11 Eylül 2023 Pazartesi

 İLK GENÇLİK ŞİİRLERİM

Hasan Gürkan


Bu şiirleri 57 yıl önce, 1966 yılında Öğretmen Okulunda öğrenciyken el yazımla yazmış, çocukluk arkadaşım Süha Nizamoğlu'na vermiştim.


İNSANLARIN USUNA ZİNCİRLİ SEVİMİZ

O insanların usuna zincirliydi ellerin

Yabansı bir elvedaydı avuçlarına tutsak

Neyleyim ben öyleyi n'etsek ne yapsak


Boş şimdi her şey, AĞLAMA işte gidiyorum

Bu ilk değil ayrılmamız

Bir selam söyledim sana, bahar yelleriyle

Al, emi

Beni

Ayrılmalarımız kahrediyor

Ölüp ölüp diriliyorum, el sallamalarında

“Gitme” deyişi kahrediyor gözlerinin

Ellerinin kucak açışı tutkularıma


Boş şimdi her şey AĞLAMA, işte gidiyorum

O insanların usuna zincirli sevimiz

Bırak gözyaşını

yakında birleşiriz


SANA NE

Gecelerin böylesine kahbe olduğunu bilmiyordum

Seni sevmekti tek bellediğim

Yağmurlar başıma yağmış

Bütün gece ağlamışım yatağımda

Sabahlar olmamış kime ne


Benim derdim beni yer geceleri

Dert benim, gece benim

Erkeksem de ağlarım senin için

Sana ne


ÖVGÜ

Aşıklar deli olur

Gönüller dolu olur

Hepsi ciddi olmaz ya

Bazen de sulu olur


ŞANS

Arzuladığım dudak

Veda akşamlarında da

Benden uzak



7 Eylül 2023 Perşembe

 

6-7 EYLÜL POGROMU

FAİLİ BAŞBAKAN

MENDERES

Nevzat Onaran



    6-7 Eylül’ün faili Başbakan Menderes: Komünistler yaptı.

İstanbul, milleten Türk ve dinen Sünni İslam olmayanların son sığınaydı. Artık sıra İstanbul’a gelmişti. 6-7 Eylül pogromuyla Demokrat Parti (DP) hükümeti, CHP’nin önerdiğini yaptı, bahanesi Kıbrıs müzakeresiydi.


    1955’te Başbakan Adnan Menderes, 6-7 Eylül imhasından, yağmasından ve katliamından birinci derece sorumludur, Cumhurbaşkanı Celâl Bayar da… Yassıada yargılamalarında tutanağa geçen anlatımlar, o günün atmosferinde söylenmiştir, “Menderes ve Bayar suçlanmıştır” denip geçilebilir. Aslında, Yassıada’da da 6-7 Eylül’ün ‘ne tür faaliyet’ olduğunu bilerek ona göre yargılama yapıldı. Aksini düşünmek saflıktır.

    1955’te soruşturma raporlarına yazılanlar çok önemlidir; 6-7 Eylül kontr-planı sorumlusu hükümettir yani Menderes’tir ve üstündeki de Bayar’dır. Kontr-plan hedefi, İstanbul’un Türkleştirilmesiydi. Bugün görüyoruz ki, o amaca ulaşılmış ve İstanbul temizlenmiştir. 2020’lerde İstanbul nüfusunda (tahminen) binde 3-4’lerde olan Hıristiyan ve Yahudiler'in payı,1955'te (1) yüzde 12’ydi.

    Devletin gizlisi-açığı tartışmasını yok saymadan, bazen çelişkiler dışarıya yansıyabilir. Raporlara yazılan da budur.

   Suçüstü yakalanan Menderes ve Bayar, 6 Eylül akşamından itibaren komünistleri suçladı. Polis, arşivdeki sicil kaydına göre komünist avına çıktı. Sonuç mu? Tutuklanan komünistler beraat etti. Ayrıca Kıbrıs Türktür Cemiyeti (KTC) yöneticileri ve diğer yargılananlar da beraat ettiler.

    Bu halde, 6-7 Eylül saldırısı ve vurgununu organize eden kim ve kimlerdi?

    6-7 Eylül’ü es geçen Menderes ve Bayar kişiliği veya dönem analizi, aslında zulme, imhaya güzellemedir; maalesef yapılan da farklı değildir.

    Menderes’in sorumluluğu meselesi, bizzat tespit edilmiş ve yazılmıştır. Devletin şeffaf olmamasına rağmen gizliliği kaldırılan evraklardan Başmüfettiş Cemal Sancak’ın 7 Eylül 1955 tarihli dört maddelik raporu,(2) Dahiliye Nazırı Talât’ın 24 Nisan 1915’teki talimatını hatırlattı. İkisinin de işlevi birdi. Talât’ın talimatıyla Anadolu’nun ve Menderes’in planıyla da İstanbul’un Hıristiyanlardan temizlenmesine başlandı. Yahudiler de İstanbul’da hedeftir.

    İstanbul, milleten Türk ve dinen Sünni İslam olmayanların son sığınağıydı.

    1923 itibariyle Anadolu’nun islamlaştırılması/ Türkleştirilmesi sonrasında zaman zaman İstanbul’un konumu gündeme getirilmişti. 1930’ların ilk yarısında yazıldığı anlaşılan CHP raporunda, “İstanbul’da mübadele harici kalan Rumlarla diğer unsurlara ait bir akalliyet meselesi mevcut”(3) olduğu belirtilmişti. 1944’te de CHP Umumi İdare Heyeti Azası Kars Mebusu Cevat Dursunoğlu, İstanbul’un fethinin 500’üncü yılında, yani 1953’te Rum ve Hıristiyan kalmaması için gereğinin yapılmasını önermişti.(4)

    Trakya da unutulmamıştı. Rumlardan ve Ermenilerden temizlenen Trakya’da 1934’teki hedef Yahudilerdi. Artık sıra İstanbul’a gelmişti. 6-7 Eylül pogromuyla Demokrat Parti (DP) hükümeti, CHP’nin önerdiğini yaptı, bahanesi Kıbrıs müzakeresiydi.

    DP ve CHP farkı üzerine kelam edilse de aslında yok birbirinden farkı. Şaşırmayalım; çünkü DP, CHP’den doğdu. DP lideri Celâl Bayar, ’38 Dersim soykırımını icra eden Cumhurreisi Atatürk’ün Başbakanı’ydı. İki parti için de Türk ve Sünni İslam’dan gayrısı, ötekiydi. 6-7 Eylül böylesi zihniyetin pratiğidir. CHP, İstanbul’un ırki temizliğini gündeme getirdi ve DP, 6-7 Eylül pogromuyla icrasına başladı.


5 Eylül 2023 Salı

 

'BİRİ' HAKKINDA

Hasan Gürkan





     Ben kalemimden çıkan bütün yazıları kendime yazdım. Bir yanım kopmaz

 karmaşık bağlarla geçmişime bağlı. Geçmişimi yıktılar, üzerinde

 tutunamıyorum. Öbür yanım geleceğim, yok.

.

    Geçmişim on altı-on yedi yaşlarımda başlıyor. Daha öncesinin

 köklü bir reddiyesi olarak giriyor hayatıma. Bütün benliğimi saran

 büyük  ve lekesiz bir adanış. Hayatımda bu adanışın dışında her şey

 tali ve  ihmal edilebilir oluyor. Yeniden doğuyorum.


    Erkek biçimlenişim, taşralıklarım, zaaflarım, çirkinliklerim, bütün

 zamanların en doğru ve şaşmaz ideolojisi önünde ufalıyor,

 küçülüyor, zavallılaşıyor, ama yok olmuyor. Kendi temellerimle,

 yapılanmamla çatışma “ biri” olmaktan kurtulma yerine uzlaşmayı,

 yok olmayanı yok saymayı tercih ediyorum. Bu benim ilk büyük

 aldanışımdır. 


    Artık “bu tarafta ve bizim saf tayım. Ev, aile, çocuk, meslek gibi

 ‘dünyevi’ meşgaleler “biri”lerinin işi. Hayatımın sonraki dönemine

 rengini veren bu hercümerçte iradem ne kadar rol oynuyor, ne kadar

 birey olabiliyorum? Yolun bütün doğrultuları sanki kendimin

 dışında oluşturulmuş.


Şiiri, türküyü ve çiçekleri sevme yeteneğimi korumaya çalışıyorum.

 Öte yandan bir kavga adamı olarak beğeniliyor ve seviliyorum. O

 soluksuz koşturmaca da durup geriye bakacak zamanım ve

 cesaretim yoktu. Başka hiçbir yerde bulamayacağım dostluklar,

 öfkeler, aşklar, acılar, arkadaş ölümleriyle gelen kahırlar yaşadım.

 Dünyanın bütün haksızlıkları, çirkinlikleri, zulmü gözüme sinek gibi

 görünüyordu. “Her mil-i bahride dostum ve düşmanım var” dı.



    Şimdi kopmak istediğim geçmiş, bu geçmiş değil. O dönemde

 yıllar süren kendime dair bir yanılsamadan kurtulmak istiyorum.

 Kendi çapıma, derinliğime dair önce kendimde sonra yakın ve geniş

 çevremde var olan benim durmadan beslediğim illüzyonu

 yıkmalıyım. Reddedilmeyi, lanetlenmeyi tam olarak göze alamadın.


    Hey Hasan Yoldaş sen, hep vasatların biçimlendirdiği, hep

 güdülmüş, sürüden “biri” idin. Azası olduğun cemaatte hiçbir zaman

 yalnız kalmayı, diğerleri tarafından çatışma ve her ayrılık

 noktasında Ebu zemzem kuyusuna işememenin ince yollarını aradın

 ve buldun.

    Sonra kabenizi yıktılar, ayağının altındaki zemin kaydı. Hala karar

 verici soruyu adam gibi soramıyorsun, ellerin titriyor. Her defasında

 bahaneler buluyorsun. Ya “biri” olduğunu kabul et; yahut “biri” gibi

 yaşama! Soruyu süründürmek neyi değiştirir. Sünepelik, geleceği

 manasız bitmez tükenmez tekrarlarla yaşamaya boyun eğme hali.

 İğretilik bir yanı geçmiş olan “biri” nin öbür yanının adı. Çürüme,

 uzun yavaş yavaş, uyuşuk bir ölüm.

Şimdi var gücünle kollarına atıldığın bir sevdaya tutunmaya

 çalışıyorsun. Gözlerin hakikatin ve ışığın kaçağıdır. Neden “büyü

 bozulduğunda…” diye başlayan cümleleri tamamlayacak cesaretin

 yok?

     Eylemin bizatihi kendisi sade, sessiz ve vakur.

1993 kış Beşiktaş



3 Eylül 2023 Pazar

 

HACIHASANLARIN 

HASAN EFENDİ

Hasan Gürkan

                        Babam İhsan Gürkan

Küçük silik, berbat bir vesikalık elimizde bulunan tek fotoğrafıydı. Babam tapu kayıtlarından sökmüş. Bilgisayar yardımıyla ancak bu hale gelebildi

Hasan dedem.

Onu sadece anlatılanlardan tanıyorum. Kasabada bir bakkal dükkanı var, ama aile daha çok Şahmelik köyündeki tarlaların geliriyle geçiniyor. Dükkanın üstü mescit. Ulu cami yakın olmasına rağmen babası belki de dedesi çarşı esnafına kolaylık olsun diye bağışlamış. Eğitimi medrese olmalı. Sesi güzel, hafız. Yani Kuranı ezbere okuyor. Ailenin Şahmelik köyünden ne zaman ve hangi sebeple göçtüğünü bilmiyorum, hangi Hasanın hacıya gidip Hacıhasanlar lakabını aldığımızı da.. Köyde çiftçilik yapmamışlar. Dedelerim müderrismiş. Medresede öğretmen.

Hasan dedem evde, çevresinde ve kasabada ciddiyetiyle tanınıyor. Babam “isteklerimi doğrudan yüzüne söylemeye çekinirdim. Anneme söylerdim o da babama iletirdi” derdi. Yüzü gülmezdi diyorlar. Oysa bu fotoğrafta dikkatli bakıldığında bir gülümseme gizli

Humba Dedemle yaşıt. 1304’lü.Askerlikte acemiliklerinde ‘Ayşe Kadın Kışlası’nda beraberlermiş. Kışla Bulgaristan’da bir yerde. Aklımda Gümülcine diye kalmış.

Beş vakit namazında ve akşamcı… Sabah evden çıkarken yelek cebine kuru ev ekmeği kabuğu sokuşturmuşsa bu,dükkanda tezgah altı gündüz rakısına meze anlamına geliyor.Akşam namazından sonra eve geldiğinde babaannem çilingir sofrasını hacı hasanlar evinin ikinci kat verandasına hazırlamış oluyor. Hasan efendi iki kadeh aperatiften sonra aşağıya aileyle birlikte akşam yemeğine iniyor. Sofrada babaannem. Emine nine (babaannemin annesi) ve belden aşağısı felçli Züleyha teyze (babamın teyzesi) var. Hasan Efendi kimi akşamlar içkiye yatsı namazından sonra bir ahbabın evindeki sohbette devam ediliyor. Bu sohbete Ulu Caminin imamı Gemalmaz Hafız gazelleriyle eşlik ediyor.”Derdimi ummana döksem / asumana haykırsam”

Hasan dedemin dokuz çocuğu ya doğumdan hemen sonra, yahut birkaç aylıkken ölmüş. Babaannemle aralarında kan uyuşmazlığı var, ama bilmiyorlar. ”Yalnız Salim kardeşim iki yaşına kadar yaşadı. Çok güzel bir çocuktu “ diye anlatırdı babam. Çocuklarının peş peşe ölmesinin Hasan Efendinin ruhunda ne gibi fırtınalara yol açtığını bilmiyoruz. Babaannemin tesellisi çocuk ölümlerinin şehit ölümleri olduğu, ölen çocuklarının hepsinin doğrudan cennete gittikleri yolundaydı.


Babam son mohikan. Dedem onu da kaybetmekten korkuyor. El bebek gül bebek büyütülüyor, Sokağı, oyunu, kavgayı doğru dürüst tanımıyor. Kasabada herhangi biri çocuğunun üstüne çok düşerse “Hacıhasanların İhsan mı bu!” diyorlar. Okumaya gitmesine, aileden uzaklaşmasına izin verilmiyor.

Dedem fotoğrafı çektirdiğinde kırklı yaşlarında olmalı. Kaytan bıyıkları siyah. Saçları tıraşlı. O devirde erkekler “karı gibi” saç uzatmıyor. Nasıl çocuklarının kan uyuşmazlığından öldüğünü bilmiyorsa, kendini ölüme götürecek hastalığının akciğer kanseri olduğunu da bilmiyor. Gırtlak veremi sanıyor. Babamı 15 yaşındayken yetim bırakıyor. Babam günlüğüne “hem beni bu kasabaya hapsettin, hem terk ettin baba!” yazıyor.







30 Ağustos 2023 Çarşamba

 

DÜŞSEL BİR RÖPORTAJ

AKORDEONCU MADAM

ANAHİT

(1917 İstanbul – Ağustos 29 2003 İstanbul)

Oktay Valunya*



Beyoğlu’nun tek kadın sokak çalgıcısı ve Çiçek Pasajı’nın biricik kızı Madam Anahit

   Ben Madam Anahit olarak tanınırım ama asıl adım, Anahit Yulanda Varan (Anahit Kuyrig). Talimhane’de eski Niagora Manavı’nın karşısındaki evde doğdum.

    Ermeni cemaatinin tanınan soylu ve varlıklı bir ailesinin mensubuyum. Ailem yazları, Heybeliada’da geçirirmiş. Boğaz’da yalıları varmış. Annemin babası hazine-i hazıra da müfettiş, ağabeyi, Vosge Apeğa öyle vaazlar verirmiş ki kiliseden çıt çıkmaz, söyledikleri günlerce konuşulurmuş evlerde. 1953 de alkolden (!) vefat etmiş.

   İlk öğrenimimi Anarat Hığutyun Katolik Okulu’nda, şimdi Taksim Sanat Evi oldu. Lise eğitimimi Esayan Ermeni Okulu’nda yaptım. 16 yaşında lise ikinci sınıftayken, okul korosuna katılarak müziğe başladım. İlk gençlik yıllarım adada geçti, orada Rum bir komşumuz vardı, oğlu çok güzel akordeon çalardı. Mahvederdi beni, özenirdim. Sevgili annem ısrarlarıma dayanamayıp Yüksek Kaldırım’da Papa Yorgi isminde biri vardı, müzik aleti, nota, vs. satardı. Ondan Hohner marka, kullanılmış, beyaz renkli bir akordiyon aldık. Fiyatı 170 liraydı. Ardından doğru Saint Antoine’a, koydum akordeonumu minberin önüne, adağımı yerine getirmiştim; dua ettim.

    Papa Yorgi aracılığıyla tanıştığım zamanın ünlü hocası Arto Benon’la derslere başlamıştım. 4 altın bir ders, o zamana göre büyük para… Önce baver-çerçin ve bir sürü metot üstüne çalıştım, yetenekliydim; çabuk öğrendim..

   Benon Bey’den alacağını almıştım; hoca değiştirdim. Nora Dırızyan hocam oldu; sonra da ilk kocam…

   Nora çok değerli bir müzisyendi. Akordiyon, kontrbas, piyano çalardı. Samsun, Ankara gemilerinde çaldı uzun bir süre. Büyükdere’de Beyaz Park’ta çaldı… 17 sene evli kaldım. Çok sinirliydi, her şeyime karışırdı; yok küpe takma, yok şunu giyme… Baktım olmuyor, boşadım onu.

    Sonra ‘Solak Hüseyin’ diye bir müzisyen vardı. O da iyiydi, onunla evli kaldım bir süre. Onu da boşadım, tekrar evlendim, yine olmadı. Dördüncü kez yine ilk kocama döndüm. Öldü. Çok içerdi…

Sonra bir talibim daha oldu. Kim biliyor musunuz? Fahrettin Aslan’ın şoförü. 15 yıldır severmiş beni. Olmadı, kısmet. Güzel olan her şeye aşık olurdum.

Sanatçıyım ya… Platonik aşklar yaşardım. En son Çocuklar Duymasın’daki Tamer Karadağlı’ya aşıktım; çekiciydi…

   İlk iki evliliğinden iki oğlum oldu. Onnik ve Berç. Ve iki kız torunum. Çok istememe rağmen ailede müziğe ilgi duyan başka biri çıkmadı.


    Evimin duvarlarında Ayhan Işık’ın, Zeki Müren, Sadri Alışık, Kemal Sunal, Yılmaz Güney’in fotoğrafları vardı. Hepsi de iyi insanlardı, iyi sanatçılardı, beni de çok severlerdi. Şimdi hepsi benim gibi mazi oldular…

                                  Cennet Çocukları

   Babanın Suçu, Adalet, Yalancı Yarim, Cennet Çocukları, Kadın ve Şarap, Faize Hücum, Bay Alkolü Takdimimdir, Arkadaş, 24 Saat, Öğretmen gibi birçok filmde biraz rol gereği, biraz figüran olarak yer aldım.

                                    Grup Gündoğarken

    Hollanda Televizyonu’nda yaşam öyküm yayımlandı. Aşkın Nur Yengi’nin ve Grup Gündoğarken’in çektiği kliplerde de rol aldım. Gençken, Johnny Weissmuller çok sevdiğim hayranı olduğum bir aktördü; hep yalvarırdım anneme beni onun filmine götür diye. Şu feleğin işine bak, İstanbul`a gelsin, Çiçek Pasajı`na gelsin, beni tanıştırsınlar, döne döne dans edelim, ertesi gün bütün gazetelerde sayfa olayım. Hey gidi günler…

                                             Jonny Weismuller

    Bir keresinde yolu çiçek pasajına düşen Nebil Özgentürk’e “Nebil Beyciğim, sahneye çıkıyoruz, ağzımız bir karış şarkılar söylüyoruz, paraya kıyıp 32 dişimi beyazlattım. Nasıl?” diye gülerek anlatmıştım.

Hey gidi günler hey!

     Parlak kırmızı rujumu sürmeden son günüme kadar asla çıkmadım sokağa. İstanbul tangoları, Rum kasap havaları ve Ermeni taverna şarkıları çalıyordum. Edith Piaf çalıyorum, düşünebiliyor musunuz? “La vien rose” çalıyorum, “Yıldızların altında’yı çalıyorum”, Marlene Dietrich’in oynadığı filmde seslendirdiği “Lili Marlen” şarkısını akardiyonla çalıyordum.

    Beyoğlu ve Çiçek Pasajı belgesellerinde çokça yer buldum, Beyoğlu fotoğraflarının simgelerinden biri oldum. İstanbul meyhane kültürü arşivi yapılsa en çok fotoğrafta yer alan kişi unvanı benimdir herhalde. İnsanlar Çiçek Pasajı ya da Nevizade’de eğlenirken çektirdikleri fotoğrafları albümlerinden çıkartıp bakacak olsa mutlaka beni ve akordeonumu resmin içindeki bir yerde

görebilirler.

    Bedrettin Dalan’lı yıllarda Tarlabaşı’ndaki evim yıkıldı. 1988’de devletten parasını alamayınca ev sahibi iken kiracı durumuna düştüm. Fakirlik başladı… Kazancımı da harcıyordum. “Cebi delik şöhret” derlerdi bana. Çok iş teklifini geri çevirdim. Müşteri seçerdim. Hoşuna gitmedi mi iyi para verseler de çalmazdım. Kaset çıkarma hayallerim yoktu ama tanınmak hoşuna gidiyordu; kimin gitmez ki?…

     Hep sevildim, gül yaprakları döküldü başımdan aşağı. Hiç unutmam, Beyoğlu`nun önemli günlerinden biriydi. Eski belediye başkanı vardı Aytekin Kotil, çok severdi beni. Kiliselerde aramış, saatler sonra `Surp Yerrortutyün` `Üç Horan`da buldu beni. Güzel bir gündü, akordeonumla Belediye Bandosuna eşlik etmiştim alkışlar içinde.

    Hayvanları çok severdim. Osmanbey`deki Hayvanları Koruma Derneği`ne üyeydim. Toplantılara katılıyor, aidat ödüyordum.


                                    6-7 Eylül

      6-7 Eylül olaylarında yıllar boyu akordeon çalıp neşe verdiğim insanların nasıl da bir gecede vahşileştiğini, iki kadeh ardından “büyük adamların” nasıl da küçüldüklerini, görmem beni çok üzmüştü. Hayat işte…

Fakat aile yaşantımdan hiç taviz vermedim ve bunca yıllık gece yaşantım içinde, içkiye hiç yer vermedim, sigarayı ise zaten sevmem, hiç bir kötü alışkanlığım olmadı.

    Mide kanseri oldum; sonrada kalp yetmezliğinden öldüm. Kader işte… Şişli Ermeni Mezarlığına defnettiler beni. Sevenim çoktu ama Üç Horan Ermeni Kilisesi’ndeki cenaze törenime 30 kişi katıldı. Kendi cemaatim bile beni yalnız bıraktı; cenazem için saat vermediler; çocuklarım da duyuramadı hayranlarıma.

    Ayinimi şöyle noktalamıştı Beyoğlu Üç Horan Kilisesi rahibi Sahak Maşalyan

, “Ölümü Ermeni cemaati için kayıp cennet için kazanç oldu” işte o an yaşadığıma değmişti hayat benim için.

Ölümümden yıllar sonra Sezen Aksu besteli, Mustafa Ceceli aranjeli İrem Derici’nin “düşler ülkesinin gel git akıllısı” isimli parçada andılar beni… Tanınmak hala hoşuna gidiyor…

    Çiçek Pasajı’nın önünden geçerken Akordeoncu MADAM ANAHİT’i hatırlamamız, onu ne kadar mutlu eder kim bilir? Ya da sırf onun için oraya gitmek; masaları arasında kırmızı rujunu sürmüş, dolaşırken onu hayal etmek…

Oktay VALUNYA

Kaynak: Cezmi Ersöz, “Son Yüzler” Kitabı


28 Ağustos 2023 Pazartesi

 

SEBAHAT ELDİVENCİ

ŞİİRLERİ


MUTLULUK

Bir ışık sardı EVRENİ

Anayasa beş basamak

İYİLİK,DOĞRULUK,ÇALIŞMAK

İnsanı insan yapan

sonra BİLGİ, SEVGİ

Sonu olmayan dedi YARATAN.


Beni dilim olun

Benim elim olun

Benim gözüm olun


Almadan verin, her şeyi sevin

Bir olun, birlik olun, bir bedenin parçaları misali

Birlikte iyiyi, doğruyu bulun

Mutsuz insan hiç kalmasın evrende.

İnsanların yüz karası savaşları silin sözlüklerinizden

Sarılın birbirinize, yüreklerinizdeki sesi duyun.

Doyurun açları, aç kalma pahasına

Kötülükler yok edin.


Benim elim olun

Benim dilim olun

Benim gözüm olun


Toprak içindekileri çıkarmadan,

Güneş başka bir burca girmeden,

Dağlar lav olup akmadan,

Su buhar olup kaybolmadan,

Bir olun, birlik olun.

Güller açsın bastığınız her yerde.

Çocuklar sahipsiz, sevgisiz kalmasın.

Paylaşın elinizdeki nimetleri.

Analar ağlamasın.


Benim elim olun

Benim dilim olun

Benim gözüm olun


DÖNÜŞ

Bir çiçek açar sabahın çiğiyle,

İSTEMESEN DE.

Büyür gelişir,

En güzel anları yaşar seninle.

Günler geçer,

Kalmamıştır ne yaprak, ne çiçek,

Açmaz artık eski güller

İSTESEN DE.

Zamanı ters çevirirsin gönlünce.

Mevsim kışsa, bahar olursun sen de.

Gözlerde bitmeyen yeşil MUTLULUK,

Palette renk hep pembedir.

O güzellik, o yücelme, kaybolma.

Sevenin yakınması bencillik.

Değişir mi sanki zamanın zerresiyle

SONSUZLUK.

Yaşamış, duymuşsan,

Ölesiye sevmişsen,

MUTLUSUN.

Öyleyse

Yağmurlar yıkasın yüzünü, gözyaşları değil,

Su ol,ak gönüllere.

VERDİKLERİ az değil

6 Şubat 1976



26 Ağustos 2023 Cumartesi

 

İBİBİK'TEN DATÇA

HABERLERİ

Sedat Kaya



Hüdhüd kuşu kutsaldır çok kültürde.

Sevgiliden çevreden, olan biten çok şeyden haber getirdiğine inanılır.

İslam inancına göre Süleyman peygamber ile Saba melikesi Belkıs arasında ulak görevi yapmıştır.

Anadolu'da İbibik diyoruz bu kuşa.

Bilgedir.


Datça'da bana haber getiren İbibik kuşu bir arkadaşım var.

Ranta, talana karşı bir karakter.

Zaman zaman balkona konup, olan biten çok şeyi anlatır.

Dün yine geldi, anlattı.

Neler söyledi neler.

Anlattığı göre dünya çapında dev bir otel zinciri Emecik Karaincir sahilinde denize sıfır geniş bir araziyi satın almış.

Merkezi ve yerel yönetim gerekli izinleri vermiş.

Çok yakında çok odalı otelin inşaatı başlayacakmış.

İbibik kuşuna hangi otel dedim.

"Hilton" dedi.

Ben onun yalancısıyım ama bugüne kadar yalan söylediğine şahit olmadım.

Bilgi için teşekkür ettiğimde, "dur, daha bitmedi" dedi.

Verdiği diğer haber daha ilginç.

Efendim, Hızırşah'tan Knidos'a kadar Datça'nın kuzey batıyı gören tüm tepeleri RES'lere (Rüzgar Enerji Santrali) açılmış.

Şirketler fıldır fıldır arsa alıyormuş.


Bu geniş bölgeye 3 yıl içinde yüzlerce Rüzgar Enerji Santrali yapılacakmış.

Benim İbibik'te haberler bitmez.

Anlattıkça anlatır.

Alın bir haber daha.

Halk sağlığı ile ilgili resmi kurumlar, Datça'nın koylarında temizlik analizi yapmış.

Çoğunda foseptiğin deniz suyuna karıştığını tesbit etmiş.

Bazılarında değerler normalin üzerindeymiş.

"Yeter, içim karardı" dedim ama nafile.

"İbibik susar mı?"

Susmadı.

"Sarıliman'a gittin mi yakında" diye sordu, "gitmedim" dedim.

"İyi bok yedin" dedi ve tekrar anlatmaya başladı.

Sarlimana gecekondular gibi onlarca tiny house konmuş.

Bunlar butik otel gibi çalışıyormuş.

Sahili halka kapatmışlar, şezlonglar para basıyormuş

Dedim " orası arkeolojik sit alanı, Ankara verse belediye izin vermez."

"Hangi belediye" dedi, "yarım adanın dört tarafına yapılan kaçak yapılara, bungalovlara seyirci kalan belediye mi?"

Cevap veremedim.

"Şimdilik bu kadar yeter" dedi İbibik.

Sonra "Hadi eyvallah" dedi, uçtu gitti.

Yakında belediye meclis üyeleriyle ilgili haberler getirecekmiş.

Hayırlara vesile olur inşallah(!)

Yıllardır bitmeyen rant ve yağma.

Yönetenler ile halk karşı karşıya.

Badem ağaçları şahit olan bitene.

Deniz şahit, doğa şahit.

Bir de ibibik kuşu.