerinden dolayı Karagöz derdi, “İyi yapmışsın” dedi annem, “Sadece elli kuruşumuz var” dedi babam, annem inançlı bir kadındı, “olsun Çetin,” dedi, “Allah yardım eder.”
‘Para için yazma’
Ertesi gün, bir sağcı gazeteden teklif geldi, ben yanlarındaydım, konuşmayı dinliyordum, babam teşekkür edip reddetti. Adam gittikten sonra niye reddettiğini sordum.
- İnsan yazısıyla para kazanmalı,
dedi, yazıdan para kazan ama para için yazma... O gazete bize göre değildi.
12 Mart muhtırasından sonra bir
sabah polisler babamı almaya geldi.
Hava daha yeni aydınlanıyordu.
Babam, “Ben hazırlanayım” dedi, “Siz
bir kahve için.” Polisler şaşırdılar bir an kahve teklifine, babam dalga
geçerek güldü, “Korkmayın, rüşvet değildir, evimizde misafir sayılırsınız.”
Aynı sabah İlhan Bey’i de
almışlardı, Turhan Selçuk, Mehmet ve ben günlerce kışla kapılarında ikisini
aramıştık.
Selimiye’de, subaylar bize bir
boşluğa bakar gibi bakarak yanımızdan geçerler, hiçbir sorumuza cevap
vermezlerdi, bir gün kalabalık bir subay grubu yanımızdan geçerken arkalarda
kalan genç bir teğmen yanıma yaklaşıp hızla “Yukarıdalar, iyiler” deyip
uzaklaşmıştı.
Epey sonra babamı ilk kez Maltepe
askeri Cezaevi’nde, tel bir kafesin arkasında görmüştük, elini göğsüne
koymuştu, bize bakmış, biz ona sormadan o bize sormuştu, “Nasılsınız.”
Bir aslana benzediğini düşünmüştüm.
O görüntüsü hiç aklımdan silinmedi.
Yazı yazan bir adamdı ve hapse
atmışlardı. Yazı yazdığı için.
Babam her sabah yazı yazardı, o yazı
yazarken kimse sesini çıkarmazdı evde, fısıltıyla konuşurduk, ben onu
seyrederdim, yazarken sağ elini hafifçe havaya kaldırır, sanki cümlelere yol
veriyormuş gibi sallardı. Ne garip, ben de yazı yazarken aynı hareketi, aynen
babam gibi yapıyorum.
Her sabah
mahkemeye giderdi
Onun gibi, elimi havada sallayarak
aklımdaki cümleleri bir düzene sokuyorum.
Yazısını yazdıktan sonra giyinir ve
mahkemeye giderdi, neredeyse her sabah giderdi mahkemeye, kimse yazı yazan bir
adamın her gün mahkemeye gitmesine şaşmazdı, ben bütün babaların işten önce
mahkemeye uğradığını sanırdım.
O yıllarda yazısını yazmadan önce
mutlaka İlhan Bey’le telefonla konuşurlardı, ikisi sol hareketin en önde gelen
iki yazarıydı ve ben hayatım boyunca iki yazarın o kadar yakın dost olduğunu
görmedim.
Turgut Özal döneminde yolları
ayrılmıştı, babam Türkiye’nin dünyayla bütünleşmeden, dünyadan kopuk bir
biçimde kendi dinamikleriyle ayağa kalkamayacağını düşünüyor, Türkiye’nin
mutlaka dünyayla bütünleşmesi gerektiğini savunuyordu.
İlhan Bey ise Özal’ın liberal
politikalarına karşıydı.
O sıralarda Mehmet’le ben de yazı
yazmaya başlamıştık. İlhan Bey, babamı pas geçiyor ama bize çok sert vuruyordu.
Bir gün Mehmet babama, “İlhan Bey’e
cevap vereceğim”, dedi.
Mehmet’in polemiklerde çok sert ve
hırpalayıcı bir kalemi vardır, sağlam bir mantık çerçevesi kurar ve muhatabını
çok ağır kalem darbeleriyle sarsar. Babam, onun ağır bir yazı yazacağını
anladı.
“Sen bilirsin ama bence yapma,”
dedi.
Bu iki kelime, “bence yapma” bizim
ilişkimizde asla karşı çıkamayacağımız bir sözdü.
Mehmet biraz da sitem eder gibi,
“ama çok ağır yazıyor baba” dedi.
“Olsun,” dedi babam, “sen gene de
yazma.”
Bizim taraftan İlhan Bey’e hiç sert
bir cevap yazılmadı... Babam eski dostunun önünde durmuş, bize izin vermemişti.
Şimdi düşündüğümde iyi de olmuş.
Eski dostların gizli bir soyluluğu
bulunur, Mehmet’le benim için çok ağır yazılar yazan İlhan Bey’in yönetimindeki
Cumhuriyet gazetesi, bana roman ödülü verdi daha sonra.
Ödül töreninde, ben ödülü almak için
sahneye yürürken, İlhan Bey karanlıkta tek başına oturmuş, “Çetin’in serseri
oğlunun” ödülü almasını o solgun ve yakışıklı yüzündeki gülümsemeyle izliyordu.
İlhan Bey’in öldüğünü söylediğimde
babamın yüzündeki dalgalanmayı görmüş, odadan hemen çıkıp, babamı yalnız
bırakmıştım.
İlhan Bey’le o yalnız başına
vedalaşmıştı.
O zamanlar, bir “entelektüel
sosyete” vardı, müzisyenler, heykeltıraşlar, tiyatrocular, şairler, yazarlar
iyi dosttular, sık sık buluşurlardı, İlhan Bey hafif bir tebessümle oturur,
babam uzun konuşmalar yapardı. Konuşmayı, anlatmayı severdi.
Çok iyi bir konuşmacıydı babam.
İşçi Partisi zamanında babamla
birlikte biz de mitinglere gider, babamı dinlerdik.
“Dostlarım” diye başlardı
konuşmasına.
Gür ve etkileyici bir sesi vardı ve
gerçekten çok güzel “dostlarım” derdi, bir mitingde galiba on beş defa
“dostlarım” demek zorunda kalmıştı, o “dostlarım” diyor, büyük bir alkış
patlıyor, o tekrar “dostlarım” diyordu.
Taksim’deki bir mitingde babamın
elli bin kişiyi güldürüp, sonra aynı elli bin kişiyi yumrukları havada direnme
kararlılığıyla bağırttığını görmüştüm.
Askeri darbe döneminde bir gün
süngülü askerler arasında Selimiye’deki askeri mahkemeye yargılamaya
getirmişlerdi, salonda Mehmet’le ikimizden başka dinleyici yoktu. Babama söz
verdiklerinde babam ayağa kalkıp konuşmaya başlamıştı, gür sesi gittikçe
yükseliyor, Selimiye’nin yüksek tavanlı taş koridorlarında çınlıyordu.
Selimiye’deki subaylar bu sesi
dinlemek için gelmişler, kapıya bir subay kalabalığı birikmişti.
Askeri mahkemenin reisi olan Albay,
denetimi yitirdiğinden korkup birden, “susturun” diye bağırdı, “oturtun,”
süngülü askerler babamı omuzlarından bastırıp yerine oturttular.
Hesapsız ve
şeffaf bir adamdı
O anda hissettiğim çaresiz öfkeyi
hala hissediyorum, fikre cevap veremediği için şiddete başvuran zorbalığa, bu
zorbalık kimden gelirse gelsin duyduğum nefret hiç değişmedi.
O zorbaların hepsinin gizli
çıkarları olduğunu, yazarların hesapsız cesaretinden ve dürüstlüğünden
korktuklarını somut olaylarla görmüştüm.
Babam hesapsız ve şeffaf bir adamdı.
Bir keresinde, “ben en gizli lafımı
Taksim’de söylerim” demişti.
Gerçekten düşündüğü her şeyi
yazardı, bu düşündüğünün kendisine neye patlayacağına hiç aldırmazdı. Düşünüp
de yazmadığı hiçbir şey görmedim.
Kendi taraftarını kaybetmeyi göze
alacak kadar büyük bir cesareti vardı, bu bizim gibi ülkelerde çok az rastlanır
bir özelliktir, karşı kampla dövüşecek cesur adamlar her zaman bulunur ama kendi
taraftarını kaybetmeyi göze alacak adam çok az çıkar.
Yazmaktan
vazgeçmedi...
Türkiye’nin kapılarını ilk kez
dünyaya açan Özal’ı desteklediğinde çok ağır saldırılarla karşılaştı, eski
dostların neredeyse hepsiyle yolları ayrıldı, “döndü” diye yazılar yazıldı,
kapaklar çizildi, bir an bile düşündüğünden ve düşündüğünü yazmaktan
vazgeçmedi... Tek bir an bu konuda bir tereddüte kapıldığını görmedim.
Babam “dünyayla bütünleşmek” üzerine
yazılar yazarken ben de Hürriyet Gazetesi’nin Dış Haberler Şefiydim ve babama
saldırdıkları için içim acıyordu... Bir gün teleks tıkırtıları arasında
çalışırken Associated Press’in teleksinde “flaş haber” zili çaldı, kalkıp
habere baktım.
Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler
Birliği Komünist Partisi Genel Sekreteri Gorbaçov’un konuşması geçiyordu ve
Gorbaçov, babamın aylardır yazdıklarını neredeyse birebir tekrarlıyordu.
Yazı işlerine bile haber vermeden
önce babamı aramıştım, “Gorbaçov senin söylediklerinin aynısını söylüyor,
haberi getirtip bir bak.”
O konuşmayla dünyada yeni bir dönem
açılmıştı, kimse bunu açıkça söylemese bile bu değişimi yeryüzünde en erken
görenlerden birinin babam olduğunu ben biliyordum ve bununla çok
gururlanıyordum.
Onunla hep gururlandım, hep övündüm,
hep hayran oldum.
Gençliğimde çok şiddetli kavgalar
ettiğimiz de oldu.
Baba-oğul kavgaları.
Bir keresinde James Joyce yüzünden,
üstelik de kalabalık bir misafir topluluğunun önünde kavga etmiştik, o
sıralarda ben lisede Ulysses okuyordum ve nedense “Joyce’un dünyanın en büyük
yazarı” olduğunu söylemiştim.
Bir edebi tartışma sonra şiddetli
bir kavgaya dönüşmüştü.
Şimdi babama hak veriyorum, Joyce
konusunda söylediklerim saçmaydı, bir gençlik böbürlenmesiydi, bilgiçlikti ve
babam bunu sezmiş, böyle bir gösterişçiliğe sapmama üzülmüş, üzüntüsünü de
öfkeyle göstermişti.
Babam kavgada sözünü hiç sakınmazdı
ve karşısındakinin canını çok acıtırdı, oğlu olmasına da aldırmazdı. Bugün beni
eleştirenler, neden onların sözlerine hiç aldırmadığımı pek kavrayamıyorlar,
ben Çetin Altan’la kavga ederek büyüdüm, öylesine vahşi bir öfkenin, öylesine
haklı bir mantığın ve öylesine parlak bir zekânın vurduğu en ağır darbeleri
aldım, aradaki büyük sıklet farkına rağmen ben de aynı darbelerle cevap vermeye
çalıştım. Kim babamdan daha etkileyici sözlerle eleştirebilecek ki beni, kim
babam kadar zekice, haklı ve acımasız darbeler indirecek...
Bir keresinde, ben herhalde on yedi
on sekiz yaşlarındayken, gene bir gece büyük bir kavga patlamıştı aramızda.
Sabaha karşı evi terkedip çıkmıştım.
Babam, arkamdan koşup “dön” diyecek
bir adam değildi.
Ama ertesi gün bir yazı yazmıştı,
öfke ve acı dolu bir yazı, ne kadar üzüldüğünü görmüştüm, yazısının bir
satırını hâlâ hatırlarım, “ben de dört oktav yukardan basmayı bilirim bu
tuşlara” diyordu.
Bilirdi gerçekten.
Köşe yazısını sanata dönüştürmüş
belki de son yazardı.
Edebiyatı çok severdi ama bilmediğim
bir nedenden dolayı, aklını dünyanın pek de önemli olmayan bir ülkesinin daha
iyi ve daha mutlu bir ülke olmasına takmıştı, bize de aynı hastalığı geçirdi
aslında, niye Türkiye’ye bu kadar aklını taktığını hep merak ettim, üstelik de
buranın kolay kolay düzelmeyecek bir ülke olduğunu, hastalığın derinlerde
olduğunu biliyordu.
Bir keresinde sinirlendiğinde,
“pijama lastiği gibi bu memleket,” demişti, “çekiyorsun uzuyor, bırakıyorsun
eski haline dönüyor” onun ne dediğini defalarca yaşayarak gördük.
O uzun gecelerde siyasetten çok
çabuk edebiyata geçerdik, herhalde iki binden fazla şiiri ezbere bilirdi,
şiirler okurdu.
Hiçbir yazarı çekiştirdiğini,
hakkında kötü konuştuğunu duymadım.
“Kim olursa olsun, işini iyi yapan
adama mutlaka saygı gösterin” derdi.
Severdi yazarları, onların
maceralarını, acılarını, mutsuzluklarını... Neredeyse şefkatle söz ederdi
onlardan.
Orhan,
Nobel’i aldığında babam çok sevindi
Bir gece babam, Mehmet ben
otururken, Orhan Pamuk aramıştı beni, “Sıkıntılıyım, sana gelebilir miyim,”
demişti. “Gel” demiştim, “babamla Mehmet de burada.”
Ama hafifçe korkmuştum da, babamın
ne zaman ne yapacağı belli olmazdı, ters bir şey söyleyip Orhan’ı kırmasından
çekinmiştim.
Bir masanın başına dördümüz
oturmuştuk, babam, sırayla hepimizi küçük darbelerle haşlayarak bize edebiyat
anlatmıştı, Orhan, Mehmet, ben, üç küçük çocuk, üç kardeş gibi onu dinlemiştik,
Orhan yazarlığına uygun bir zarafetle davranmıştı.
Orhan Nobel’i aldığında babamın ne
kadar sevindiğini hatırlıyorum.
Çok da güzel bir yazı yazmıştı.
Bize yazarlara saygı göstermeyi,
onları sevmeyi öğretti.
Cesareti sevmeyi öğretti.
Dürüstlüğü sevmeyi öğretti.
Hak ettiğinden fazlasını istememeyi
öğretti.
Acıyı taşımayı öğretti.
Fatin Rüştü’nün idama mahkûm olduğu
mahkemeyi anlatmıştı bir keresinde.
“İdama mahkûm olduktan sonra diğer
sanıklar hakkındaki kararlar okundu. Dava bittiğinde Zorlu salondan çıkarken
arka sıralardaki bir milletvekilini kutladı. Adam beraat etmişti. Zorlu da
idama mahkûm olduğunu duyduktan sonra bile bütün kararları dinlemiş, beraat
eden arkadaşını kutlamıştı.”
Aynı fikirde olsun ya da olmasın,
cesarete hep bir saygısı vardı.
Bütün bu hikâyeleri geçmiş zamanda
anlatmak öldürecek beni.
Biz babamın doğduğu köşkün yerine
yapılan apartmanda oturuyoruz, otuz yıl boyunca aynı katta, yan yana dairelerde
yaşadık, son üç yıl boyunca neredeyse her gün babama uğrardım ben, konuşurduk.
Hastalanıp gücü tükenene kadar hep
aynı coşkuyla anlattı.
Ben herhalde iki ya da üç
yaşındayken bir gün bir kuzuyla karşılaşmışız kırda, ben kuzudan korkmuşum.
Altmış beş yaşındayım, neşeli olduğu
zamanlarda babam beni hâlâ biraz alaycı biraz sevecen bir gülümsemesiyle
“kuzudan korkan oğlum” diye karşılardı, duyduğum en şefkatli laftı.
Bizim ailede, erkekler birbirlerine
duygularını çok göstermezler, duygularından çok söz etmezler, garip feodal
geleneklerimiz var, babamızdan hep çekindik, onun beğenmeyeceğini düşündüğü
hiçbir şeyi yapmamaya gayret ettik, beğenmeyen tek bir bakışıyla bile
yaralanırdık, beğenmeyecek diye ödümüz kopardı ve “kuzudan korkan oğlum”
sözleri içimi sevinç ve güvenle doldururdu.
Artık kuzudan korkmuyorum.
Komşum gitti.
Bir tek kez bile “kötüyüm” demedi.
Son gecesinde, saat bire doğru onu
görmek için yeniden hastaneye döndüğümde, “Nasılsın babacığım” diye sormuştum,
artık hayata kapanmaya başladığı halde, başıyla “İyiyim” işareti yapmıştı.
Altı yedi saat sonra öldü.
Günlerimi, onun öldüğü gerçeğini
kavramaya çalışarak geçiriyorum.
Bunu beceremiyorum.
Hiç becerebilecek miyim onu da
bilmiyorum.
“Hastamız nasıl” dediğinde “öldü”
dedim.
Bunu şimdi herkes biliyor, bir ben
bilmiyorum.
Benim kuzudan korktuğumu da bilen
kimse yok artık.
Yan dairenin kapısı kapalı.
Sonsuz bir sessizlikten başka hiçbir
şey kalmadı orada.
--------------------
*Cumhuriyet Gazetesi, 01.11.15




Ahmet kardeş, hepsini anladım. Camiden neden uğurladınız. Bir de onu anlat. LÜTFEN.
YanıtlaSil