DEMİRTAŞ BİZE BİRKAÇ NUMARA
BÜYÜK MÜ GELDİ?
Oya Baydar*
Yazıya, “1 Kasım’da oyum Demirtaş
HDP’sine” başlığını atacaktım ama, “kim ne der” kaygısına teslim olmadan
düşündüklerimi daha açık paylaşmayı yeğledim. Evet, oyum Halkların Demokratik
Partisi’ne; çevreme de gücüm yettiğince neden HDP’ye oy verilmesi gerektiğini,
HDP’nin siyaset sahnesinde ve Meclis’te olmasının Türkiye için önemini
anlatmaya çalışıyorum.
Demirtaş HDP’si derken bir çizgiyi,
bir anlayışı, bir vizyonu kastediyorum. HDP, herkesin bildiği gibi çok
bileşenli bir siyasal yapı. Kökleri Kürt hareketinde olsa da Türk sol/sosyalist
parti ve örgütlerinden bir bölümünü, İslamî kesimden barışçıları, Alevileri,
çevrecileri, demokrat aydınları, vb. barındırıyor. Sadece bu parçalı yapısıyla
bile alışılmadık, yeni, kimileri için yadırgatıcı bir oluşum. Farklı
düşünceler, farklı kökenler, farklı bakışlar olsa da, HDP’liler (en azından
şimdilik) bir ortak paydada buluşuyor: Ortak vatanda, eşit yurttaşlık
temelinde, kadın-erkek herkesin barış içinde; dilini, dinini, kültürünü özgürce
geliştirerek yaşayacağı demokratik bir Türkiye.
HDP Eşbaşkanı Selahattin Demirtaş’ın bu vizyonu ve
umudu iyi temsil ettiğini, şahsında ete kemiğe büründürdüğünü, çoğulculuğun ve
barışın dilini zorlamayla değil kendiliğinden kurduğunu ve savunduğu ilkelere
yürekten, gerçekten inandığını düşünüyorum. Tarihte ve siyasal yapılarda
kişinin rolünün önemini gözardı etmezsek, Demirtaş sadece düşünceleriyle değil
gençliğiyle, tarzıyla, güven veren üslûbuyla, kişiliğiyle de yarının Türkiye
partisi olmaya aday bir hareketi taşıyabilecek bir siyasal aktör.
Kürt silahlı hareketinden kimi
şahinlerin, Kürt hareketinin içinden ya da çeperinden Demirtaş’ın çizgisini
fazla barışçı, az devrimci bulanların hoşuna gitmese de, Haziran seçimlerinde
HDP’nin Batı’dan aldığı oylar kadar Kürtlerden aldığı oyların bir bölümü de
Demirtaş’ın temsil ettiği çizgiye ve onun tarzına verilmişti. Erdoğan’ın ve
AKP’nin hedefe Demirtaş’ı koymalarının nedeni de bu zaten.
Demirtaş’ı kurda kuşa yem etmeyelim
1 Kasım öncesinde HDP Eşbaşkanı
Demirtaş’ı özel programlarda ekranlarda göremeyince, önce iktidardan kaynaklanan
bir ambargoyla karşı karşıya olduğunu düşündüm, ancak bütün ana akım
televizyonlar kendisini davet ettiklerini ama ekrana çıkmak istemediğini
açıkladılar. Günümüzde televizyonun önemini anlatmaya gerek yok, hele de seçim
kampanyalarında. Bunu HDP’liler benden daha iyi bilirler.
7 Haziran seçimlerinin hemen
öncesinde, yurtdışında Kürt hareketinin önemli adlarından biriyle konuşma
fırsatım olmuştu. Yaşıma ve kadın halime sığınarak fikirlerimi sansürlemeden
söyleme alışkanlığımla, “Karizmatik lider kadroları fazla sivrilen, kendilerini
aşma potansiyeli taşıyan kişilerden hoşlanmazlar, Selahattin Demirtaş için de
korkuyorum” demiştim. “Hiç korkmayın, bizde böyle şeyler olmaz” demişti
muhatabım. Kendim de örgütlerden geldiğim için örgütlerin işleyişini, insan
malzemesini, insan ruhunu biraz bildiğimden, “Her yerde; Kürt hareketinde de
olur” diye üstelemiştim.
Şimdi acaba haklı mı çıktım diye
soruyorum kendime. Önce Kandil’den, KCK kanadından seçimlerden hemen sonra,
daha bismillah denmeden, daha Meclis toplanamadan HDP’ye yöneltilen, “80
milletvekilin var da ne yaptın” tarzındaki eleştiriler, 80 milletvekilinin
başlı başına başarı olduğunu gözardı eden, “Ne başarınız var ki” söylemleri,
daha sonra Kürt silahlı hareketinin Erdoğan’ın HDP’yi şeytanlaştırma, terörle
ilişkilendirme planlarına yağ süren, savunma ile açıklanamayacak şiddet
eylemleri, ardından sivil halkı kırıp geçiren devlet terörü, Kürt siyasal
hareketinin militan kadrolarının, belediye başkanlarının tutuklanması… Bütün
bunların HDP’ye yara aldırmadığını, özellikle de Demirtaş çizgisinin
inandırıcılığını zedelemediğini söylemek güç. Batı’da ise; HDP’nin oylarının
özellikle gençlerden gelen bölümü ile, barış ve huzur isteyen, ortak vatan
vurgusunu önemseyen sağduyulu Türk seçmenin oylarının Demirtaş’ın vaad ettiği
Türkiye umuduna verildiğini biliyoruz.
Demirtaş bir eşbaşkandan ibaret
değil, Kürt hareketinin barışçı ve birleştirici çizgisinin temsilcisi. İşte bu
yüzden Demirtaş’ı yıpratmamak, köstek olmamak, onun barış ve kardeşlik dilini
törpülemeye çalışmamak gerekiyor. Bu çizgi Kürt hareketinin şahinlerine bol
gelmiş olabilir. Öte yandan zaten oluşumunu tamamlamamış, yol aldıkça değişip
gelişecek bir siyasal hareketten sıkı solculuk bekleyen devrimbaz solu da
kesmeyebilir. Ancak, Türkiye’nin yaşamakta olduğumuz şu karabasandan çıkması
isteniyorsa; Kürt sorununun çözümü, silahların susması, barış ve ortak yaşam,
Türklerle Kürtlerin birbirlerine güvenlerinin yeniden inşaı ve pekiştirilmesi
amaçlanıyorsa Demirtaş çizgisinin yanında durmak ve bu çizgiyi güçlendirmek
gerekiyor.
Ortak vatan üzerinde özgür ve özerk
bir yaşamdan başka planları olanlar, çözümü başka yerlerde arayanlar varsa
bilemem. Demirtaş’ın da ifade ettiği gibi, kanlı ellerle, şiddetle, devlet
terörüyle barışa varılmaz. HDP’nin güçlenmesi sadece Kürt hareketine değil,
karşısında yer alanlara, HDP’yi yok etmeye çalışanlara, bütün Türkiye’ye lazım.
Bu yüzden 1 Kasım’da oyum HDP’ye.
Demirtaş HDP’sine.
*T24 29 Ekim

Ne açınası bir durum . Ama Oya hanım bunu güzellemeye kıvança dönüştürebiliyor. 12 eylül referandumun da olduğu gibi, o zaman da demokrasi gelecekti. Kendi partimi kuramıyorum. temsil ettiremiyorum cici demokrasinizde
YanıtlaSilmecburen HDP ye oy veriyorum/veriyoruz buna da seviniyoruz. Boşuna dememiş şair, "tüzük değil büzük ister" herkes her şeyi biliyor kimse konforundan vazgeçmiyor. (ben dahil) yazıyla geçiştiriyoruz.