13 Kasım 2012 Salı


SAMAN SARISI’NDAN BERCESTELER*
Nazım Hikmet
*Saman Sarısı, Nazım’ın karısı Vera Tulyokova için yazdığı uzun bir şiir. Üstadın son Şiirlerinden. Bana göre Nazım’ın en güzel, en iyi şiiri. Ben bu uzun şiirde en çok beğendiğim mısraları aldım buraya. Ama şiirin bütününü de yayınlayacağım.
hasan gürkan

“genç bir kadın uyuyordu alacakaranlıkta alt ranzada/saçları saman sarısı kirpikleri mavi/
kırmızı dolgun dudaklarıysa şımarık ve somurtkandı”

“ve sen bundan dolayı / bir resimdin açık maviyle çizilmiş belki de bir taş bebektin /
belki bir pırıltıydın düşümden damlamış sol mememin üstüne /
uyuyordun alacakaranlıkta alt ranzada / ak boynun uzundu yuvarlaktı”

“ayrılık masanın üstündeydi kahve bardağınla limonatamın arasında /
onu oraya sen koydun”

“ayrılık kurtulmuştu yerçekiminden ağırlığı yoktu tüy gibiydi diyemem /
tüyün de ağırlığı var ayrılığın ağırlığı yoktu ama kendisi vardı”

“vakıt hızla ilerliyor gece yarıları ışıklarını yeni söndürmüş bir vapur /
iskelesi gibi arkada kaldı”

“sen yoksun / yeryüzünün en güzel şehirlerinden biri boşaldı /
içinden elini çektiğin bir eldiven gibi boşaldı”

 “saçları saman sarısı kirpikleri mavi / elleriyse gümüş şamdanlarda mumlardı”

“ve ayrılık parmaklarımızın birbirine ilk değişinde başlamıştı çoktan /
ama yine de ansızın yitirdim seni”

“gözünde türkülerin boyu kilometre kilometre ölümün boyu bir karış”

“güzeli kadın milleti erkeklerden önce görür ve unutmaz”

“oralarda on dokuz yaşıma rastladım / birbirimizi bir de tanıdık /
oysa birbirimizin yüzünü görmüşlüğümüz yoktu fotoğraflarımızı bile /
ama yine de birbirimizi bir de tanıdık şaşmadık el sıkışmak istedik/
ama ellerimiz birbirine dokunamıyor aramızda kırk yıllık zaman duruyor” “Kübalı bir balerinle karşılaştım ikinci katta karlı pencerelerde/
taze esmer bir yalaza gibi geçti alnımın üzerinden”

“mitralyözü türküleştiren türküleri mitralyözleştiren el /
yalansız hürriyetin eli / Fidel’in sıktığı el”

“omuzları miğferleri vardı ama başları yoktu /omuzlarıyla miğferlerinin arası boşluktu / hatta yakaları boyunları vardı ama başları yoktu /ölümlerine ağlanmayan askerlerdendiler”

“sen mutluluğun resmini yapabilir misin Abidin / işin kolayına kaçmadan ama /
gül yanaklı bebesini emziren melek yüzlü anneciğin resmini değil /
ne de ak örtüde elmaların
ne de akvaryumda su kabarcıklarının arasında dolanan kırmızı balığınkini”

 “bizim zanaatları düşünüyorum şiirciliği resimciliği çalgıcılığı filan
düşünüyorum ve anlıyorum ki / bir ulu ırmak akıyor insan eli ilk mağaraya ilk bizonu çizdiğinden beri”

“Paris’te bir kestane ağacı olacak / Paris’in ilk kestanesi Paris kestanelerinin atası
İstanbul’dan gelip yerleşmiş Paris’e Boğaz sırtlarından
hâlâ sağ mıdır bilmem sağsa iki yüz yaşında filân olmalı
gidip elini öpmek isterdim
varıp gölgesinde yatsak isterdim bu kitabın kâadını yapanlar yazısını
dizenler nakışını basanlar bu kitabı dükkânında satanlar para verip
alanlar alıp da seyredenler bir de Abidin bir de ben

bir de bir saman sarısı belâsı, başımın.”















 

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder