DAĞ ANA

BİR ROBOSKİ ŞİİRİ

Ömer Aslan 

Gecedir her taraf

Günlerden “28 Aralık”

Zifiri, ölümcül bir karanlık…

 

Sınırda,

Mazot ve sigara yüklü katırlar…

Uykudayken “Batı”da insanlık… 

Evvela

Bir,iki,üç ışıldak

Kar-beyaz ve müthiş parlak

İşte! Orda

“Beklenen” hareket(lilik) (!)

           ***

Tepeden sarkık ampul

Bir masanın etrafında:

Gergin, resmi ve…

“Gayri – resmi” bir gurup insan… 

Üstünde masanın

Binbir çeşit harita ve plan

Baş başa vermiş konuşuyorlar (?) 

Tartışıyorlar. Bağırıp çağırıyorlar.

Besbelli ki: alamıyorlar “kararı” (!)

Ve nihayet 

Çalıyor zili kırmızı telefonun

Söylüyor “parola” yı

En yetkili insan: 

“Bir-iki, haydi Roboski (!)”

Ve…Çekiliyor bombanın timi

          ***

Kar-beyaz ve müthiş parlak

Derken:

Korkunç bir infilak…

Artık, üstündedir

Yerin alt

Göründüğünde havada

(iki) gri “ef onaltı” 

Geceden de siyah bi

Dinamit dumanı

Kaplarken her tarafı:

Çoktan başlamıştı

Yaşlı dağların büyük yası… 

Yerlerde paramparça çocuklar

Ve… Dudaklarında ölümü

“Kaçak sigaralar 

Göründüğünde havada

(iki) gri “ef onaltı”

Pek çoğunun yaşı

Onbeş- onaltı 

Şimdi, paramparça toprakta

Yatıyorlardı:

Koynunda ölü katırların

Kolsuz, bacaksız çocuklar

          **

Ey, mübarek katır! 

Pek heybetli ve inanılmaz güçlü

Sıradağların, yalçın bayırların

Rakipsiz tek hakimi ve

Zirvelerin dört çarpı dördü

Ama “hesap” a katılmadı ölüsü! 

Oysa sağlığında sırtında

Öldüğünde: koynunda taşımıştı

Küçük “kaçakçı” çocuğu. 

Katır! Candır, candaştır.

“Kaçakçı” küçük çocuğa yoldaş,

Ve… Dağdaki hayata paydaştır…

Tam ortasından sarmış dağı

Tabutlardan bir kemer,

Yürüyen küçük tabutlar…

Beş,on,yirmi,otuz…

Sayılmıyor teker teker

Belli ki, sonsuz… 

Küçük tahta tabutlar

Sarılmış koca dağa:

Bırakmamacasına… 

Fakat hayır! Öyle değil

Bastırıyor bağrına tabutları

Yaşlı ve yaslı bir koca dağ 

Açmış otuzdört “kapısını”

“buyur,Gel “ dercesine.

İçine almak istercesine… 

Ben ki:

Bir koca “dağ ana”

Verin!

Verin “onları” bana!!!

Hepsini tek tek tanırım

Yaralarını paklar,

Yüreğimde saklarım… 

Ve…

Her bahar gelişinde:

Saçlarını tarar,

Can yeşile boyarım… 

Verin çocuklarımı bana!

Ben ki bir koca “dağ ana”

        ***

Kaç zaman oldu?

Böyle kaç “Ekim”

Kaç “aralık” oldu? 

Bilemiyorum…

İşte, burada böyle

Bir başına (yım). 

Her bahar gelişinde

Saçlarımı yeşile boyar,

Ve… Gelene,geçene

Şöyle

Tepeden bakarım! 

Temmuz 2012/ İzmir