(…)
“Efendim ben malumunuz bir Ermeni zimmiyim.Lakin hayat bu,ben çok küçükken,yani genlerimdeki ‘olağan türk düşmanlığı’ beni henüz ele geçirememişken,affedersiniz,benim çük hastalanmış.Cemil bey.İlerisi için planlanmış bir şey değil,yemin ederim.Hiçbir dahlim yoktu bu işte.Benim çük enfeksiyon kaptı,kabuk bağladı,dayanılmaz eziyetler yaşıyordum,hala hatırlarım.Çiş yapamaz hale geldim.Sonra dedilerki en iyi tedavi sünnet olmaktır..80 yaşında,sürekli 7.4 şiddetinde titreyen bir fenni amca buldular.Cemil bey.Adam geldi.Elinin doğru sarsıntısını tutturup,beni bu dertten kurtardı.Bereket malzeme boldu.
Şimdi Cemil Çiçek bey,hayat bu.olur da PKK’ya katılsam ve Allah belamı verip de devlet güçleri tarafından bir çatışmada telef edilse idim,benim çük,malum sünnetli.ama ben Ermeni.Devlet bu işin içinden nasıl çıkacaktı?”
23 ağustos,Taraf Gazetesi
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder