26 Ekim 2023 Perşembe

 

100 YILLIK MESLEK

MUTLULUK, UMUT

VE HATIRLAMAK İÇİN


Danimarka PEN, bu hafta sonu, çağdaş Türk milletinin 100. kuruluş yıl dönümü yaklaşırken, hem tebrik ettiğimiz hem de Türkiye'nin cezaevlerinde ve mahkeme salonlarında orada olmaması gereken çok sayıda insanın bulunduğunu hatırlattığımız bir gösteri düzenliyor.
Hatırlamak:
Gazetecilik yapmak suç değil!

NE:
TÜRKİYE'DE TUTUKLU YAZAR VE GAZETECİLER İÇİN GÖSTERİ

NEREDE:
TÜRKİYE BÜYÜKELÇİLİĞİ ÖNÜ, ROSBÄKSVEJ 15, 2100 KOPENHAG Ø

NE ZAMAN:
27 EKİM 2023 CUMA 15-16


Hapisteki bir meslektaşınıza tebrik yazın

Kahire'deki bir hapishanede, Ağustos 2021'de hiç yayınlanmamış bir şiir koleksiyonu nedeniyle üç yıl hapis cezasına çarptırılan genç şair Galal El-Behairy oturuyor. Uzun zaman önce serbest kalması gerekiyordu ama yetkililer yeni suçlamalarda bulundular ve o hala orada. Herhangi bir hüküm verilmeden.

Danimarka PEN'inde, yıl sonunda dünyanın her yerindeki tutuklu meslektaşlarına selam göndermek uzun yıllardan beri bir gelenek olmuştur.

Masanın etrafında toplanıyor ve İran, Çin, Suudi Arabistan, Beyaz Rusya, Mısır, Vietnam ve Türkiye gibi ülkelerde veya yetkililerin zulmettiği dünyanın diğer yerlerinde parmaklıklar ardında bulunan 100'den fazla yazar arkadaşımıza selamlarımızı yazıyoruz. ve iktidardakilerin hoşlanmadığı bir şey söyledikleri ve yazdıkları için yazarları ve diğer yazarları hapse atmak veya en kötü durumda öldürmek.

Kayıp ya da öldürülen yazarların ailelerine de selam gönderiyoruz ki, sevdiklerinin unutulmadığını bilsinler.
Artık bu geleneği yaymak ve Danimarka Yazarlar Birliği'ndeki meslektaşlarımızla paylaşmak istiyoruz.
5 Aralık'ta bir kadeh ev yapımı sıcak şarap ve Lone Theils'in harika elma dilimleri eşliğinde buluşuyoruz. Strandgade'de 16-19. Burada Danimarka PEN'den Mille Rode, PEN'in vakalarıyla çalıştığı ve selam göndermemiz gereken yazarların bazılarından bahsedecek.
​
Geri bildirim gönder
Yan paneller
Geçmiş
Kaydedilenler
Katkıda bulunun



14 Ekim 2023 Cumartesi

 

SORMA HOCAM!

Rıza Tevfik Bölükbaşı


bana sual sorma, cevap müşkildir,

her sırrı ben sana açamam hocam,
hakk'ın hazinesi darı değildir
cami avlusunda saçamam hocam

kayd-ı ahiretle düşmem minnete,
ben burda me'murum şimdi hizmete
hayvan otlatırken gidip cennete
sana 
hülle donu biçemem hocam

mi'rac'ı anlatma eşek değilim
bildiğin kadar da melek değilim
günahkar insanım, ördek değilim
bu ağır gövdeyle uçamam hocam

halka korku verme velvele salıp
dünya ve ahiret bu köhne kalıp
ben softa değilim cübbemi alıp
imaret imaret göçemem hocam

ölümden korkar mı tez ölen kimse?
çoktan mashar oldum ben bu hak nefese
bu demi sürerken ecel gelirse
işimi bırakıp kaçamam hocam

şarabı men'etme, o değil hüner,
aşıkım badesiz pek başım döner
gönlümde mahabbet ateşi söner
özrüm var, sade su içemem hocam

nar-ı cehennemi önüme serme,
günahımı döküp kaygılar verme,
kitapta yerini bana gösterme
ben pek o yazıyı seçemem hocam

feylosof rızayım dinsiz anlama
dini ben öğrettim kendi babama
her ipte oynadım cambazım amma
sırat köprüsünü geçemem hocam





13 Ekim 2023 Cuma

 

ŞEYH BEDRETTİN

DESTANI Nazım Hikmet

                                   Nazım Hikmet

(...) bu topragin verdiği en son eser gibi
Bedreddin yiğitleri şehzade ordusunun karşısına
çıktılar.
Dikişsiz ak libaslı
baş açık
yalnayak ve yalın kılıçtılar.

Mübalağa cenk olundu.


                                          Şeyh Bedrettin

Aydının Türk köylüleri,
Sakızlı Rum gemiciler,
Yahudi esnafları,
on bin mülhit yoldaşı Börklüce Mustafanın
düşman ormanına on bin balta gibi daldı.
Bayrakları al, yeşil,
kalkanları kakma, tolgası tunç
saflar
pare pare edildi ama,
boşanan yağmur içinde gün inerken aksama
on binler iki bin kaldı.


Hep bir ağızdan türkü söyleyip
hep beraber sulardan çekmek ağı,
demiri oya gibi işleyip hep beraber,
hep beraber sürebilmek toprağı,
ballı incirleri hep beraber yiyebilmek,
yârin yanağından gayri her şeyde
her yerde
hep beraber!
diyebilmek
için
on binler verdi sekiz binini..

Yenildiler.

Yenenler, yenilenlerin
dikişsiz ak gömleğine sildiler
kılıçlarının kanını.
Ve hep beraber söylenen bir türkü gibi
hep beraber kardeş elleriyle islenen toprak
Edirne sarayında damızdanmış atların
ezildi nallarıyla.
Tarihsel, sosyal, ekonomik Sartların
zaruri neticesi bu!
deme, bilirim!
O dediğin nesnenin önünde kafamla eğilirim.
Ama bu yürek
o, bu dilden anlamaz pek.
O, "hey gidi kambur felek,
hey gidi kahpe devran hey",
der.

Ve teker teker,
bir an içinde,
omuzlarında dilim dilim kırbaç izleri,
yüzleri kan içinde
geçer çıplak ayaklarıyla yüreğime basarak
geçer Aydin ellerinden Karaburun mağlupları..

10 Ekim 2023 Salı

NİLGÜN MARMARA

İNTİHAR MEKTUBU

VE İKİ ŞİİRİ

“13 Ekim 1987 Salı

Sevgilim
Her gün kötücül bir düşü kurmak ve onu taşımak artık kılgıyı gerektiriyor. Sana böyle bir yük bırakmak istemezdim ama sen akıllı ve güçlüsün, çabuk unutursun.

Bu durumdan kimse kimseyi ya da kendini suçlu, sorumlu saymasın, çünkü suç yok. Yalnızca ırmağın akışına bir müdahele söz konusu!

Her anın niye’sini sorgulayan bir varlığın saygısızlığını yok etmek için kararlaştırılmış bir eylem bu! Çocukluğun kendini saf bir akışına bırakması ne güzeldi. Yiten bu işte! Bu tükenişle hiçbir yeni yaşama başlanamaz, bu nedenle tüm sevdiklerime elveda diyorum. Ben’i bağışlayın! Bunu en çok annemden, babamdan ve Kağan senden diliyorum. Dostlarımdan da!

Nilgün Marmara Önal
Seni hep sevdim Kağan!
Hoşçakalın!

1 Cenaze töreni istemiyorum, mümkünse yakınız lütfen!
2 Kuşlar ölünceye kadar iyi bakınız onlara.
3 Sahneden çekilirken yaşamıma karışmış herkesi selamlıyorum.
4 Kağan arzu ederse ileride, daktiloya çekilmiş şiirleri bastırabilirsin”

Kuğu Ezgisi

yalpalayan hayatımın kara çarşaflı
bekçi gizleri.,

Ne zamandır ertelediğim her acı,
Çıt çıkarıyor artık, başlıyor yeni bir ezgi,
-bu şiir -
Sendelerken yaşamım ve bilinmez yönlerim,
Dost kalmak zorunda bana ve
S
izlere!

Çünkü saldırgan olandan kopmuştur o
uykusunu bölen derin arzudan.
Büyüsünü bir içtenlikten alırsa
Kendi saf şiddetini yaşar artık,
-bu şiir -
Kuramadığım güzelliklerin sessiz görünümü,

ulaşılamayanın boyun eğen yansısı,
evda ile seslenir sizlere!

Tomorrow Will be Another Day

Belki ona gideriz yarın,
Belleksiz sevgiliye,
Poplin elli korkak çocuğ-
Duyarlığı, unutkanlığının kanı
anaya-
Ona belki gideriz yarın,
Gören gözlü kör güzele,
Çılgın gülüşlü bebeğe,
Yüreği, sızlanan ruhunun göğü
Yavrucağa-
Yarın gideriz belki ona,
Unutuşun türküsü, bekleyiş
Tortusunda,
Esnek kokulu çiçeğe,
Kaynak bakışlı Venüs'e-

Ya nasıl dönüş sonra?






 

8 Ekim 2023 Pazar

 

NİLGÜN MARMARA

HAYATI SANATI

                                     Nilgün Marmara   

Nilgün Marmara Kimdir?

Nilgün Marmara 13 Şubat 1958 yılında İstanbul’da dünyaya gelmiştir. Balkan göçmeni bir ailenin kızı olan Nilgün Marmara evlerinde kocaman bir kütüphane ve Schubert ninnileri ile büyüdü.

Ortaokul ve lise öğrenimini Maarif Kız kolejinde ve Anadolu lisesinde tamamlandı. Boğaziçi Üniversitesi Batı Dilleri ve Edebiyatları bölümünde okudu.

Dış dünyası ve iç dünyası birbirinin zıttı olan iki farklı karaktere sahipti. Nilgün Marmara’nın üniversitede tez çalışması Slyvia Plath’ın şairliğinin intiharı bağlamında analizi isimli teziydi.

                                         Slyvia Plath

Büyük şairin düşüncüleri Nilgün Marmara’nın içinde özel bir yer edindi. Şiirlerinden çeviriler yaptı. Yaşama karşı ölüm temalı şiirler yazmaya başladı. Her kelimesi ayrı ayrı intihar kokuyordu.,


Nilgün Marmara’nın Edebi Yaşamı


Nilgün Marmara yazdığı şiirleri dergilerde yayınlanmaya başladı. Bitirme tezini bitirdi ve Nilgün’ün hayatında artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.

                                   Nilgün'ün eşi Kağan Önal

Nilgün Marmara 1982 yılında Kağan Önal ile evlendi. Evleri güzel şairlerin uğrak yeri olmuştur. Ece Ayhan, Edip Cansever, Cemal Süreya, Küçük İskender, İlhan Berk,Tomris Uyar, Cezmi Ersöz gibi büyük edebiyatçılar ev toplantılarında bir araya geliyordu. Nilgün bu toplantılarda içine çöreklenmiş acı ve yalnızlığı biraz da olsa unutuyordu. 

Nilgün Marmara kocasının işi nedeni ile bir süreliğine Libya’ya taşındı. Ülkenin rejimi Nilgün’ün ruhunu daha fazla boğmaya başladı. Türkiye’ye geri döndüler.

Türkiye dönüşünde psikiyatr ile görüşmeye başladı. Manik depresyon teşhisi konuldu. Her gittiği doktor yazmaya ve okumaya ara vermesini önerdi. 

13 Ekim 1987’de intihar etti. Ölmeden kısa süre önce eşine tüm yazdıklarını vermişti. Eşine verdiği yazmaları Daktiloya Çekilmiş Şiirler ve Metinler olarak iki ayrı kitap şeklinde basılmıştır.

5 Ekim 2023 Perşembe

 CUMHURİYETİN TÜRKLEŞTİRME POLİTİKASI,

DEĞİŞTİRİLEN YER ADLARI    

Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi,2000, 10



    Ülkemizde elli yılı aşan bir süreden bu yana yer adlarının değiştirilmesi işlemleri yapılmaktadır. Bu süre içerisinde yaklaşık 28 bin kadar yerleşme adı değiştirilmiştir. Bunların 12 binden fazlası ise köy adlarıdır. Köylerin bir kısmının adları Türkçe olmasına rağmen, çeşitli sebeplerle değiştirilmiştir. Bu tür değiştirmeler tüm yurt sathına yayılmış durumdadır. İsmi değiştirilen köylerin ülkedeki dağılışında en fazla dikkat çeken özellik Doğu Karadeniz, Doğu Anadolu ve Güneydoğu Anadolu’da sayılarındaki artış ve yoğunlaşmadır. Bu alan içinde yer alan köylerin tamamına yakın bir kısmının ismi Türkçe olmadığı için değiştirilmiştir.

    Yerleşmelerin bazılarının isim değişiklikleri üzerinden onlarca yıl geçmiş olmasına rağmen, yöre halkı hâlâ eski isimleri kullanmayı tercih etmektedir. Eski isimlerin kullanımdaki bu süreklilik özellikle aile içinde kullanılan dil özellikleri ile ilgili olmalıdır. Ancak eski isimlerin kullanımında genç insanlar göz önüne alındığında belirgin azalmalar dikkati çekmektedir. Bu durum en az birkaç on yıl daha eski isimlerin kullanımının süreceğinin göstergesidir. Diğer taraftan isim değişikliği işlemleri sadece yazı diline dönüştürme gayretiyle birkaç harfin değiştirilmesinden ibaret olanlar ise hiçbir zaman, resmi işlemler dışında, yeni şekilleriyle kullanılmayacaklardır.


Değiştirilen köy adları içerisinde diğer bir bölümü de

 Türkçe olmadığı için değiştirilen isimler oluşturmaktadır. 

 Anadolu'da Arapça, Farsça, Kürtçe, Lazca, Rumca, Ermenice, 

Gürcüce Çerkezce vb. gibi dillerde adlandırılan

pek çok köyün ve yer adının olması normaldir. Türkçe bir anlam

 ifade etmeyen köy adları ile Arapça yahut Farsça kökü, eki olan

 isimler de değiştirilmiş, bunlara yeni adlar verilmiştir. Ancak bu

 değiştirme işlemlerinde de her zaman isabetli olunduğunu söylemek

 zordur, çünkü bazı hatalar yapılmıştır. İsim değiştirme çalışmaları

 sırasında eski adı anımsatacak yenileştirmeler ile değiştirilecek

 ismin Türkçe anlamlarının verilmemesine dikkat edilmesi prensip

 olarak belirlenmiş olmasına rağmen (İçişleri Bakanlığı 1963) bazı

 isim değiştirmelerde buna her zaman ve her yerde uyulmadığı

 dikkati çekmektedir. Örneğin Çinciva / Şenyuva (Rize), Sehrince /

 Serince (Urfa), Pervana / Pervane (Trabzon), Sakarsu / Şekersu

 (Trabzon), Melikşe / Melikşah (Trabzon) örneklerinde olduğu gibi

 kimi köylere eski isimlerini unutturmayacak kadar benzerleri

 verilmiştir. Şemsi / Güneşli (Siirt), Telhınta / Buğdaytepe (Urfa),

 Telanbar / Anbartepe (Urfa), Telseyif / Kılıçlı (Urfa), Tilesvet /

 Karatepe (Urfa), Kebirkazani / Büyükkazanlı (Urfa), Telşair /

 Arpatepe (Mardin) örneklerinde olduğu gibi bazılarında ise eski

 adlar hemen tümüyle tercüme yapılarak değiştirilmiştir.

Konuya ilişkin olarak hazırlanan harita incelendiğinde (Bkz. Şekil:

 1) dikkati çeken temel özellik, isimleri değiştirilen köylerin tüm

 ülke sathına yayılmış durumda oluşudur. Ancak bu yayılma eşit bir

 düzende değildir. Kabaca düşünülürse Karadeniz, Güneydoğu

 Anadolu ve Doğu Anadolu Bölgeleri’nde diğer bölgelere oranla bir

 yoğunlaşmanın olduğu hemen dikkati çekmektedir. İsmi değiştirilen

 köylerin yoğunlaştığı bölgeler içerisinde de her yerde düzenli bir

 dağılış görülmemektedir. Örneğin Mardin ile Şanlıurfa arasında

 kabaca Viranşehir civarında, Hakkari çevresinde, Sinop ile Artvin

 dolaylarında belirgin seyrelmeler dikkati çeker. Ancak bu

 seyrelmeler her zaman ve her yerde isim değişikliği yapılan köy

 olmadığı anlamına gelmemektedir. Çünkü bu seyrelme söz konusu

 alandaki köy sayısı vb. gibi başka sebeplerle de ilgili olabilir.

 Nitekim Viranşehir

ilçesine bağlı köylerin yaklaşık % 60’ının adı değiştirilmiştir,

 yukarıda da değinildiği gibi, Artvin’de köy isimlerinin değiştirilmesi

 ise çok daha önce, 1925 yılında yapılmıştır (İçişleri Bakanlığı 1986,

 s. 799, Muvahhid Zeki 1925, s. 111).

Şekil 1: Türkiye’de İsmi Değiştirilen Köylerin Dağılışı (2000)

Karadeniz bölgesinde en çok dikkati çeken özellik Trabzon ile Rize

 arasında kalan alandaki yoğunlaşmadır. Trabzon ve Rize’de toplam

 495 köyün ismi değiştirilmiştir. Bunların 20 tanesi Türkçedir,

 diğerleri Rumca, Lazca, Ermenice, Gürcüce oldukları için

 değiştirilmişlerdir. Diğer yoğunlaşma alanları olarak dikkati çeken

 Samsun, Kastamonu ve Sakarya çevresinde ise ağırlıklı olarak daha

 önce yukarıda çeşitli örnekleri verildiği gibi çeşitli Türkçe isimlerin

 harf değişiklikleri şeklinde yenileştirmeler söz konusudur (Bkz.

 İçişleri Bakanlığı 1986, s.481-489, 669-672, 679-698, 769-774)

. Doğu ve Güneydoğu Anadolu’da da, Karadeniz bölgesinde olduğu

 gibi değiştirilen Türkçe köy adları bulunmakla birlikte, çoğunlukla

 isimler Ermenice, Kürtçe veya Arapça kökenli oldukları için

 değiştirilmiştir (Bazı örnekler için bkz. İçişleri Bakanlığı 1986,

 s. 291-296, 601-607, 781-786, 793-799).

Anadolu’daki inceleme gezileri ve çeşitli çalışmalarımız sırasında

 konuya ilişkin olarak yaptığımız soruşturmalar, inceleme ve

 gözlemler göstermiştir ki bu isim değişiklikleri çoğu yerde henüz

 tümüyle halk tarafından benimsenmiş ve kullanılır durumda

 değildir. İnsanlar özellikle de orta yaşlı ve yaşlı olanlar hâlâ

 yerleşmeleri eski ismi söylendiğinde bilebilmektedirler. Fakat daha

 çok gençlerin ve çocukların yeni isimleri öncelikli olarak bilmekte

 ve kullanmakta oluşları da dikkati çekmektedir. Bu demektir ki yeni

 isimlerin kullanımının tümüyle yerleşmesi için henüz daha yeterli

 süre geçmemiştir. Bir başka ifade ile eski isimler toplumsal

 hafızadan tümüyle silinmemiş

30Kürt, Gürcü, Tatar, Çerkez, Laz, Arap, muhacir gibi kelimeler içeren köy isimleri de bulundukları ortamda bölücülüğe meydan vermemek amacıyla değiştirilmiştir

-------------------------------------------------------------------------------------------------**29 F.Ü.Sosyal Bilimler Dergisi 2000 10 (2)

----------------


2 Ekim 2023 Pazartesi

 

Hatıralarımdan

TÖS GENEL ÖĞRETMEN


BOYKOTU Hasan Gürkan


                                  Fakir Baykurt


    1969 yılı.Tokat Gazi Osman Paşa Lisesi’nde Türkçe

 öğretmeniyim. Kırkbeş yıllık kadim dostum Doğan Oğuzer 

o zaman müdür yardımcısı. Türkiye Öğretmenler Sendikası TÖS

 üyesiyiz. Genel Başkanımız Fakir Baykurt. Devlet, toplu

 sözleşme ve grev Hakkı’mızı tanımıyor. Sendikamız da, Türkiye

 çapında kanunsuz “genel boykot” kararı aldı.

                                         Doğan Oğuzer

                                       

     Tokat TÖS’ ün o  zamanki başkanı Sabri Kalender, (Kömüş*

 burunlu Sabri). Bir  eylem komitesi kurduk. Doğan ve ben

 komite üyesiydik. Köyleri dolaştık. Öğretmen arkadaşlara

 boykotu anlattık. 

    Eylem  Tokat’ta yüzde 80’e varan bir başarıya ulaştı. Ertesi

 gün valilik  Doğan, ben, Sabri Kalender, Kemal Keleş, Cemal

 Deligöz ve  şimdi adını hatırlayamadığım bir arkadaş için açığa

 alma kararı  verdi. 

                                             Ali Faik Cihan

    Yanılmıyorsam bir iki gün sonra aybaşıydı.  TÖS , bizim

 maaşlarımızı Ziraat Bankası aracılığıyla gönderdi. Çok güzel

 bir  tesadüf, o gün Tokat’taki devlet memurlarından hiç birinin

 maaşı mal müdürlüğüne gelmemişti.

    Doğan’la, Cemal’le maaşlarımızı görünecek şekilde, gömlek

 ceplerimize koyup TÖS’e gittik. Sendika bahçesi maaşını

 alamamış öğretmenlerle doluydu. Özellikle köylerden gelip aylık

 borçlarını ödeyecek, köye şehirden bir şeyler alıp gidecek

 arkadaşlar rahatsızdı. Doğan’la aralarına dalıp sohbet ettik.

 Örgütlü olmanın önemini anlattık.

‘    İşsiz’ olduğumuz için ertesi gün Doğan, Cemal ve ben

 Trabzon’a  gitmeğe karar verdik. Yolda arkadaşlara

 uğrayacaktık ama  seyahatimizin asıl sebebi Ali Faik Cihan’ı

 ziyaret etmekti.

      Doğan 1960 darbesi sırasında ‘askeri emirle’ doğum yeri olan

 Alucra’ya ortaokul müdürü olarak tayin edilmişti. Ali Faik Bey

 de o sırada, orada hâkimdi. Sonradan çok ses getirecek,

 kendisini ağır cezada yargılanmaya götürecek, ”Sosyalist

 Türkiye “ kitabını orada kaleme almıştı. Sosyalist müdür Doğan

 da,kitabın müsveddelerini daktiloya çekmişti.

    Yolda arkadaşlara uğradık. Sonra bir akşam Trabzon’dayız.

 Rastgele bir otele girdik. Resepsiyonda Üç hilal ve bozkurt

 resmi. Faşistlerin oteliydi.Geri dönemedik. Üç kişilik oda tutup,

 tedirgin uyuduk. Ertesi sabah erkenden terkettik oteli. Sabah

 kahvaltısı için bir çorbacıya girdik. Bol etli tavuk çorba içtik.

 ”Mis gibi tavuk gogayi” dedi garson.

    Doğan Trabzon’u iyi biliyor. Şehri gezdik. Kişilikli bir

 Karadeniz  şehri. Telefonlaştık. Akşam bir meyhanede buluştuk

 Ali Faik beyle. Ben yirmi dört yaşında, zıpır, keskin bir

 solcuyum. Doğan beni tanıtıyor:

-Arkadaşım Hasan, Ali Faik bey.

-Memnun oldum diyor Ali Faik Bey, elimi samimiyetle sıkarak.

-Ben de memnun oldum, Ali Faik arkadaş, diyorum.

Adam, benim hıyarlığımı olgunlukla karşılıyor, elimi tebessümle

 sıkmaya devam ediyor. Masaya oturuyoruz.

Meyhane sahibi, garsonlar Ali Faik beyi tanıyorlar. Müşteriler,

 herkes saygılı. Mezeler, rakı geliyor.

Çilingir başlıyor. Doğan’la ikisi de hoşsohbet. Ama benim

derdim  başka. Sosyalist Türkiye kitabını münakaşa etmek

 istiyorum. Bana göre sıkıcı, uzun bir süre sonra, Ali Faik

 bey, bana soruyor:

-Hasan, okudun mu kitabı mı?

-Okudum, Ali Faik arkadaş.

-Nasıl buldun?

-Beğenmedim, çünkü bilimsel değil, hiç Marks’dan, Lenin’den

 alıntı yok, dip not yok.

     Ali Faik Bey öfkeleniyor: Alucra’da kafamdan yazdım ben o

 kitabı. Doğan daktilo etti. Marks’ı,Lenin’i, Engels’i nerde

 bulacaktım, alaylı bir üslupla ’Hasan Arkadaş’ diyor

 Kızıyorum, ama susuyorum.

     Masada suskunluk hakim. Ali Faik bey, ben size bir Laz

 fıkrası  anlatayım, diyor. Doğan gülümsüyor, benim ‘sivri’ bir

devrimci  olarak suratım bir karış. Ali Faik anlatıyor:

“Bu, fıkra sayılmaz, yaşanmış bir olay. Ama Karadeniz insanının

 mantalitesini çok güzel yansıtıyor.”

   Trabzon’da okulların tatil olduğunda, hem yabancı memur

 ailelerinin eşleri, çocukları ,hem de mevsimlik işçiler, vapurla

 İstanbul’a giderler. Böyle bir gün vapur iskeleye yanaşmış

 yolcular uzatılan iskeleden gemiye biniyorlar. Temel, sırtında

 yorganı, eşyaları - o dönem moda olan- çelik yüksek topuklu bir

 bürokrat karısının arkasında. Kadın yürüyüş temposu

 aksayınca çelik topuğuyla temelin cızlaved lastik ayakkabısına

 basıyor. Ayağı çok acıyan Temel

-Uyyyy! diye acıyla bağırıyor. Memur karısı gayet sakin arkaya

 dönüp: -Pardon! diyor.

Temel: Pardon ne sikim olayi. koydun ayağımın amina!

Güzel bir akşamdı.

TÖS’den sonra TÖB-DER,EĞİT-DER,EĞİTİM-İŞ, Şimdi EĞİT-

SEN,bizim ta TÖS dönemine bulamadığımız Hakkı’yı aramaya

 devam ettiler.Fakat örgütlü öğretmen hareketi hala bu devletin

 özenle sakladığı (toplu sözleşme ve grev) Hakkı alçağını

 bulamadı.

-------------------------------------------------

*Kömüş: Tokat ağzında manda

Aralık 2013 Emecik