“BİR GÜL AT BANA
YEŞİL PENCERENDEN”
Hasan Gürkan
Leyla ile Mecnun
Anlatma yeteneği!
Sana tutulduğum günden beri – önceleri az çok becerikli olduğumu sandığım – bu alanda, içime sindiremediğim acemilikler yaşıyorum. Ama bu, yazmanın bir zorunluluk olarak kendini dayatmasının önünü alamıyor . Sevda ülkesine ilk gençliğimden aklımda kalan bir şiirle ayak bastım. “Bir gül at bana yeşil pencerenden “ Yazma ihtiyacı sana dur durak bilmeksizin şiirler, iç ferahlıkları , ışıklar taşıma arzusuydu. Bunu hiçbir zaman istediğim gibi yapamadım. Her defasında dilin bir yanı güdük kaldı. Hiç kullanılmamış, el değmemiş bir dil yaratamamanın sıkıntısını yaşadım.
Frida Kahlo- Diago Rivera
Anlatmak için çırpınışım, aynı zamanda iç dünyamın sevgiyle halkolmuş zenginliklerini, avuçlarının içine, dokunabileceğin, sıcaklığını duyabileceğin bir hakikat olarak sana sunma gayretiydi. Çünkü sevdayı ben sürekli bir paylaşma ve bizi kuşatan kısırlıklara meydan okuma eylemi olarak yaşıyorum. Bu yüzden yazmadan edemezdim.
Böyle asi bir ihtiras, bir süredir sözün hükmünün geçmediği çorak topraklarda dolanıyor. İfade etmek, bıktırıcı bir tekrar olup karşıma dikiliyor. Beni inciten bir çaresizlik her cümleye, kelimeye, heceye, harfe siniyor. Belki senin susarak yaptığını yapıyorum. Belki henüz cenin halindeki bir çözümün kapılarını yumrukluyorum.
Yazdıklarımı okurken yüzünü seyrettim. Bir şeyler söyledin. Sesin acı yüklüydü.
Öyle olmaz kız çocuğu, öyle olmaz! Lüzumsuzluk gibi, saçmalık gibi bir boşluktayım. Ellerim, ayaklarım, bu gövdem, bütün bunları nereye koyacağım ?
Sustum. Sükut var olan bütün çözümsüzlükleri büyüterek , bütün pencerelerinden bana bakıyor.
Üşüyorum.
* Ahmet Muhip Dıranas