KÂBUS – Hasan Gürkan
Kendi
tarihsel canavarını yaratan insan, şimdi o canavarın zavallı bir nefretle
çizdiği resimde bir figür olmaktan öteye gidemiyor. Toplumsal trafikte düzeni
sağlamakla görevli bütün “izm”li teoriler, hayatı şematize ederek tek boyutlu bir resme indirgerken, ortalama
insanın güvenlik endişeleri, resimde dayatılan role oturduğunda son buluyor.
Ruh bedenden
ayrılıyor. Ruhsuz beden figürleşip, en temel ihtiyaçlarında doymak bilmez iştahlara mahkum ediliyor. Bu
öyle bir iştah ki, her seferinde daha fazla tüketebilmek , için insanı insanlık
dışı metotları öğrenmek, uygulamak durumunda bırakıyor.
İnsan
kendine yabancılaşıyor. Düşünme, sorgulama cesaretini henüz kaybetmemiş ise, bu
noktada kendine dayatılan role ne kadar
yabancı olduğunu fark ediyor. Diğerlerinin probleminin bittiği yerde, fark
edenin problemi başlıyor. Ruh üşüyor, ince kelebek kanatları titriyor. Resim
paramparça olurken “müesses nizam” iflas ediyor.
Beden
korumasız, barınaksız. Ne paradoks! Öz varlığı ile bütünleşebilmek için,
güvenliğin tehlikesinden kaçarken, sokağa koşarak tam da bir kaosun ortasında,
ideolojilerin balkonunda buluyor kendini.
Geçmişin
psikolojik labirentlerine kilitlenmiş hayatında, kurtuluş için en büyük engelin
kendi içinde olduğunu hissediyor insan. Kendine karşı, kendisi ile savaş
başlıyor. Doğru ile yanlış, su ve ateşin kimyasında değil. Neyi alıp neyi
atacaksın! Ağacın gökyüzüne doğru özgürce uzanabilmesi için bilgiyle, tecrübeyle ve zamanında budanması
gibi incelik isteyen bir eylem bu.
İnsan
varlığının kabulü , korunması adına, sokakta bir başka kaynaktan yardım umarak,
kendine en büyük kötülüğü yapıyor. Sonunda başkası dediğimiz, kendinin
zannettiği paradigmalarının ağındaki dramı
yaşamıyor mu! Nietzsche diyelim, Kirkegaard diyelim, Sartre diyelim,
hangisi olursa olsun bütün araştırmacı felsefe ustalarını kazıyın, altlarından
üşüyen bir çocuk çıkacaktır.
Öz varlığım,
hayat pınarları kurumuş, çatlamış toprak üzerinde olmayanı görmeyen kör
gözlerin öznesine devrilirken, tuvalin içine doğru kedisi için belirlenmiş
resme doğru tekrar çekiliyor.
Herkes kendi
trajedisini yaşıyor. Mutluluk dedikleri işportaya düşmüş bir meta. Hayat anlık hazlar,
acılar, sevinçler, üşümeler örgüsünden başka bir şey değil.
1998 Acıbadem