DİNO’NUN GELİNCİK KIRMIZISI HEYY!
Hasan Gürkan
Bir merhaba demişliğim bile
yoktu. Yüzünü sadece gazete fotoğraflarından, kitaplardan tanırdım. Bugün sana geldim,
yarın onu uğurlamaya Bebek’e gideceğim.
Söylediklerinin kıymet-i
harbiyesi yok. Sevginin sıcaklığı sesinde, bir de bana telaşlı ellerinde
şavkıyor.Ofisindeki adamın biri ve kadının teki –tanışlarımız- küçük ve fukara
bir alemdeler.Sözler havada kırkbeşlik plağın otuzüçlükte çalınışı gibi
uçuşuyor.Dinler gibi yapıyorum.Adam ziyadesiyle kibar.Ama o geçkin bayanla
birlikte,i bizim Parisli göçmen pek umurlarında değil.Ne yazar!Pahalı,deri bir
kabandır şıklık.Ve nezaket iyi kesim bir elbise.Kadının vücudu düzgün.Senin
ellerin düzgün olmasın.Kadın kendi çıplak bedenin hiç okşamamış.Ayıp
sayıyor.Sen okşa.
Pencerenden iskele görünüyor.
Dışarıda yolunu şaşırmış güneşli bir aralık. Kalkıp gitsem, en güzel yanım
burada –İngilizce kitaptan seçilmiş boyalı biyoloji şekillerinin
arasında-kaybolacak.İnadına oturuyorum.Yarın yosun kokusunu,vedanın yosun
kokusuna sinecek hüznünü - ki kafura
kokar-seninle göğüslemek isterdim.Ama sen adamla kadının sıradanlığını kendine
siper etmiştin.Şikayetsiz can çekişmekte olan kuğunun resmini yapabilir
misin,diye sormadım.
Ofisine,paranın soğukluğu
sinmiş o beton binanın kasvetli merdivenlerini sırtlayarak gelmiştim.Oysa
Fransız yazarın (Roger Garody)– yoldaşımızdı –Avuçlarında intihar teriyle dört
taş basamağı bitirip iki kanatlı büyük kapısına ulaştığı ev nefis bir konaktı.Yatak çarşafları kır
çiçekleri kokuyordu,deterjan değil.Ve renklerin yemişleri, yalnız bir yemişin
delirten lezzetine belenmişti.
SÖ (sevdadan önce) bindokuzyüzbilmemkaç. Cumartesi.
Kuzeyde bir şehirde hıncahınç dolu bir
konser salonundayım.Renkli şekiller fotokopide canlılığını kaybedermiş,umurumda değil.Uzun boylu siyahlar
giymiş bir adam,bizim Mikis,hiç bilmediğim bir dilde,kavga eder gibi,sohbet
eder gibi,benimle konuşur gibi her
sedasını kalbimle avuçladığım şarkılar söylüyor.Seni sesten ve gümüşten
yeniden yaratıp yanı başıma oturtuyorum.İçim içime sığmıyor.Şarkıların sesleri
bana hep ezbere bildiğim mısralar -“sen
mutluluğun resmini yapabilir misin Abidin? “ Kafkasyalı-gümüş yüzüğün ve
uçlarında hazlarım, bozgunlarım,çıldırmalarımın sarmalandığı parmakların olarak
geliyor
O gece ben Teodorakis’i
dinledim heyy!
Dino’nun gelincik kırmızısı
heyy.Tuvallerindeki bitmez tükenmez ELLER’iyle. –Kübalı Nikolas’ınki mesela-bir
de benim bu fukara dilimin çarmıhında.Bir yanım uçurumdu marmaranın mavi sularına uzanır.Aşiyan mezarlığında
Şoför İdris,yaşlı sesiyle enternasyonal söylüyor.Peki bayan siz benim yoldaşım
olur muydunuz
Hiçbir şehrin adı aklımda
değil.Ama seninle kaç kere Kafkasya’ya gittim.Hani yarların ve çağlayanların buz tuttuğu o dağ
otelinde adını dün gazetede okuduğum kavruk suratlı Teksas’lıdan blues dinlemiştik.Ne
güzel içimize işlemişti.
Ayrıca
Bir de
Üstelik ben seninle
göçmenliğimden tanıdığım şehirlere gittim.En çokta
Moskova’ya,Prag’a,Kopenhak’a,Paris’e.Prag sana yakışıyordu.Sonrada buralarda
–adı lazım değil- bir şehre.Bir kere de hiç yaşanmamış,sabahını hatırlamayan
güzel bir geceye.Kaç bir kerede
salonundaki koltuğa.
Sevda
çıplak etimde soluğumun ürpertisi olarak estiğinde ben,gövdemin duvarlarına
çarpa çarpa sevişirim.Abidin kuğunun boynunu parçalanmış resmediyor.Halbuki en
çok da onun anlaması gerekirdi .Kuğunun
boynunda memelerini ve dişiliğini öpüyorum.Senin hiç gitmediğin bir şehrin,her
hangi bir mekanın her hangi bir gecesinde,yahut dinlenmiş, gerinen bir sabahın
bilmediğin bir saatinde kuğu ölüme direniyor.
Ağzın,beyaz
gergin dişlerindir.
Beşiktaş
96
samimi , tutkulu bir çığlık, anlamı ölüm döşeğinden kaldıran bir derinlik, başkaldıran kuğunun asili ve zerafeti...
YanıtlaSil